LOGINAng mga dingding ng conference room ay malamig, mahigpit ang ilaw, at bawat sulok ay may halimuyak ng mamahaling kahoy at leather chairs. Hindi ko alam kung anong mas matindi: ang lamig ng lugar o ang takot na kumakapit sa dibdib ko. Sa kabila ng lahat ng nangyari sa nakaraang taon—ang pagkawala niya, ang mga bulong, ang kahihiyan, ang mga matang nagtatanong sa akin kung sino talaga ako—narito kami muli. At narito rin siya. Si Jayden Ryan Fendi. Nakatingin sa akin ng may lalim na hindi ko kayang basahin. Mas tahimik, mas kontrolado, pero ramdam mo ang tension sa bawat galaw. Ang dating lamig niya noon, ngayon ay may bahid ng init na nagmumula sa isang taong nagbabalik mula sa isang digmaan. Ngunit hindi iyon ang nakakaalis sa akin sa focus. “Kaylee,” sabi niya, boses niya mababa, may bahagyang panghihikayat, parang nananabik na sa isang bagay na matagal nang nakatago. Tumango lang ako, hindi alam kung dapat ba akong magtiwala. Hindi pa rin ako nakasanayan ang bagong Jayden—ang
Ang hangin ay malamig sa taas ng Fendi Tower, pero hindi iyon ang nagpapaangat sa akin ng dugo. Ang aking puso ay mabilis na tumitibok—higit pa kaysa sa anumang takbo ng elevator o pag-akyat ng hagdan ng Holmes Mansion. Nandito ako, sa rooftop ng pinakamataas na gusali sa lungsod, at siya rin—si Jayden Ryan Fendi—nakatayo sa kabilang dulo, nakatanaw sa lungsod na kumikislap sa ilaw ng gabi. Matagal ko nang alam na may hinahanap siya sa akin. At ngayon, naramdaman ko na: hindi siya bumalik para lang sa negosyo. Hindi lang para sa apology o pakikipagkaibigan. “Kaylee,” tawag niya, boses na mababa at kontrolado. May kargang init na hindi ko kayang labanan. Hindi ko alam kung dapat akong umatras o lumapit. Ngunit kahit gusto kong itago ang kaba at galit na naiipon, naramdaman kong parang may invisible force na nagtutulak sa akin papunta sa kanya. “Jayden,” sagot ko, mahina. Ngunit matatag. “Bakit tayo nandito?” Ngumiti siya, hindi sa pangungutya, kundi sa paraang nagiging kalmado an
Hindi ko alam kung bakit parang umiikot sa ulap ang mundo ko nung nakaharap ko siya sa mismong conference room ng Fendi Tower. Si Jayden. Mas malamig. Mas tahimik. Pero ramdam mo ang enerhiya niya kahit hindi niya sinasabi ang kahit anong salita. “Kaylee,” simula niya, ngunit hindi siya nagpakita ng ngiti. “We need to talk.” Tumango lang ako, pilit kinokontrol ang kaba. Ang init sa katawan ko. Hindi lang dahil sa galit o takot—dahil sa kanya, sa presensya niya, sa paraan ng paghawak niya sa oras at espasyo sa paligid niya. “Talk?” wika ko, halata ang pagdududa. “Or nagbabalak ka na naman ng cold strategy mo?” Tumayo siya nang dahan-dahan, papalapit sa akin, bawat hakbang niya parang musika ng tibok ng puso ko. Hindi ko maikaila—kahit alam kong galit ako sa kanya, may kakaibang init sa paligid niya. “Hindi ito tungkol sa laro, Kaylee,” mahina ngunit matatag ang boses niya. “Ito tungkol sa… tayo. At sa katotohanan na hindi mo pa rin naiintindihan.” Tumango lang ako, pero hindi a
Hindi ko alam kung ano ang mas nakakapagod—ang maglakad sa hallway ng Fendi Mansion pagkatapos ng isang taon, o ang tumitig sa lalaking nagbago ng buong mundo ko sa loob ng ilang buwan lang. Si Jayden. Nakaupo siya sa sofa ng kanyang library, naka-blazer pero walang tie, ang buhok bahagyang gulo, parang nagmadali at hindi nag-alaga ng sarili—pero sa kanya, mas lalo itong gumagapang sa puso ko. Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin. “Kaylee.” Ang boses niya—mababa, kontrolado, pero may init na hindi ko matanggihan—ay nagpatigil ng lahat ng bagay sa paligid. Tumayo ako, pilit na maayos ang postura. Pilit na ngumiti. “Hi,” boses ko ay may kaunting panginginig. “Pasok ka.” Hindi ko alam kung dapat ba akong pumasok o umatras na lang. Pero pumasok ako. Lumapit siya. Hindi tulad ng dati—walang ngiting nakakaakit sa publiko, walang hawak na alon ng confidence na nagpaparamdam sa lahat na siya ang hari ng mundo. Ngayon, may bigat sa mata niya. Malalim. Parang may tinatago. “Ka
Hindi ko na siya nakilala sa unang tingin.Hindi siya yung lalaking nakilala ko noon—ang matikas, cold, halos untouchable na si Jayden Ryan Fendi.Ngayon, may ibang aura siya. Mas tahimik, mas matatag. At mas delikado.Delikado sa puso. Sa isip. Sa katawan.Nang tumigil siya sa harap ko sa lobby ng Fendi Group’s new branch, para bang nag-freeze ang oras.“Kaylee,” bulong niya, mababa, may bigat sa bawat titik.Hindi ko sinagot kaagad. Tumitig ako sa kanya, sinusuri bawat galaw niya, bawat expression. Parang sinusubukan niyang basahin ang mga taong hindi niya kilala—pero alam ko, ako iyon. Ako pa rin siya.Pero hindi na ako yung Kaylee na tumakbo palayo sa kanya. Hindi na ako yung insecure girl na natatakot sa bawat titig niya, na iniwasan ang lahat ng attention sa kanya.Ngayon, ako na ang babaeng may sariling mundo. Babaeng may sariling kapangyarihan.At ramdam ko, alam niya iyon.Lumapit siya, hindi mabilis, hindi rin mapusok. Pero sapat para maramdaman ko ang init ng presensya niya
Hindi ko inaasahan na balikan niya ang lungsod na ito. Matagal ko na siyang hindi nakita. Isang taon na ang nakalipas. Isang buong taon ng pagkalayo, at sa panahong iyon, inisip ko na siya’y tuluyan nang mawawala sa akin. Ngunit heto siya. Nakatayo sa gitna ng lobby ng bagong opisina ng Holmes-Fendi Group. Ako’y nakatayo sa tabi ng elevator, naghihintay ng client. Ang aking mga kamay ay nakatiklop sa harap ko, ngunit ramdam ko ang kaba na parang kulang pa ang damit ko sa init ng paligid. At doon, biglang nagtagpo ang aming mga mata. Si Jayden. Pareho pa rin ang tindig niya—matibay, kontrolado, parang hari sa sariling mundo. Ngunit may bago sa kanya. Mas seryoso, mas tahimik, mas may intensity na nagpapakaba sa akin sa isang paraan na hindi ko na matukoy. Biglang nag-init ang pisngi ko. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi niya ako pinalampas. Ang mga matang dati’y puno ng curiosity, ngayon ay naglalagablab ng intensity. Parang gusto niyang basahin ang bawat lihim na iti







