Chapter 3

Chapter 3

Pilit kong pinatatag ang aking sarili dahil para ito sa aking kapatid — upang madugtungan ko ang kanyang buhay.

Habang papalapit ang van, ramdam ko ang bilis ng tibok ng aking puso. Parang sasabog. Parang sinasakal ako ng maskarang suot ko. Pero hindi ako pwedeng umurong.

Tumigil ang van sa harapan ko. Bumukas ang pinto sa gilid.

Walang salita. Walang mukha ang lalaking nakaupo sa loob — tanging anino lamang. Tahimik akong pumasok at umupo. Agad na sumara ang pinto, at nagsimulang umandar ang sasakyan.

Sa bawat liko, sa bawat segundong lumilipas, pakiramdam ko ay papalapit ako sa isang bangin na walang kasiguraduhan kung may sasalo sa akin. Ngunit isinasaisip ko lang si Kaven. Ang kanyang mahina at inosenteng katawan na umaasa sa akin.

Pagkalipas ng halos tatlumpung minuto, tumigil ang van sa tapat ng isang mataas at magarang condominium. Tahimik na bumukas ang pinto. Isang lalaking naka-itim ang sumalubong sa akin at tahimik na naglakad papasok sa building. Sumunod ako, walang imik.

Sumakay kami ng elevator. Habang tumataas ito, naririnig ko ang tibok ng puso ko. ‘Solidad, kaya mo ‘to. Para kay Kaven ito,’ ulit-ulit ko sa aking isipan.

Pagdating namin sa itaas, huminto ang elevator sa penthouse. Bumukas ito at bumungad sa akin ang isang marangyang unit na parang hotel sa sobrang linis at elegante. Walang tao, ngunit may naiwan na sulat sa mesa.

Dahan-dahan akong lumapit.

"Maligo ka. Isuot mo ang pulang damit sa silid. Huwag mong alisin ang maskara."

Nilamon ng katahimikan ang buong paligid. Nanginginig ang kamay ko habang binabasa ito. Pinilit kong kontrolin ang kaba, at tumuloy sa banyo.

Habang bumubuhos ang malamig na tubig sa katawan ko, hindi ko mapigilang mapaiyak. Wala akong ibang hiniling kundi mabuhay ang kapatid ko. Kung ito ang kailangan kong gawin, kakayanin ko.

Pagkatapos maligo, isinuot ko ang pulang damit. Ito’y hapit sa katawan, halos walang tinatago. Binalikan ko ang sulat—at umupo sa gilid ng kama, hinihintay ang pagdating ng taong magmamay-ari sa akin ngayong gabi.

Hanggang sa marinig ko ang “klik” ng pinto mula sa labas.

Dumating na siya.

Pagkatapos kong maligo, agad kong isinuot ang pulang damit na iniwan sa silid. Hapitin ito sa aking katawan — bawat galaw ko ay ramdam ko ang kaba, ang takot, at ang bigat ng desisyong pinasok ko.

Sinuot ko na rin ang maskara. Itim ito, may gintong detalye sa gilid, at tinatakpan ang halos kalahati ng mukha ko. Sapat upang hindi niya ako makilala. Sapat upang maitago ko ang tunay kong pagkatao — kahit papano.

Paglabas ko ng silid, tahimik ang buong lugar. Tanging tunog ng aircon at mahinang tik-tak ng wall clock ang naririnig. Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko ang laylayan ng pulang tela sa aking tagiliran.

Pumunta ako sa sala, kung saan may maliit na lamesa at dalawang baso ng alak. Naupo ako sa gilid ng sofa, pinilit maging kalmado kahit gusto ko nang umatras. Ngunit huli na. Nandito na ako.

Ilang saglit lang, may narinig akong tunog mula sa pinto.

Klik.

Bumukas ang pintuan. Napatingin ako sa direksyon nito.

Isang lalaking matangkad, nakasuot ng pormal na kasuotan — black slacks, bukas ang dalawang butones ng polo, at may suot na relo na halatang mamahalin. Hindi ko mabasa ang kanyang mukha. Walang ekspresyon. Walang emosyon.

Tahimik siyang lumapit sa mesa, kinuha ang isang baso ng alak at iniabot ito sa akin.

