Chapter 3

"Whoever gave you that card made a mistake." 

Malamig ang boses ng lalaking nagsabi kay Alyssa. Walang bahid ng paghingi ng paumanhin ang boses ng lalaking nasa harapan niya.

Nanatiling nakataas ang kamay ni Alyssa nang ilang segundo, tila hindi agad naintindihan ng isip niya ang narinig. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang tinanggap ang matte black card na ibinabalik nito.

Napakurap siya. Hindi na niya naiintindihan ang nangyayari. Bakit ba ayaw nitong maniwala na may nag-invite nga sa kaniya? Ano bang gusto nitong ipahiwatig diba? Na ninakaw niya ang card na to, gano’n ba?

What the heck? Uy, alam niyang hindi siya mayaman pero di siya nangunguha ng gamit na hindi sa kaniya ah. Wala nga siyang alam na may island palang ganito.

Parang sandaling huminto ang paligid. Okay, wala rin naman siyang magagawa kung ayaw maniwala ng lalaking to. Feeling gwapo, akala siguro talaga nito na porque mayaman ito ay gwapo na ito. Ew!

Ibinaling niya ang tingin sa card na mahigpit niyang hawak. Pareho pa rin iyon, matte black, may gintong ukit ng logo ng Isla Verde sa gitna, at mabigat sa palad. Wala naman iyong ipinagbago mula nang ibigay sa kaniya. Black na black pa rin talaga.

Kung gayon, bakit siya biglang nagkamali?

Marahan siyang napatingala. Ngayon lamang niya napagmasdan nang mabuti ang lalaking kaharap niya.

Matangkad ito at halos kailangan pa niyang bahagyang itingala ang ulo para magtama ang mga mata nila. Pero wala siyang pakialam kahit pa na matangkad ito.

Perpektong nakaplantsa ang itim nitong suit, na para bang wala ni isang gusot ang pinapayagang dumikit sa mamahaling tela. Kumislap ang silver nitong relo nang tamaan ng sinag ng araw na tumatagos mula sa salaming kisame ng entrance. Pero wala pa rin talaga siyang pakialam.

Ngunit ang higit na kapansin-pansin ay ang ekspresyon nito.

Malamig itong nakatitig sa kaniya na parang hindi pa rin talaga makapaniwala na may black card siya ng isla. Big deal ba talaga sa islang to na may black card ang mahihirap na katulad niya?

Pero ano pa bang silbi ng pagdadrama ng isip niya? Parang kahit anong sabihin niya ay hindi nito babaguhin ang desisyon. Hindi niya alam kung CEO ba ito, manager, o kung ano mang posisyon nito sa isla.

Pero isang tingin pa lang, halata nang sanay itong masunod. Sanay itong sinusunod ng mga tao sa isla.

Sa likuran nito ay tahimik na nakapuwesto ang ilang security personnel. Kahit ang mga empleyadong dumaraan ay bahagyang bumabagal ang lakad habang palihim na sumusulyap sa kanila.

Pakiramdam tuloy ni Alyssa ay bigla siyang naging palabas sa gitna ng lobby. Para siyang naging instant artista kasi ang daming mata na nakatingin sa kanila. Pero parang wala rin namang mga pakialam ang mga tao sa kung anong gawin niya. Pag nakalagpas na kasi ang mga ito sa pwesto nila ay parang may mga sariling mundo na ang mga ito at parang hindi na siya nakikita.

Huminga siya nang malalim. Hindi siya papayag na siya pa ang magmumukhang may kasalanan.

"Excuse me?” 

Bahagya siyang napailing nang muli niyang hinarap ang lalaking ayaw talaga siyang papasukin.

"I'm sorry..." Sandali siyang tumingin sa hawak na card bago muling itinuon ang tingin sa lalaki. "...pero parang hindi yata ako ang dapat ninyong sabihan niyan diba?"

Bahagyang umangat ang isang kilay nito. At parang hindi rin nito inaasahan na sasagot pa siya. Eh, syempre, nandito na siya eh. May pasundo-sundo pang nalalaman ang islang to tapos sasabihin na may “mistake” na nangyari. Ay aba! Hindi pwede yan, nagsayang lang siya ng panahon kung ganon diba? At isa pa, ayaw niya munang umuwi sa apartment niya lalo na ngayong wala pa siyang nahahanap na trabaho.

