บทที่ 14 : ความลับหลังเมือกเจล

ตัดภาพกลับมาที่ฟากฝั่งของเจฟเฟอร์อีกครั้ง เขาค่อย ๆ พยุงตัวขึึ้นจากเตียงพร้อมกับลำควยที่เข้าที่เข้าทางดีแล้ว แม้ว่าความเจ็บปวดอันแสบระบม อันเป็นผลพวงมาจากขั้นตอนการรักษาจะยังคงอยู่ก็ตามที

.

"ตื่นแล้วเหรอคุณเจ้าหน้าที่ เป็นไงบ้างล่ะรู้สึกยังไงบ้าง?"

หมอยูมิโกะถามและขณะที่เจฟเฟอร์กำลังจะอ้าปากตอบ หูเจ้ากรรมก็ดันไปได้ยินเสียงฉึกฉัก ๆ คล้ายกับเครื่องยนต์อะไรสักอย่างเข้า แล้วเสี้ยวอึดใจที่หันไปหาต้นตอเท่านั้นแหละ โอ้พ่อเจ้าพ่อคุณเอ๊ย!

.

"นี่มึงยังอยู่อีกเหรอ!"

.

"พั๊ว!"

ฝ่าเท้าขนาดใหญ่จากเจ้าหน้าที่ภาคสนาม ประทับลงกลางอกของมันในทันที! เจ้าหุ่นยนต์นาริตะคอขาดล้มหงายท้องหงายไส้ในบัดดล! ครานั้นด้วยคุณภาพระดับสูงที่หมอยูมิโกะผลิตเอาไว้ เจ้าหุ่นกลับยังขยับแขนสาวดุ้นอากาศฉึกฉัก ๆ ๆ ต่อไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

.

"ฉึกฉัก ๆ ๆ ฉึกฉัก ๆ ๆ"

.

"บ้าเอ๊ย! เวรแท้ ๆ !"

.

"ช่วยหยุดมันทีหมอ! ได้โปรดเถอะอวัยวะเพศผมโอเคแล้ว แต่ยิ่งผมเห็นมันน้องชายผมก็ยิ่งหดลง ถ้าหมอไม่ทำอะไรสักอย่างอีกไม่นานจากการรักษาโรคโด่ไม่รู้ล้ม มันจะกลายเป็นการรักษาโรคเสื่อมสมรรถภาพทางเพศแทนเอานะครับ"

เจฟเฟอร์ร่ายยาว เขางอตัวคุดคู้จ้องมองมันสลับกับการเหลือบดูอวัยวะ ที่เหมือนเพิ่งผ่านการถูกข่มขืนมาหยก ๆ

.

"แหมคุณก็พูดเกินไป ไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่พฤติกรรมของคุณสิคะคุณเจ้าหน้าที่ ดูสิ! เห็นไหมว่าผู้ช่วยคนสนิทของฉันเขาทุกข์ใจแค่ไหน ไม่เป็นไรนะจ๊ะยูมิจังเดี๋ยวหมอจะสร้างนาริตะจังขึ้นมาใหม่่ เอาให้เหมือนเดิมเป๊ะเลย หมอบันทึกพิมพ์เขียวเอาไว้แล้วไม่ต้องห่วงนะจ๊ะคนดี.. โอ๋ ๆ "

.

ตัดภาพมาที่ยูมิจังที่บัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ก่อนจะช้อนตัวเอาร่างของน้องสาวขึ้นมากอด เธอร้องห่มร้องไห้ออกมาน้ำตาท่วม

.

"ฮือ ๆ ฮือ ๆ ค่ะหมอ หมอรับปากยูมิแล้วนะคะ ฮือ ๆ "

.

"ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจที่สุดกับศพคนตายก็ไม่เว้น น้องนาริตะไม่มีหัวด้วยซ้ำยังถีบลงมาได้แย่ที่สุดเลย หมออย่าต่อแขนให้เขานะยูมิเกลียดคน ๆ นี้ อะไรที่พวกเราคุยกันไว้ยูมิขอลืมและยกเลิกทั้งหมดค่ะ เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์! "

.

ลืมตาตื่นขึ้นมายูมิก็ได้สร้างความมึนงงให้แก่เจฟเฟอร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ซะแล้ว ในหัวเขาคิดแต่เพียงว่านี่ร่างเทียมสังเคราะห์มีสิทธิ์จะทำหรือไม่ทำอะไรได้ด้วยเหรอ พวกเธอมีสิทธิเสรีภาพตั้งแต่เมื่อไหร่ เจฟเฟอร์ตั้งใจจะสวนคารมกลับไปเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ยังดีที่มีหมอยูมิโกะอยู่ใกล้ ๆ แล้วเธอก็อ่านพฤติกรรมของเขาออก

.

