Chapter 2

Chapter 2

Pagkatapos ng pag-uusap namin ng doktor, para akong nawala sa sarili.

Wala na akong naririnig, ni hindi ko na maramdaman ang bigat ng katawan ko—tanging alalahanin kay Kaven ang laman ng isip ko.

Hindi ko namalayan ang mga hakbang ko.

Naglakad ako nang naglakad, hanggang sa mapansin kong nasa harap na pala ako ng plaza.

Napahinto ako sa gitna ng daan.

Pilit kong iniangat ang paningin sa langit na tila madilim kahit tirik ang araw.

“Bakit ganito, Mom, Dad?”

“Lagi na lang banghirap? Kailan matatapos ‘to?”

Napasapo ako sa aking noo at dahan-dahang naupo sa lumang bangko sa gilid ng plaza.

“Kalahating milyon…”

Paulit-ulit itong umiikot sa isip ko na para bang isang bangungot na hindi ko matakasan.

Napalingon ako sa paligid.

Sa gilid ng plaza, nakita ko ang ilang pamilyang masayang nagkakasalo sa tanghalian.

May mga batang tumatawa habang naglalaro, at mga magulang na may ngiti sa labi, para bang wala silang iniintinding problema sa mundo.

“Sana… kahit minsan… maranasan din namin ‘yan ni Kaven.”

Bulong ko sa sarili habang pinipigilan ang pag-agos ng luha.

Habang nakaupo ako, isang mukha ang biglang sumagi sa isip ko—si Mamo Luz.

Ang kilalang bugaw sa aming lugar.

Marami siyang koneksyon sa mga mayayaman, pulitiko, at negosyanteng hayok sa laman.

Marami na rin siyang mga babaeng inalok ng kapalit sa mabilisang pera.

At ngayon… ako na yata ang susunod.

Saglit akong napapikit, pilit na nilalabanan ang kirot sa dibdib habang pinipiga ng realidad ang puso ko.

“Wala akong ibang mapagkukunan ng ganung kalaking pera…”

“Ayokong mamatay si Kaven… Hindi ko siya hahayaang mawala sa akin.”

At doon, sa gitna ng katahimikan ng plaza, habang tinatangay ng hangin ang mga tuyong dahon sa paanan ko. Hanggang nabuo ang isang desisyong kailanman ay hindi ko inakalang gagawin ko.

Ibibenta ko ang sarili ko.

Kapalit ng kalahating milyong piso.

Kapalit ng buhay ng kapatid ko.

Mabigat ang bawat hakbang ko habang tinatahak ko ang makipot na eskinita sa likod ng palengke—kung saan matatagpuan ang maliit na bahay ni Mamo Luz.

Ang bahay ay parang karinderya sa harap, pero sa likod nito, lihim na nagaganap ang mga kasunduan at kalakalang bawal sa mata ng lipunan.

Kumatok ako nang tatlong beses pero hindi pa man ako nakakatatlong katok, bumukas ang pinto at lumabas Ang isang babae siguro ay tulad ko ang sadya nito. Nakita ko si Mamo Luz nakaupo sa rocking chair, nakasuot ng pulang duster, habang naninigarilyo.

"Oh? Solidad?" takang tanong ito habang napaangat ang kanyang kilay. "Anong masamang hangin at napadpad ka dito? Kahit kailan ay hindi ka naman nagpupunta rito, ah."

Huminga ako nang malalim bago sumagot.

"Kailangan ko po ng pera, Mamo Luz," ani ko dito.

Tumigil siya sa pag-rock ng upuan at tumitig sa akin, mula ulo hanggang paa. Parang binabasa ang laman ng kaluluwa ko.

"Hmm... Gaano kalaki?"

"Half million po."

Diretsahan kong sabi, kahit nanginginig ang tuhod ko.

Sandaling natahimik si Mamo Luz. Inapakan niya ang sigarilyo sa sahig bago muling nagsalita.

