นัดเดท

ฉันเป็นคนดื่มได้แต่ดื่มไม่เก่ง เลยเลือกดื่มน้อยๆ เพื่อจะได้พามาหยากลับได้ หลังจากเป่าเค้กมินิที่พี่ปันปันซื้อมาเซอร์ไพรส์ นั่งอยู่ต่ออีกหนึ่งชั่วโมงก็แยกย้ายกันกลับเพราะรุ่นพี่ถูกบรรดาแฟนหนุ่มมาตาม

ตอนแรกฉันแกล้งดื้อดึงทำเป็นโอดครวญว่าถูกพี่ๆ ทิ้งในวันเกิด แต่เพียงได้สบตาแฟนพี่ปันปันที่ชื่อว่าพี่โอบ ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดในแก๊งวิศวะลูกเทพ ขนแขนก็ลุกชันจนต้องแกล้งทำเป็นเมาแล้วควงแขนมาหยาขึ้นรถแท็กซี่กลับแทบไม่ทัน

"ไม่น่าเชื่อว่าพี่ปันจะคบกับพี่โอบได้" ฉันชูมือถือที่เปิดรูปคู่ของคู่รักที่กำลังกล่าวถึงให้มาหยาดู

"แกจะบอกว่าพวกเขาไม่เหมาะสมกันเหรอ"

"ไม่ใช่ พี่ปันของเราเรียบร้อยดั่งนางฟ้า แต่ดูพี่โอบสิ.."

"จริง แต่ใครจะไปรู้ล่ะ เวลาอยู่กันสองคนพี่โอบอาจจะเป็นหมาเชื่องให้พี่ปันลูบหัวก็ได้"

"เป็นไปได้เพราะตอนเขามองพี่ปันนะ ตาเชื่อมมาก ดูรู้เลยว่าเขารักเธอ.."

ไม่ใช่แค่พี่ปันปันหรอก พี่ชูครีมก็ด้วย แฟนของเธอโอบอุ้มในท่าเจ้าหญิงแล้วพาเดินออกไป ตอนนั้นทำฉันกรี๊ดคอแทบแตก

วาสนาพวกเธอจริงๆ เฮ้อ! น่าอิจฉาเนอะ

มาหยายังมีสติมากพอไม่ต้องเป็นภาระใครจึงกลับไปนอนห้องตัวเอง

เราแยกกันบนรถแท็กซี่ ส่งเพื่อนเสร็จฉันก็นั่งรถต่อมาอีกหน่อย ฉันพักอยู่คอนโดมิเนียมขนาดสิบชั้นราคาค่าเช่าแปดพันบาท ราคานี้แต่คุณภาพชีวิตสองพันบาท มีรปภ.อายุน่าจะเกือบหกสิบ เพื่อนบ้านที่อยู่มานานจนเก๋า เมื่อไม่กี่วันก่อนมีข่าวคนตกจากระเบียงห้องด้วยนะ ดีนะที่ไม่ถึงแก่ชีวิตให้ฉันต้องหลอน

แต่ขนาดบ่นเป็นหมีกินผึ้งก็ยังอาศัยอยู่ที่นี่มาได้ตั้งเกือบสองปีเพราะมันอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย เดินทางสะดวก ตื่นสายได้นิดหน่อย

โดยเฉพาะวันอาทิตย์ที่ตื่นได้เกือบเที่ยง ลืมตาได้สิ่งแรกที่ดูคือยอดฟอลโล่ไอจีที่ไหลดั่งสายน้ำตั้งแต่เมื่อคืน

เอาเรื่องมาก! จากสองพันฟอลโล่ขยับมาเป็นห้าพัน

ประชากรในผับมีถึงสามพันคนเลยเหรอ

หรือเป็นอุปทานหมู่จากที่อื่นด้วย

ช่างเถอะ! ฉันโยนมือถือทิ้งแล้วนอนต่อ ยอดฟอลโล่เท่าไหร่ก็ไม่มีผลกับฉันหรอก รวมถึงใครบางคนที่มากดติดตามทั้งที่ฉันเกลียดขี้หน้าเขาจะแย่

ตกเย็นฉันแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ อย่างเดรสปาดไหล่สีเหลืองและทำผมทรงผมลอนมาม่าออกมาห้างสรรพสินค้าที่อยู่ห่างคอนโดราวหนึ่งกิโลเมตรเพราะมีนัดกับผู้ชายคนหนึ่ง

เขาชื่อพี่ต้น เป็นหนุ่มหน้าตี๋ผิวขาวเรียนอยู่มหาวิทยาลัย Y คนที่ฉันบอกกับทุกคนว่ากำลังคุยอยู่ด้วย

ฉันไม่ได้ใจง่ายที่คุยสี่วันแล้วนัดเจอ แต่เพราะวันนี้ว่างจัด จัดแบบขี้เกียจนอนอยู่ห้อง พอเขาถามว่าหิวไหม ฉันก็รีบตอบว่า..พี่เลี้ยงนะคะ จากนั้นก็เป็นคนนัดเวลาและสถานที่เอง

แต่ฉันไม่ได้ชี้เป้าตัวเองให้เขารู้ ตอนนี้ฉันมานั่งอยู่ที่เก้าอี้นวด หยอดเหรียญไปยี่สิบบาทนวดสิบนาที ทว่าสายตามองจ้องไปยังจุดนัดหมายนั่นก็คือหน้าร้านนวดนี่แหละ

หากเขาไม่ตรงปกหรือใช้รูปคนอื่นแอบอ้าง ฉันจะได้รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่จริงใจและควรหนีให้ห่าง

ห้านาทีผ่านไปก็มีผู้ชายสวมใส่เสื้อยืดสีดำผิวขาวมาหยุดยืนด้านหน้าร้าน ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเปิดรูปโปรไฟล์ของเขา พยายามเทียบจากสายตาว่าใช่หรือไม่ใช่..