"หยุดเลยทั้งคู่จะทะเลาะกันทำไมมิทราบ เอางี้เรื่องแขนซ้ายที่ขาดของคุณเจฟเฟอร์ เดี๋ยวคุณตามฉันเข้าไปด้านหลังม่านเจลฉันจะหาแขนที่เหมาะสมเปลี่ยนให้จะได้จบ ๆ แล้วก็จะได้ไปจากชั้น 4 นี่ซะที (อยู่มาหลายตอนแล้วนี่เราอ่ะ) ส่วนยูมิจังเดี๋ยวพอพวกเราเข้าไปข้างในแล้ว ให้เธอเอาร่างของนาริตะมานอนบนเตียงแทนนะ เก็บหัวเธอมาด้วยแล้วก็เอาป้ายงดให้บริการไปแขวนไว้ที่หน้าประตู"

.

"หมอคิดจะทำอะไรคะ?"

.

"เปล่าหรอกหมอก็แค่ต้องการจะใช้อะไหล่ มีพิมพ์เขียวอยู่ก็จริงแต่ถ้ามีชิ้นส่วนอะไหล่เดิมผสมอยู่ด้วย นาริตะจังคนเดิมจะออกมาสมบูรณ์แบบมากกว่า เพราะงั้นยูมิจังเฝ้าน้องไว้ดี ๆ ล่ะ"

.

"ได้ค่ะยูมิจะไม่กระพริบตาเลย รีบไปรีบมานะคะหมอ"

.

.

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่หลังจากจัดแจงแต่งองค์ทรงเครื่องกันเสร็จ เจฟเฟอร์ก็พร้อมแล้วสำหรับภารกิจตะลุยแดนสนธยา เพื่อแสวงหาแขนซ้ายข้างใหม่ของตัวเอง เขาเดินตามชุดหนังรัดรูปสีเหลืองสดของหมอยูมิโกะเข้าไปติด ๆ ซึ่งในขณะที่แพทย์หญิงใช้เพียงฝ่ามือทั้งสองข้างแหวกเจลตึ๋งหนืดให้สยายออกแล้วก็แทรกตัวเข้าไป เจฟเฟอร์กลับต้องใช้ความพยายามมากกว่านั้นมาก

.

"เวรเอ๊ย! หมอลืมไปรึเปล่าว่าผมมีมือข้างเดียว อย่าเร็วนักสิรอผมด้วย"

เขาสบถในใจทันทีที่เริ่มรู้ตัวว่างานนี้แม่งไม่ได้ง่่ายอย่างที่คิด หมอยูมิโกะเดินเบียดกับเจลยางยืดเข้าไปลึกมากแล้ว แต่เขายังอยู่ที่ด้านนอกและเพิ่งสอดเพียงฝ่ามือเข้าไปได้เท่านั้น

.

"หยี! อะไรว่ะเนี่ยะเหนียวจัง น่าขนลุกชะมัด!"

เสี้ยววาบหนึ่งในภวังค์ความคิด เจฟเฟอร์ชักเร่ิมสงสัยว่าขนาดสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์เทียมอย่างยูมิยังทำได้ แล้วทำไมเขาจะทำบ้างไม่ได้ ยิิ่งเจ้าตัวหันหลังกลับไปมองใบหน้าแสยะยิ้มแกมเย้ยหยันของจักรกลพยาบาล เขายิ่งเกิดแรงฮึด

.

"เอาวะเป็นไงเป็นกัน สู้ตายโว๊ยไอ้เจฟ!"

กันกรามแน่นออกแรงสุดพลัง ดันตัวเองโดยใช้หัวไหล่แทนแขน แหวกข้างซ้ายไม่ได้ก็ช่างมันใช้แค่มือขวาข้างเดียวก็พอ เจลยางค่อย ๆ ยืดออกเมือกเหนียวเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ซ้ำร้ายหนักขึ้นเมื่อเสื้อผ้าชุดผู้ป่วยที่เจฟเฟอร์ใส่อยู่เองก็แสนจะอุ้มน้ำ นั่นยิ่งทำให้ตัวเขาหนักอึ้งเป็นเท่าทวี หายใจก็ไม่ออก! กว่าจะก้าวได้แต่ละขาหมดพลังงานไปมากกว่า 8,000 แคลอรี่

.

เจ้าหน้าที่หนุ่มรู้สึกได้เลยว่าเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตาย ม่านเจลตึ๋งหนืดนี่คืออะไรกันนะ ความหนาแน่นขนาดนี้อย่าว่าแต่กันคนเข้าเลย เขาว่ามันกันได้แม้กระทั่งแรงระเบิดไดนาไมซ์เลยด้วยซ้ำ

.

