ชู้ไม่รู้ตัว

ปึก! เผละ! สิ้นเสียงเผละความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ลำคอลามมาถึงปลายนิ้วมือข้างขวาก็มาพานพบ

ฉันตกใจกางแขนข้างนั้นออก มองดูของเหลวสีแดงผสมเกล็ดน้ำแข็งที่หกเลอะเปรอะเปื้อน

ให้ตายเถอะ! โคตรซวยเลย ชุดนี้ฉันเพิ่งจะใส่ครั้งแรกด้วยนะ

มันเหมือนจะเป็นน้ำแตงโมปั่นที่ฉันสั่ง ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกางเกงสีดำที่ยืนประชิดตัว ก่อนจะต้องย่นคิ้วเพราะเธอไม่ใช่พนักงาน แต่เป็นใครก็ไม่รู้ที่ทำหน้าตาไม่ต่างจากนางยักษ์ผีเสื้อสมุทร

"หน้าตาก็ดี ไม่มีปัญญาหาผัวเองหรือไง"

ห๊ะ! ฉันอุทานในใจ ไม่ทันได้หันไปโยนคำถามใส่พี่ต้นว่าใครคือผัวของเธอคนนี้ที่คาดเดาอายุน่าจะเกินสามสิบปี เส้นผมลอนมาม่าที่ฉันนั่งทำอยู่ครึ่งชั่วโมงก็ถูกดึงทึ้งจิกด้วยมือของอีคนแก่กว่า ออกแรงดึงให้ฉันลุกขึ้นยืนแล้วลากออกมานอกร้าน

ฉันรู้แล้วว่าสถานการณ์ชักไม่ดี มีกลิ่นตุๆ บางอย่างตั้งแต่น้ำแตงโมลอยมาสาดใส่ลำตัว

แต่ฉันดันตั้งตัวไม่ทัน สัญชาตญาณป้องกันตัวตอนนี้คือใช้สองมือจับข้อมือมัน จิกเล็บลงบนผิวเนื้อเหี่ยวๆ อย่างแรง ลำตัวถลาตามการดึงรั้ง ความเจ็บปวดวิ่งพล่านโอบล้อมหนังศีรษะจนอยากกรีดร้องดังๆ และรัศมีสายตามองเห็นรองเท้าหลายสิบคู่ยืนรายล้อมเป็นไทยมุง

หมดกัน! ภาพลักษณ์ที่สั่งสมมา

"มึงสู้กูเหรอ"

เพียะ! เสียงนั้นเกิดขึ้นพร้อมแรงตบข้างขมับ แรงนั้นมากพอให้ฉันหลุดจากพันธนาการล้มลงบนพื้น เสียงฮือฮาของผู้คนทำให้ฉันไม่กล้าเงยหน้าสบตาใคร

แต่คนอย่างไอริณไม่ได้ใจปอด ฉันยกสองมือเอาเส้นผมทัดใบหู พยุงตัวลุกขึ้นยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองหาไอ้ต้นเป็นอันดับแรก

โอ้โห! มันยังยืนอยู่ในร้านโน้น ไม่คิดจะออกมาเคลียร์อะไรให้กระจ่าง ฉันเลยต้องหันมาคุยกับอีแก่.. เธอแก่จริงๆ นะ ขอแก้อายุจากสามสิบเป็นสี่สิบห้าอัปแล้วกัน

"นั่นผัวกู กูมีทะเบียนสมรส มึงอยากถูกฟ้องไหม"

แรงมากแม่! ฉันเม้มริมฝีปากมองใบทะเบียนสมรสในมือที่เธอโชว์ ไม่รู้ว่าของจริงหรือของปลอม ข้อนั้นฉันไม่สน สนแค่ว่าไอ้ต้นมันโคตรสารเลวและฉันก็เป็นเหยื่อ

"ผัวป้าทักมาหาหนู"

"ใครป้ามึง"

"ก็ป้านั่นแหละ ไอ้ต้นมันทักมาจีบหนู มันบอกว่าเรียนอยู่ปีสี่คณะนิติมอY มันเป็นคนชวนหนูออกมากิน.."

"อีควาย หน้ามันจะสามสิบขนาดนั้นยังคิดว่ามันเรียนหนังสืออยู่อีกเหรอ เหอะ! อย่ามาตอแหลว่าไม่รู้ มันจองโรงแรมข้างๆ นี่ไว้แล้ว พวกมึงแดกข้าวเสร็จก็จะไปแดกกันต่อ อีกะหรี่! ขอกูตบอีกสักทีเถอะ"

อีป้าหึงผัวเลือดขึ้นหน้าปรี่มาหาฉันอีกหน คราวนี้สองขาของฉันซอยเท้าถอยหลังหนี ไม่คิดหาความถูกต้องให้ตัวเองอีกเพราะจากที่รับสาร ฉันเข้ามาเป็นมือที่สามของพวกเขา