ติ๊ง! พลันก็มีแชทสีฟ้าเด้งขึ้นมา เป็นแชทพี่ต้นที่ส่งเข้ามา

'พี่มาถึงแล้วนะ เสื้อสีดำครับ'

กรี๊ด! ตัวจริงตรงปก ผิวออกจะขาวกว่าในรูป

ฉันมองตัวเลขนาทีตรงฝั่งขวามือ เหลืออีกตั้งสามนาทีเลยตอบกลับไปแบบสวยๆ

'ไอจะถึงแล้วค่ะ พี่เข้าไปรอในร้านอาหารก่อนได้เลยนะคะ'

พี่ต้นก้มหน้าพิมพ์แชทแล้วสาวเท้าเดินไปทันที

ฉันรอแล้วรอเล่ารอแชทต่อไปของเขา

กระทั่งครบสามนาทีเครื่องนวดหยุดลงแล้วก็ยังไม่มีข้อความใหม่ส่งเข้ามา เขาอาจจะคุยธุระกับคนอื่นก็ได้ เวลานี้ฉันควรรีบเดินไปหาเขาดีที่สุด

ร้านสุกี้ชื่อดังมีผู้คนแน่นขนัด ฉันชะเง้อคอมองหาพี่ต้น เขานั่งอยู่โต๊ะด้านในติดริมกระจกอีกฝั่ง กำลังคร่ำเคร่งจิ้มนิ้วลงบนมือถือไม่ได้สนใจว่าใครเดินผ่าน แม้แต่ฉันแกล้งเดินผ่านไปหนึ่งรอบเขาก็ยังไม่เห็น ดูลักษณะแล้วเหมือนว่าจะเล่นเกมอยู่

เอาล่ะ! ผู้ไม่ทัก ฉันทักผู้ก่อนก็ได้

ฉันมาหยุดยืนตรงข้ามกับเขา มือจับกระเป๋าสะพาย มืออีกข้างเกลี่ยผมลอนมาม่าประบ่าทัดใบหูด้วยท่าทางประหม่านิดๆ มันคือจริตสาวน่ารักที่ฉันเคยเห็น

"เอ่อ.. ขอโทษนะคะ"

เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที อุ๊ย! หล่อจังเลยแหะ ด่านแรกผ่าน

"น้องไอริณใช่ไหมครับ"

พี่ต้นยิ้มกว้างเห็นฟันครบทุกซี่หลังจากฉันพยักหน้ายืนยันตัวตน เขาคว่ำมือถือลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนมาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษดึงเก้าอี้ออกให้ ฉันเอ่ยขอบคุณเบาๆ แล้วนั่งลง มองอาหารที่เขาสั่งมาอย่างพิจารณา มีแต่ผักแหะ สายรักสุขภาพหรือไง

"ยินดีที่ได้เจอนะครับ"

"เช่นกันค่ะ"

"เสียงน่ารักมาก"

ผู้ชายเอ่ยชมแล้วยังไม่เลิกหุบยิ้ม ดูท่าทางเขาจะชอบฉันมากเลยนะ เอาแต่จ้องหน้ากันไม่หยุด เกมที่เล่นก่อนหน้าถูกเมิน

เข้าใจ.. ครั้งแรกเหมือนกันที่ฉันนัดเจอกับคนที่คุยผ่านช่องทางออนไลน์ ฉันอาจจะไม่ได้รู้สึกเขินเหมือนเขา แต่ก็ประหม่าอยู่ไม่น้อย

"เอ่อ สั่งอะไรเพิ่มไหมคะ พอดีไอเห็นมีแต่ผัก"

"ครับๆ น้องไอสั่งได้เลยนะ"

เขายื่นเมนูเปิดหน้าชุดเนื้อมาให้พร้อม ก่อนจะเรียกพนักงานมารับออเดอร์ ระหว่างที่กำลังเลือกใบหูได้ยินเสียงพี่ต้นพูดว่า..

"พอดีพี่ไม่ค่อยได้กินอะไรพวกนี้ สั่งไม่ค่อยถูกน่ะครับเลยรอน้องไอมาสั่ง"

โห.. น่าเอ็นดูเชียว

"งั้นเอาชุดนี้แล้วกันค่ะ" ฉันชี้ไปยังชุดหมูปนเนื้อวัวราคาสามร้อยเก้าสิบเก้าบาทแล้วชี้ไปที่น้ำแตงโมปั่น

ส่วนของพี่ต้นเป็นน้ำชาบริการของร้าน เขาดื่มมันหมดไปแล้วครึ่งแก้ว

"พอดีพี่เพิ่งเห็นไอจีน้องไอเมื่อคืนนะ ยอดฟอลพุ่งมากเลย เราไปทำอะไรมาเหรอ"

"เมื่อคืนที่ผับ..อ๊ะ!"

ปึก! เผละ!