All Chapters of Just Like Cloud By Billionaire : Chapter 1 - Chapter 10

61 Chapters

Chapter 1: Looked at the Sky

Ahh—” Napapikit ako habang bumibigat ang paghinga ko. Ang silid ay madilim, tanging ilaw mula sa bedside lamp ang nagbibigay ng gintong anino sa aming mga katawan. Tahimik ang bahay. Walang ibang ingay kundi ang sabay naming paghinga—mabilis, magulo, puno ng hindi masabing pangangailangan. Ramdam ko ang init niya sa harap ko. Ang bigat ng presensya niya. Ang paraan ng pagdikit ng katawan niya sa akin na parang matagal na niya itong gustong gawin. Ang mga kamay niya ay nasa baywang ko—mahigpit, kontrolado, pero may pag-iingat. Para bang bawat galaw ay tinatanong muna kung kaya ko pa. Pero kaya ko. Gusto ko. Sa bawat paglapit niya, parang may apoy na kumakalat mula sa ilalim ng balat ko paakyat sa dibdib ko. Ang mga daliri ko ay nakakapit sa balikat niya, at sa bawat marahang paggalaw niya, napapangiwi ako sa sarap na hindi ko alam na kaya palang maramdaman ng katawan ko. Hindi ito pagmamadali. Hindi ito marahas. Ito ay mabagal. Tiyak. Mapang-angkin. At sa bawat sandaling iy

Chapter 2: Leaving

“Sigurado ka na ba, hija?” Mahina ang boses ng tita ko habang inaayos ang mga damit ko sa lumang maleta. Ang mga kamay niya’y nanginginig, at pakiramdam ko ang bigat ng bawat pagtanggal niya ng damit at pag-fold ng blouse ay parang may kasamang pag-alala sa nakaraan. Tumango ako. “Opo, tita. Kailangan ko na po talaga.” Kung hindi ako aalis, mananatili lang akong nakatingin sa langit, hindi kailanman makakaabot. “Mag-aaral ako. Magtatrabaho. Hindi ko po pababayaan ang pagpapadala ng pera,” pangako ko. Hindi ko sinabi ang totoo. Na natatakot ako. Na hindi ko alam kung kakayanin ko ang lungsod. Na baka pagtawanan lang nila ang probinsyanang may simpleng pananamit at walang koneksyon. Habang inaayos ng tita ko ang maleta, ramdam ko ang init ng katawan ko. Hindi dahil sa init ng hangin sa lumang kuwarto. Hindi rin dahil sa pangamba. Isang kakaibang kiliti ang dumadaloy sa balat ko, mula sa batok pababa sa leeg, hanggang sa dibdib. Hindi pa pagnanasa. Hindi pa pag-ibig. Ngunit may k

Chapter 3: Party Night

Hindi ako dapat nandito. Paulit-ulit ‘yon sa isip ko habang nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa kwarto ni Amalia. Ang suot ko ay isang simpleng champagne-colored dress na hanggang tuhod, may manipis na strap at bahagyang bukas sa likod. Hindi ito mamahalin, pero dahil sa tela at ayos ng pagkaka-plantsa, mukha itong elegante. “Kaylee,” sabi ni Amalia habang inaayos ang hikaw niya. “Ikaw ang sasama sa akin mamaya. Don’t mess this up.” “Opo, Ma’am,” sagot ko agad. Hindi ako sanay sa ganitong suot. Mas sanay ako sa uniform ng katulong—may apron, maayos, simple, ligtas. Ito? Para akong hubad sa dami ng matang pwedeng tumingin. Ang party ngayong gabi ay sa mansion ng Fendi. Jayden Fendi. Hindi ko pa siya personal na nakakausap, pero alam ko na ang pangalan niya. Lahat ng tao sa university alam siya. Lahat ng babae halos alam ang mukha niya. Billionaire heir. Popular. Untouchable. At ako? Isa lang akong working student na nagpapanggap minsan na kabilang sa mundo nila. Pagdat

