Chapter 203

Chapter 203

Tahimik ang ospital—masyadong tahimik.

Sanay ako sa katahimikan bago ang putok ng baril.

Nakatingin ako sa CCTV monitor nang mapansin ko ang isang bagay na hindi tugma.

Tatlong lalaki. Naka-scrubs. Pero mali ang lakad—military.

“Boss,” mahina ngunit mabilis na sabi ni Kane sa comms, “nakita rin namin. Hindi sila staff.”

Hindi pa ako nagsasalita nang biglang.

NAMATAY ANG ILAW.

Isang segundo ng dilim.

Isang segundo lang ang kailangan para mamatay ang isang reyna.

“LOCKDOWN!” sigaw ko. “PROTECT THE ICU!”

Naglabasan ang mga tauhan ko mula sa bawat sulok nakasuot bilang nurses, guards, janitors. Lahat armado.

Sa dilim, narinig ko ang unang putok.

BANG!

Isang bala ang tumama sa pader, ilang pulgada lang mula sa ulo ng isang nurse.

“CONTACT!” sigaw ng isa kong tauhan. Muling bumukas ang emergency lights—pula.

At doon ko sila nakita. Anim na armadong lalaki. May suppressors. May thermal goggles. Professional assassins.

“Target confirmed,” marinig kong bulong ng isa sa kanila.

“Female. Comatose. Pregnant.”

Nanlilimahid ang dugo ko sa galit.

“Mga putang-ina kayo. Dadaan muna kayo sa ibabaw ng bangkay ko,” malamig kong bulong bago itaas ang baril.

PUTUKAN.

Hindi ito basta barilan—ito’y pagpatay na sinanay.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Bumagsak ang tatlong kalaban bago pa sila makalapit sa ICU door.

Ngunit ang ikaapat ay may dalang syringe.

Hindi bala kundi LASON.

“STOP HIM!” sigaw ko.

Mabilis siya. Halatang alam ang pasikot-sikot ng ospital.

Tinamaan ko ang balikat niya—pero nakalusot.

Hanggang..... Isang pigura ang sumulpot sa gilid.

KANE.

Isang malakas na sipa. Basag ang tadyang at laglag ang syringe.

Hinawakan ko ang lalaki sa leeg, itinulak sa pader.

“Sino ang nag-utos?” malamig kong tanong.

Tumawa siya—may dugo sa bibig.

“Too late…” hingal niya. “Alam na nila…”

BANG.

Isang putok mula sa likod.

Tinapos ng tauhan ko ang kalaban bago pa siya makapagsalita.

Tahimik ulit.

Pero alam kong hindi ito ang wakas.

Lumapit ako sa ICU door—buo pa. Hindi sila nakapasok.

Pumasok ako agad.

Nandoon si Julie—mahimbing pa rin. Walang galos. Walang sugat.

Lumuhod ako sa tabi niya, hawak ang kamay niya na nanginginig na ngayon—hindi sa takot, kundi sa galit ko.

“Julie,” bulong ko, “sinubukan ka na nilang patayin… at ang anak natin.”

Tumayo ako, ang mukha ko’y bato.

Lumapit si Kane.

“Boss,” sabi niya, “may iniwang mensahe ang isa sa kanila.”

Iniabot niya ang isang maliit na coin—itim, may ukit ng korona na basag.

Kilala ko iyon. Simbolo ng angkan ng ina ko. Ng mga itinakwil.

Ng mga gustong bawiin ang trono sa dugo.

Pinisil ko ang coin hanggang magdugo ang palad ko.

“Good,” malamig kong sabi. “Lumabas na kayo sa lungga niyo.”

Tumingin ako pabalik kay Julie. “Dahil ngayon at hindi na ako maghihintay.”

"Boss, kailangan dalhin si Ma'am Julie sa ligtas na Lugar at walang iba ang Vellecaran ang pamilya nito. Dahil sila ang may kayang ipagtanggol ang kanilang anak at apo sa ngayon. Habang tutugasin natin ang kalaban natin," sambit ni Kane sa akin.

Tumitig ako kay Kane.

Alam kong tama siya—at mas kinamumuhian ko ang katotohanang iyon.

“Ang Vellaceran…” mababa kong ulit.

“Kung may lugar na kayang ipagtanggol ang reyna at anak ko habang nililinis ko ang kalaban—doon ‘yon.”

Huminga ako nang malalim, saka tumango.

“Gawin natin,” mariin kong utos.

“Immediate extraction. Walang sirena. Walang record. Ghost move.”

Mabilis kumilos ang mga tauhan ko. Isang medical convoy ang inihanda—hindi mukhang convoy. Parang karaniwang ambulansya na may dalang pasyente. Pero sa loob, tatlong layer ng proteksyon ang nakapaligid kay Julie.

Pumasok ako sa ICU bago ilabas siya.

Lumapit ako sa kama niya. Maingat kong hinaplos ang buhok niya.

“Julie,” mahina kong sabi, “ilalayo muna kita. Hindi dahil mahina ka, kundi dahil masyado kang mahalaga.”

Inilapat ko ang palad ko sa tiyan niya.

“Anak… sandali lang ‘to. Babalik ako. Ipinapangako ko.”

Lumabas ang convoy sa likod ng ospital—walang ilaw, walang tunog. Sa bawat kanto, may nakaabang na tauhan. Sa bawat overpass, may sniper na mata.

Pagdating sa mansyon ng Vellaceran, sinalubong kami ng pader na parang kuta—matandang disenyo, pero moderno ang depensa. Mga taong sanay sa pagtatago, sa pag-iingat, sa pagbuhay ng dugo.

Nandoon si Aldrich. Hindi siya ngumiti. Diretso lang.

“Sa akin na,” sabi niya. “Sa lupang ito, walang kukuha sa kapatid ko o sa magiging anak niya na pamangkin ko.”

Tumango ako.

“Sa’yo ko siya ipinagkakatiwala,” sagot ko. “Habang ginagawa ko ang dapat gawin.”

Nagkatinginan kami—walang salita, pero malinaw ang kasunduan.

Pagbalik ko sa sasakyan, bumalik ang lamig sa dibdib ko.

“Kane,” tawag ko.

“Boss.”

“Simula ngayon,” utos ko, “hindi na depensa ang laro. Opensa na.

Gusto kong malaman kung sino-sino ang kasali—isa-isa.

At gusto kong maramdaman nila na nagkamali sila ng tinarget.”

Tumango si Kane.

Habang umaandar ang kotse palayo, tumingin ako sa salamin—papalayo sa mansyon ng Vellaceran.

“Maghintay ka, Julie,” bulong ko, “Lilinisin ko ang mundong ‘to para sa’yo… at sa anak natin.”

At sa gabing iyon, nagsimula ang paghihiganti.

Hello all happy New Year sa inyong lahat. Bago pa matapos ang taon nito ay nais kong magpasalamat sa inyong walang sawang suporta sa aking mga mahal na akda. Love you all ......