"เชี้ยเอ๊ย.. ทั้งเหนียวทั้งหนัก อึบ! ย๊ากกก! อึบ! หมอแม่งหลอกูมาฆ่าทิ้งรึเปล่าวะเนี่ยะ อึบ!"

.

"สติ! สติ! ตั้งสติไว้ไอ้เจฟ! อย่าไปยอมแพ้แขนซ้ายข้างใหม่รออยู่เฟ้ย! ย๊ากกกก! อั๊ก!"

ไม่มีคนบิ้วท์ก็ต้องบิ้วท์ตัวเอง กัดฟันหลับตาปี๋ ทุ่มเททุกอย่างที่ตัวมีทะลวงมันให้ทะลุอย่างไม่หยุดยั้ง

.

แล้วทันใดนั้นเอง ผลพวงจากความพยายามก็ออกดอกออกผล แน่นอนว่าหมอยูมิโกะไม่สละมือเรียวบางของเธอเข้ามาช่่วยแน่ ๆ หากแต่เป็นตัวเขาเองที่ไล่ตามเธอทัน ลมหายใจกำลังจะหมดปอดอยู่รอมร่อ และเขาเองก็กำลังจะหมดแรง จิตสุดท้ายเจฟเฟอร์ก็เลยต้องใส่สุด เขาพยายามทิ้งทั้งหัวไหล่กระเด้าบั้นเอว เอื้อมตัวไปข้างหน้าให้ไกลที่สุด เพียงเพื่อที่จะสะกิดหลังของหมอยูมิโกะให้ได้ เพราะอย่างน้อย ๆ ถ้าเธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้และกำลังจะตาย หมอสาวต้องหันกลับมาช่วยแน่

.

"หมอ.. ช่วยผมด้วย.. ผมไม่ไหวแล้ว.. อ๊ากกกกกก! ยืดสุดแขนแล้ว ขอให้ถึงตัวที่เถอะ!"

.

"วืดดด!"

.

คุณพระช่วย! เมื่อสิ่งที่เจฟเฟอร์จับได้ดันเป็นแค่ปอยผมบาง ๆ ของหมอยูมิโกะเท่าน้ัน มันเบาเกินกว่าที่เธอจะรู้สึกตัวซ้ำร้ายที่เธอเองก็ดันหลุดบุ๋มออกไปจากม่านเจลไปโผล่อีกฟากเป็นที่เรียบร้อย ทิ้งให้เจฟเฟอร์ค้างเติ่ง ติดแหงกและกำลังจะสำลักเมือกที่ซึมเข้าไปทางโพรงจมูก!

.

"อึกอัก ๆ ๆ อึก ๆ อัก ๆ ชะ.. ช่วย.. ด้วย..ย..ย"

.

ความโง่เกาะกินสมองตะโกนไปก็มีแต่จะยิ่งสำลัก ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายเจฟเฟอร์ตายแน่ถ้าไม่แก้ปัญหานี้ เวลาของเขาเหลืออีกไม่ถึง 10 วิ ก่อนที่มวลยางตึ๋งหนืดด้านข้างจะบีบรัดตัวคืนสภาพ สายตาฝ้าฟางเลือนลางหนัก แล้วก็เป็นตอนนั้นเองที่เจ้าตัวคิดออก!

.

"ไอ้สัดกูคือสายลับเบอร์หนึ่งของ Parallel นะโว่ย โหมดจู่โจม สวิซท์ออน!"

.

โชคดีที่แขนที่ขาดเป็นแขนซ้ายที่ใช้สำหรับการ Drain ก้อนความทรงจำ เพราะฉะนั้นแขนขวาที่ใช้สำหรับยิงกระสุนพลังจึงยังใช้การได้อยู่ มุมมองสายตาบุคคลที่หนึ่งเปลี่ยนทุกอย่างให้เห็นเป็นสิีแดง (ทั้งๆ ที่ข้างนอกเองก็เป็นสีแดงอย่างกับเลือดอยู่แล้ว) พร้อมกับตัวเลขยึกยือบอกพิกัดองศา กับสไตล์การยิงแบบต่าง ๆ ที่เด้งขึ้นมาเป็นออฟชั่นให้เลือก

.

"ช่างแม่งเถอะ ล็อคเป้าข้างหน้าแล้วยิงเลย!"

.

"ยิง!!!"

.

ปลายนิ้วชี้เจฟเฟอร์หักพับลงเหมือนตอนต้นเรื่อง ชั่วพริบตาเลเซอร์ทำลายล้างพลังงานสูงก็พุ่งตรงเป็นลำส่งเสียงดัง จิ้ววววววว!!!"

.