Chapter 4: Billionaire Heir

Hindi ko dapat siya tinitigan nang ganoon katagal. Pero ginawa ko pa rin. Sa gitna ng malawak na ballroom ng Fendi mansion, habang kumikislap ang mga ilaw sa crystal chandelier at umaalingawngaw ang mahinang tugtog ng violin, doon ko siya unang nakitang malinaw. Jayden Ryan Fendi. Ang tagapagmana ng isang imperyo. Ang lalaking hindi ko dapat pangarapin. Nakatayo siya sa itaas ng grand staircase nang dumating ako—tila hari sa sarili niyang kaharian. Ang suot niyang itim na suit ay perpektong nakahulma sa katawan niya. Hindi siya ngumiti, pero may kakaibang kumpiyansa sa tindig niya na parang hindi niya kailangang magpakilala. Kilalang-kilala na siya. Ngunit hindi niya ako kilala. At sana, ganoon na lang sana iyon. Pero nang umangat ang paningin niya at sumalubong sa akin— Parang may pumutok na kuryente sa pagitan namin. Isang segundo. Dalawang segundo. Tatlo. Hindi siya umiwas. Hindi rin ako. Ang mga mata niya ay madilim, malalim, parang gabi na walang buwan. At sa ilal

Chapter 5: Dance

Hindi ko dapat tinanggap ang kamay niya. Pero tinanggap ko pa rin. Mabagal ang tugtog sa gitna ng engrandeng ballroom. Ang mga ilaw mula sa chandelier ay nagre-reflect sa makintab na sahig, parang mga bituin na bumagsak sa lupa. Lahat ay elegante. Lahat ay may pangalan. Lahat ay may apelyidong may bigat. Maliban sa akin. Normal lang ang suot ko kumpara sa iba—isang simpleng eleganteng dress na hindi ko naman pag-aari. Hindi ako anak ng negosyante. Hindi ako sosyal. Isa lang akong working student. Isang katulong sa mansion ng Holmes. Pero ngayong gabi, nakatayo ako sa harap ng pinaka-untouchable na lalaki sa silid. Jayden Ryan Fendi. Hindi siya nagsalita nang iabot niya ang kamay niya sa akin. Hindi niya kailangang magsalita. “Dance,” mahinahon niyang sabi. Hindi tanong. Imbitasyon na hindi ko kayang tanggihan. Inilagay ko ang kamay ko sa kamay niya. Mainit. Matatag. Sigurado. At nang igiya niya ako palapit, doon ko naramdaman ang unang alon ng panganib. Ang kamay niya sa b

Chapter 6: Angel

Hindi ko alam kung anong mas mahirap—ang bumalik sa university na parang walang nangyari… o ang magpanggap na hindi ako naapektuhan ng isang sayaw.Isang gabi lang iyon.Isang sayaw.Isang gabing dapat kalimutan.Pero habang naglalakad ako sa campus, dala ang mga libro ko at suot ang simpleng blouse at maong, pakiramdam ko may bahagi ng sarili kong naiwan sa ilalim ng mga chandelier ng mansion niya.Normal lang ang araw. Mainit ang hangin. Maingay ang paligid. May mga nagkukwentuhan sa hallway, may nagmamadaling estudyante papuntang klase.Normal.Hanggang sa biglang hindi na.May kakaibang paggalaw sa harapan. May mga babaeng halos mag-unahan sa pagtingin. May mga bulong.“Dumating na.”“Grabe, ang pogi talaga.”“Billionaire heir, girl.”Hindi ko kailangan lumingon para malaman kung sino.Pero lumingon pa rin ako.At doon ko siya ulit nakita.Jayden Ryan Fendi.Naka-puting polo na bahagyang naka-roll ang manggas. Simpleng relo pero alam mong mahal. Madilim ang buhok, maayos pero hind

Chapter 7: Glances

Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Kung noong gabing iyon sa party, nang una niya akong tinignan na parang may gustong basahin sa loob ko. O kung noong pangalawang beses na nagtagpo ang mga mata namin sa hallway ng university—at hindi na siya umiwas. Pero isang bagay ang sigurado. Napapansin na niya ako. At iyon ang pinaka-delikado sa lahat. Maaga akong dumating sa campus. Galing ako sa palengke kung saan ako bumibili ng mas murang pagkain para sa kusina ng Holmes mansion. Diretso akong pumasok sa restroom para magpalit ng damit—mula sa simpleng blouse at maong, naging maayos na skirt at cardigan. Walang nakakaalam sa university na katulong ako. At mas lalong walang dapat makaalam na ako ang babaeng nakasayaw ni Jayden Fendi noong party night. Akala ko isang beses lang iyon. Isang gabing pagkakamali. Isang dance na walang kasunod. Pero mali ako. Habang naglalakad ako sa corridor, naramdaman ko agad ang pagbabago ng hangin. Parang may biglang tumahimik. Parang may mga m