Hindi siya nagsalita. Hindi ko rin alam kung ano ang sasabihin.

"Uminom ka," malamig ngunit malalim ang kanyang boses. Mahinahon, ngunit may puwersang hindi pwedeng tanggihan.

Kinuha ko ang baso at dahan-dahang uminom.

Pagkatapos ng ilang saglit ng katahimikan, naupo siya sa tapat ko. Pinagmasdan ako mula ulo hanggang paa.

“Ngayon lang kita nakita rito,” aniya, habang hawak pa rin ang kanyang baso.

Hindi ko alam kung dapat ba akong sumagot. Hindi ko rin alam kung paano. Kaya tumango lang ako ng bahagya.

“May dahilan kung bakit ka nandito,” dagdag pa niya. “At kahit hindi mo sabihin, ramdam ko... mabigat iyon.”

Napayuko ako. Pinipigilan ang pagluha. Hindi ko kayang ilabas ang sakit at takot ko sa harap ng estranghero.

Ngunit sa loob ng katahimikan, isa lang ang sigurado ako — hindi na ako babalik sa dating ako matapos ang gabing ito.

Kahit na tanging labi at ilong lang ang makikita ko mula sa kanyang mukha — natatakpan ng anino at buhok ang karamihan — alam ko na isa itong gwapong lalaki. Mula sa hugis ng kanyang panga, sa matulis niyang ilong, hanggang sa mapupulang labi na tila kay sarap bigkasin ang bawat salita... may kakaibang presensyang bumabalot sa kanya.

Malamig ang kanyang aura, pero hindi nakakakilabot. Kabaligtaran — nakakaakit. Nakakatukso. Parang may misteryong gusto mong tuklasin kahit alam mong maaaring masaktan ka.

“Anong pangalan mo?” tanong niya, habang nakatitig pa rin sa akin.

Napakagat ako sa labi. Dapat ba akong magsinungaling? O sabihin ang totoo?

“Red,” mahina kong tugon. Hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig ko. Marahil dahil iyon ang kulay ng damit ko. O baka dahil iyon ang kulay ng gabi ko ngayon — isang mapusok at masalimuot na pula.

“Red,” sambit niya, habang pinaglalaruan ng daliri ang kanyang baso. “Bagay.”

Hindi ko na siya sinagot. Sa halip, tumingin ako sa labas ng bintana. Gabi na. Ilang minuto na lang, magsisimula na ang gabing hindi ko kailanman inakalang mararanasan ko.

Lumapit siya sa akin. Tumigil ang oras nang bahagyang inilapit niya ang kanyang mukha sa akin.

"Ngayon, wala kang ibang iisipin... kundi ako," bulong niya. "Ako lang."

Kinilabutan ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung sa takot, o sa kung anong damdaming pilit kong itinatanggi.

At sa unang haplos ng kanyang kamay sa aking pisngi — biglang bumalik sa akin ang larawan ni Kaven. Ang hininga niyang mahina. Ang monitor na tumutunog sa hospital. Ang pangakong binitawan ko.

Kailangan ko itong gawin.

Para sa kanya.

Para kay Kaven.

"Don't worry, I'll be gentle... I know it's your first time," bulong niya, habang dahan-dahang lumalapit ang kanyang labi sa aking leeg.

Isang kilabot ang gumapang sa aking katawan — halo ng kaba, takot, at kakaibang init. Nang dumikit ang kanyang labi sa balat ko, marahan pero may pag-aangkin, napapikit ako. Para siyang hayok... hindi sa dugo, kundi sa damdamin. Sa bawat galaw niya, para bang gusto niyang basagin ang lahat ng depensang pilit kong itinatayo.

"K-kailangan ko lang tapusin 'to... para kay Kaven," mahina kong sabi sa sarili habang pilit pinipigilan ang panginginig ng aking katawan.

Pero sa bawat sandaling lumilipas, parang unti-unting nabubura ang linya sa pagitan ng sakripisyo at tukso. Sino ba siya? Bakit ganito ang epekto niya sa akin?

Hindi ko alam kung paano matatapos ang gabing ito... pero isang bagay ang sigurado ko.

"Pagkatapos nito, ito na ang huling gagawin ko. Ang ibinta ang aking dangal," usal ko sa aking sarili.

"Ughhh!"