พรึบ! และก่อนที่มือเหี่ยวย่นนั้นจะฟาดลงบนแก้มเฉียดซ้ำรอยเดิม ข้อมือป้าถูกมือของใครบางคนรวบจับแล้วผลักดันออก พร้อมกับรอบเอวบางมีมือมาดึงรั้งให้ถอยห่างออกมาเช่นกัน

ฉันไม่รู้ว่าใครสอดแทรกไทยมุงเข้ามาเป็นพลเมืองดี แต่พอมีคนปกป้องฉันก็พลิกตัวเข้าหาคนนั้น

รับรู้ได้ว่าเขาคือผู้ชายที่ไม่ใช่ไอ้ต้นแน่นอน มือที่วางอยู่ตรงเอวใหญ่และร้อนวูบวาบ กลิ่นหอมมากและน้ำเสียงยังนุ่มทุ้มด้วย

"พอแค่นี้"

"อ่อ เป็นผัวมันเหรอ รีบเอามันกลับไปเลยนะแล้วก็รอรับหมายศาลข้อหาชู้ได้เลย"

มือเล็กกำเสื้อยืดของเขาแน่น ดวงตาร้อนผ่าวเจ็บไปหมดทั้งร่างกายและความรู้สึก

ชู้! ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันเกลียดคำนี้จัง

พลเมืองดีโอบประคองฉันเดินฝ่าไทยมุงออกมาจนถึงด้านนอกห้างฝั่งลานจอดรถ มั่นใจว่าพ้นสถานการณ์วุ่นวายเขาก็ละมือออกจากเอว ขยับถอยให้เรามีระยะห่างที่พอจะมองเห็นกัน

แต่ฉันดันไม่กล้าสบตาใครแม้แต่เขา เห็นเพียงรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สสีดำก็คาดเดาไปก่อนว่าเขาคงจะเป็นวัยรุ่นอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน

"ขอบคุณค่ะ"

เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและพยายามกดก้อนสะอึกให้ลึกสุด มือจับสายโซ่ของกระเป๋าสะพายใบเล็กแน่นก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินออกมา ฉันไม่ไหวแล้ว อยากกลับห้องที่สุด

"เดี๋ยวไปส่ง"

เฮือก! ฉันสะดุ้งเฮือกตัวชาวาบสองขาชะงักก้าวเดินไม่ออก

น้ำเสียงไม่ได้แตกต่างจากเมื่อครู่ แต่ทำไมครั้งนี้ฉันรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ฉันก้มหน้ากระพริบตาถี่ๆ ไล่ความร้อนในดวงตา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และภาวนาอย่าให้เป็นอย่างที่คิด

ต้องไม่ใช่เขาสิ! ฉันคงไม่ได้ซวยขนาดนั้นหรอก

"สภาพนี้กลับเองไม่ดีมั้ง..ไอริณ"

สิ้นเสียงเรียกชื่อฉันรีบตวัดสายตาหันมอง

พลันอากาศประเทศไทยก็หนาวขึ้นมาดื้อๆ หนาวราวติดลบสิบองศา มือสั่นปากสั่นจนต้องขบเม้มมัน

การเจอะเจอเขาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรเลย หากมันจะไม่มีเหตุการณ์น่าอายเมื่อครู่เกิดขึ้น

เขาเห็นฉันถูกตบ เห็นฉันถูกประจานว่าแย่งผัวชาวบ้าน แถมยังเป็นคนช่วยฉัน..

ทำไมโลกใบนี้ใจร้ายกับฉันจัง

"คนเห็นคงคิดว่าไปฟัดกับหมามา"

พี่เจไดไม่เพียงแต่บอกสภาพสุดแสนจะน่าเกลียด เขาเข้ามาจับต้นแขนแล้วดึงรั้งด้วยแรงเบาหวิวแต่กลับทำให้ฉันถลาเดินตามจนมาถึงรถหรู

พอเขาเปิดประตู ฉันก็ได้สติว่าควรปฏิเสธ

ฉันใช้มืออีกข้างงัดมือใหญ่ออก ขยับถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เขาหัวเราะหึแล้วใช้แรงมากขึ้นผลักดันฉันให้เข้ามานั่งในรถได้สำเร็จ ไม่แค่นั้นพี่เจไดยังก้มลงมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ฉันพยายามยื้อแย่งขึงตาดุใส่

"เมื่อกี้ไม่เห็นเก่งแบบนี้"

ผู้ชายคนนี้กลับยิ้มเยาะสู้ ออกแรงดึงรั้งคาดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันจนเสร็จสิ้น ผละออกแล้วปิดประตูรถ ฉันยังไม่ทันได้ก่นด่าเขาในใจ พี่เจไดก็โผล่ขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ พารถเคลื่อนตัวออกไปจากที่นี่

จังหวะมือใหญ่จับพวงมาลัยหมุนไปตามเส้นทาง ฉันกลับเผลอเอาสายตาวางไว้ที่มือนั้น มือที่โอบเอวฉันเมื่อครู่ มันทั้งใหญ่และอุ่นซ่านจนน่าโมโห