Chapter 8: Second Year

Second year na.Mas kabisado ko na ang pasikot-sikot ng university. Mas sanay na akong umiwas sa mga taong hindi ko dapat makasalubong. Mas magaling na rin akong magsinungaling.Pero sa tuwing nakikita ko siya, parang bumabalik ako sa unang gabi sa mansion—nakahiram ng tapang, nakahiram ng pagkatao.Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon, hinahanap pa rin ako ng mga mata niya sa tuwing nagkakasalubong kami sa hallway.Hindi naman kami magkaibigan.Hindi rin kami opisyal na magkakilala.Pero simula noong party na iyon, may nagbago.Mas madalas niya akong tingnan.Mas madalas ko siyang iwasan.—Tahimik ang library nang araw na iyon. Hapon na, halos wala nang tao. May mga nagre-review sa dulong mesa, pero sa bandang literature section, ako lang ang nakaupo.Nakatutok ako sa libro ko, kunwari nagbabasa. Sa totoo lang, hindi pumapasok ang mga salita sa utak ko.Ramdam ko siya.Hindi ko pa man siya nakikita.Parang may kakaibang init sa paligid kapag malapit siya.“Kaylee.”Napapikit ako

Chapter 9: First Touch

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging ganito kabigat ang bawat paghinga ko tuwing malapit siya.Umuulan nang malakas nang gabing iyon.Katatapos lang ng late class ko sa university. Isa-isa nang nagsiuwian ang mga estudyante, karamihan may mga kotse o sundo. Ako? Sanay nang maglakad papunta sa sakayan, kahit basa ang sapatos.Hindi ko napansin na mas lumakas pa ang ulan hanggang sa maramdaman ko ang malamig na patak sa balat ko. Ilang segundo lang, basa na ang buhok ko, dumikit ang manipis kong blouse sa balat ko.“Great,” bulong ko sa sarili.Yumuko ako at nagmadali, yakap ang bag ko sa dibdib.“Kaylee.”Tumigil ang mundo ko sa isang tawag lang ng pangalan ko.Boses na pamilyar.Boses na ilang linggo nang gumugulo sa tahimik kong gabi.Dahan-dahan akong lumingon.Nakatayo siya sa ilalim ng ilaw ng poste, hawak ang susi ng kotse niya. Naka-white polo, bahagyang basa ang buhok sa ambon. Kahit sa ulan, para siyang eksena sa pelikula.Jayden Ryan Fendi.Bakit siya nandito?“Why ar

Chapter 10: Begins

Hindi ko inaasahan na yayayain niya ako.Akala ko hanggang sayaw lang. Hanggang titigan. Hanggang mga sulyap sa hallway ng university na kunwari hindi namin napapansin ang isa’t isa.Pero mali ako.Isang hapon pagkatapos ng klase, habang naglalakad ako papuntang sakayan, may tumigil na itim na kotse sa tabi ko.Hindi ko na kailangang tingnan kung sino ang nasa loob.Ramdam ko na agad.Bumaba ang tinted window.“Get in.”Boses niya.Mahina. Kontrolado. Parang hindi sanay na inuulit ang sarili.Tiningnan ko muna ang paligid. May ilang estudyanteng napatingin. Siyempre. Jayden Ryan Fendi iyon.“Jayden… baka may makakita,” mahina kong sabi.“Let them,” sagot niya, pero hindi iyon mayabang. May kakaibang seryosong tono.“Please.”Isang salitang hindi ko kayang tanggihan.Sumakay ako.Pagpasok ko pa lang sa loob ng kotse, parang mas lalong lumiit ang mundo ko. Amoy leather at pabango niya. Tahimik ang loob, pero ramdam ko ang tensyon.Hindi siya agad nagsalita. Nakatingin lang siya sa kalsa

1 2 3 4 5 6 7

SCAN CODE TO READ ON APP