องศาความร้อนที่แผดพุ่งเผาผลาญม่านเจลให้ลุกเป็นไฟ จากที่เคยหนาแน่นอยู่ดี ๆ กลับยุบวูบไหวเว้าแหว่ง ไอ้เจ้าเมือกเหนียวเหนอะนี่ยิ่งแล้วใหญ่ มันคือเชื้อเพลิงอย่างดีเลย ผ่านไปแค่ไม่กี่อึดใจร่างของเจฟเฟอร์ก็หลุดจากการถูกพันธนาการ เขาล้มคะมำลงก่อนจะลุกขึ้นยืนได้โดยง่าย มองออกไปข้างหน้าเห็นเป็นอุโมงค์เจลโล่ง ๆ ที่มีแสงสว่างอยู่ตรงปลาย

.

"เฮ้อ.. รอดแล้วกู โคตรแม่งเอ๊ยเกือบตายห่าแล้วไหมล่ะ ไป ๆ เดินต่อยังไม่จบเรื่องเว่ย"

.

เปลวไฟลุกท่วมอยู่รอบตัว แต่ก็ยังดีที่บางส่วนของม่านเจลยังมีความหนาแน่นอยู่ก็เลยกันเปลวไฟไว้ได้บ้าง ระหว่างเดินตรงเข้ามาเจฟเฟอร์ก็เลยจินตนาการไปว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในวงล้อมของบ่วงบาศไฟของคณะละครสัตว์ เขาผายมือออกกว้างสุดไหล่ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเหลือแขนอยู่ข้างเดียวก็ไม่สน

.

"เฮ้อ..สวยดีจังเลยเว๊ยยย! คือโคตรภูมิใจในตัวเองอ่ะ เรานี่แม่งไหวพริบดีเหมือนกันนะเนี่ยะ ภาพสวยงามเช่นนี้คือรางวัลแห่งความสำเร็จสินะ"

.

"วู้ววว! , ยะฮู้!"

.

ความเหน็ดเหนื่อยหายเป็นปลิดทิ้ง เจฟเฟอร์กำลังสนุกสนานกับการได้มีชีวิตเขาแทบจะเต้นระบำหมุนไปมากับอุโมงค์ไฟเลยมั้ง จนกระทั่งเริ่มสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่ปลายอุโมงค์

.

"โอ้ว.. ถึงแล้วสินะ ดินแดนสนธยาที่เขาร่ำลือกันว่าอยู่อีกฟากหนึ่งของชั้น 4 "

.

"แล้วนั่นเงาใครวะน่ะ ยืนกอดอกอยู่เชียว"

.

กระพริบตาแปร๊บ ๆ พลันใช้ม่านตาเรติน่าคลี่ตัวเป็นใบพัดเพื่อซูมภาพให้ชัดขึ้น

.

"แกร็ก ๆ ซึบบบบ!"

.

"อ๋อ.. คุณหมอยูมิโกะนางฟ้าซามูไรเสื้อเหลืองนี่เอง บัดโถ่ทีอย่างงี้ดันมายืนรอต้อนรับกอดอกโพสต์ท่าซะเหมือนเชียว ถ้าหมอรู้ว่าเมื่อกี้ผมเกือบตาย หมอคงไม่ได้ยืนเก็กแบบนี้หรอกบัดโถ่"

.

เจฟเฟอร์เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ใบหน้าเขาเปื้อนยิ้มพอ ๆ กับเปื้อนคราบเมือกเจลสกปรก แถมยังทำท่าทะเล้นเป็นเด็ก ๆ ดีใจเหลือเกินกับการพบหมอหนนี้ หนที่เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ซึ่งทันทีที่ฝ่าเท้าของเขาเหยียบย่ำลงมายังแผ่นดินที่ยูมิโกะเป็นประมุข!

.

"ไงครับหมอ มารอต้อนรับผมเหรอ? ต้องขอโทษด้วยนะครับเรื่องม่า... ! "

.

"เปรี๊ยะ!"

.

หน้าแหว่งไปครึ่งซีก! กระดูกกรามแตกยับ! มิหนำซ้ำทั้งเนื้อทั้งตัวยังปลิวละลิ่วไปอัดเข้ากับดงป่าละเมาะ พื้นดินบริเวณที่กระเด็นไปแตกระแหงเป็นทางยาวราวกับโดนซุนโกคูดักทำร้าย! แต่ไม่เลย! นี่คือแรงตบเพียงแค่ 1 กระพี้ฝ่ามือจากผู้หญิงที่เป็นหมอคนหนึ่ง บอกแล้วไงว่านี่คือดินแดนพิศวงของเธอ ใครที่มันทำกับสมบัติส่วนตัวของเธอ เธอไม่เคยให้อภัยเลยสักคน

.

.

"คิดว่าฉันตลกด้วยเหรอ! คิดว่าฉันใช้เวลาเท่าไหร่กว่าจะสร้างผนังเจลที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ขึ้นมาได้ คุณกลับเผามันจนไม่มีชิ้นดีไอ้สารเลว!"