"Kayo po ang may problema." Kalmado ang boses ni Alyssa, ngunit may diin ang bawat salita. "Hindi ako ang gumawa ng card na 'to." Iniangat niya ang black card sa pagitan nila. "Kayo ang nagsasabing exclusive ang Isla Verde at kayo rin ang nagsasabing original ang mga card na hawak ko.

"Kung gano'n..." Bahagya siyang nagkibit-balikat. "...bakit parang kasalanan ko?"

Tumahimik ang paligid. Kahit hindi siya lumingon, ramdam niyang may mga matang nakatingin sa kaniya.

Siguro iniisip ng mga taong naroon na baliw siya. Sino ba naman ang lakas-loob na makipagtalo sa lalaking ito? Hindi rin niya alam. Pero wala rin naman siyang balak magpatalo kung alam niyang wala siyang ginawang mali.

Muling ibinaba ng lalaki ang tingin sa black card na hawak niya. Hindi ito agad nagsalita. Lalong nagpatindi iyon sa kaba ni Alyssa.

Sandali siyang napalunok. Huwag naman sanang isipin ng mga ito na peke ang card. Hindi naman niya iyon pinulot kung saan. May nagbigay talaga sa kaniya.

"Miss Reyes." Mas naging pormal ang tono ng lalaki. "I understand your frustration but I'm afraid I still can't let you in."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ni Alyssa. Napalabas ang isang mahinang buntong-hininga.

"Sir..." Mahina niyang tawag. "May itatanong lang sana ako."

Tumango ito nang bahagya. 

"If you're going to send me away..." Saglit siyang tumigil. "...okay lang."

Nakita niyang bahagyang kumunot ang noo nito. Hindi yata nito inaasahan ang sagot niya.

"Okay lang talaga." Napangiwi siya at napakamot sa batok. "Pero..." Nag-aalangan siyang ngumiti. "...pwede bang sagutin n'yo muna ang pamasahe ko pauwi?"

Nanahimik ang buong entrance. Pakiramdam niya pati ang hangin ay biglang tumigil.

Nakakahiya man pero wala nga siyang pera. Hindi naman niya alam kung saang sulok ng Pilipinas itong Isla Verde eh. Malay ba niya kung nasa Mindanao pala to. Paano siya makakauwi, aber? Dinagdagan pa talaga ang problema niya sa buhay.

"What?" Iyon lang ang naging sagot ng lalaki.

"Eh kasi..." Mas napakamot siya sa ulo. "Sinundo n'yo ako. Tapos sinabi n'yo, libre. Nag-resign pa naman ako kahapon kaya wala na akong trabaho ngayon."

Bahagya niyang itinaas ang malaking canvas tote bag na nakasabit sa balikat niya. Wala na siyang pakialam kung nakakahiya man tong ginagawa niya. Hindi naman niya kasalanan kung bakit siya napunta sa lugar na to diba?

"At sa totoo lang, wala na rin akong gaanong pera."

Ramdam niya ang mga tinging nakatuon sa kaniya. May kung sinong tila napasinghap. May isa ring parang napigil ang ubo.

Napapikit na lang siya sandali.

Naku. Baka kung anu-ano na ang iniisip ng mga ito tungkol sa kaniya. Pero ano bang magagawa niya? Totoo naman.

Kung hindi siya isinundo ng mga ito, hindi sana siya napadpad sa isla. Humigpit ang hawak niya sa strap ng tote bag. Bahagyang nakaawang ang zipper kaya sumilip ang ilan sa mga laman nito.

Ang maliit niyang sunflower bouquet na balak sana niyang iregalo. Isang kahon ng tsokolate na nabalutan pa ng simpleng birthday ribbon, planner, at ang maliit na stuffed toy na halos mahulog na sa bag.

Napabuntong-hininga siya. Hindi na yata matutuloy ang lahat ng plano niya ngayong araw. Ang gusto lang naman niya ay makapasok. Pero mukhang bago pa man siya makarating sa loob ng Isla Verde...

Pinauuwi na siya.