"Alam mo ba ang pinapasok mo, iha? Hindi ito basta-basta. Kapalit ng perang ‘yan ang pagkatao mo. Kaya mo ba talagang ibenta ang sarili mo?" paniniguro Niya sa akin.

Napalunok ako. Tumingin ako sa sahig.

"Para sa kapatid ko po. Gagawin ko ang lahat… Kahit ano, para mailigtas ito sa kamatayan."

Tahimik lang siya saglit, pagkatapos ay ngumiti. Hindi ngiting masaya, kundi ngiting parang may alam siyang hindi ko pa alam.

"May isa akong kliyente." wika nito. "Exclusive, mapili, at laging naghahanap ng bago. ‘Yung malinis na babae. Disente pero mapanganib ito. Mayaman. Maselan." dagdag nitong sabi. "Kaya mo bang makipagkita sa kanya ngayong gabi?"

Napaangat ako ng tingin.

"Ngayong gabi po?"

"Oo. Kung papasa ka sa kanya, hindi lang kalahating milyon ang kayang ibigay nun. Pero tandaan mo, Solidad, hindi na ito ang mundong dati mong ginagalawan. Isang maling galaw, maaaring ikapahamak mo."

Nanginig ang mga kamay ko habang marahang tumango.

"Kaya ko po."

"Sige." Tumayo siya, kinuha ang telepono at may tinext. "Mamayang alas-nwebe, sunduin ka sa kanto ng labasan ng eskinita. Magsuot ka ng itim. Mag-ayos ka. At huwag kang magsalita hangga’t hindi ka kinakausap."

Tumango ako. Ang kaba ay parang bomba sa dibdib ko at handa nang sumabog.

"Salamat po… Mamo Luz."

"Huwag muna, iha. Hindi pa tayo tapos. Sa mundong ‘to, ang tunay na bayad, hindi lang katawan mo kundi pati ang kaluluwa mo."

Lumabas ako ng bahay ni Mamo Luz na parang wala pa ring ulirat.

Nalulunod sa halo-halong takot, hiya, at pangambang baka wala na akong balikan pang dating ako.

Paalis na sana ako nang biglang bumukas muli ang pintuan. Lumabas si Mamo Luz, may malamig na ekspresyon sa kanyang mukha.

"Iha," tawag niya. "Nagbago ang isip ng kliyente. Hindi na siya makikipagkita sa club."

Napatigil ako. Lumingon ako pabalik sa kanya.

"Mamayang gabi, alas otso. May susundo sa’yo—isang itim na van."

"Ihahatid ka sa isang condo. Doon mo ibibigay ang katawan mo. At tandaan mo... magsuot ka ng maskara. Ayaw niyang makita ang mukha mo."

Sabay kuha niya ng isang itim na maskara na parang ginagamit sa masquerade party—elegante, ngunit may misteryoso at nakakatakot na dating.

"Oh, ito. Kunin mo."

Iniabot niya iyon sa akin. Nanginginig ang kamay ko habang tinatanggap ito.

"Walang tanong. Walang usapan. Gawin mo lang ang ipinapagawa. Pagkatapos, iaabot sayo ang envelope na pera Ang laman at ihahatid ka pabalik. Malinaw ba?"

Tumango ako kahit nanginginig pa rin ang tuhod ko.

"Mabuti."

At sa isang iglap, isinara na niya muli ang pinto, kasabay ng tunog ng kandadong iniikot.

Na-realize ko lang ang bigat ng pinasok ko nang muli akong mapasandal sa pader. Sa kamay ko, hawak-hawak ang maskarang iyon na para bang sumisimbolo sa bagong pagkatao na kailangan kong yakapin ngayong gabi.

Pagsapit nang gabi. 8:00 PM.

Ang gabi ay tila mas tahimik kaysa dati. Mula sa madilim na kanto, tanaw ko ang unti-unting paglapit ng isang itim na van—walang plakang nakalagay, walang ilaw sa loob, at parang multong dumarating.

Pilit kong pinatatag ang sarili. Isinuot ko ang maskara. Ito na ang simula.

Para kay Kaven.