ตอนที่5

อินทัชมองไปที่นัยน์ตาของภริดาด้วยความจดจ่อ เขาครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยว่าทำไมหญิงสาวตรงหน้าถึงได้เอาแต่จ้องเขาอยู่แบบนั้น อินทัชกลอกสายตาไปมาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเธอไปแบบตรงๆ

“คุณจ้องผมนานเกินไปแล้วนะ หรือคุณยังสงสัยในความเป็นหมอของผม”

เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้ภริดาละสายตาจากเขาทันที เธอเบือนหน้าออกเล็กน้อยก่อนจะหันมาสบตาอินทัชอีกครั้ง

“ฉันแค่..มองเฉยๆ ค่ะ แล้วทำไมคุณถึงมาเป็นหมออยู่ที่นี่ล่ะคะ” ภริดารีบเปลี่ยนเรื่อง แววตาเธอดูล่อกแล่กเล็กน้อย

“ผมทำเรื่องอาสามาที่นี่เอง อยู่ในเมืองแลดูจะวุ่นวายสำหรับผมเกินไปไม่ค่อยเหมาะกับผมเท่าไหร่ อยู่เงียบๆ แบบนี้เหมาะกับผมมากว่า”

ระหว่างที่ทั้งคู่สนทนากันอยู่นั้น คำปูนก็ขับรถมาถึงพอดี อินทัชช่วยยกจักรยานของภริดาขึ้นท้ายกระบะรถของคำปูนและค่อยๆ ประคองภริดาขึ้นไปนั่งบนรถ

“ขอบคุณหมอมากนะคะ” ภริดายิ้มให้ชายตรงหน้าเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว พรุ่งนี้อย่าลืมไปล้างแผลที่อนามัยด้วยล่ะ นี่!กล้องถ่ายรูปของคุณใช่มั้ย”

อินทัชยื่นกล้องถ่ายรูปที่ตกอยู่ตรงบริเวณพงหญ้าไปให้แก่หญิงสาว ภริดายื่นมือรับกล้องนั้นอย่างทะนุถนอม เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย คำปูนก็ขับรถพาภริดากลับไปยังบ้านพักทันที

อินทัชปั่นจักรยานกลับมายังบ้านก็รีบทำกิจธุระส่วนตัวแล้วเข้านอน วันนี้เขาดูจะล้ากว่าทุกๆ วัน เมื่อล้มตัวนอนลงบนเตียงก็ทำให้เขานอนหลับสนิทอย่างง่ายดาย

___________________________

เช้าวันต่อมา

กัญญาวีร์มาหาอินทัชที่ศูนย์อนามัยตั้งแต่เช้า เธอชะเง้อมองหาอินทัชให้ทั่วแต่ก็ไม่พบ ปกติเวลานี้อินทัชน่าจะมาถึงแล้ว แต่ทำไมป่านนี้เขาถึงยังไม่มาอีก ระหว่างที่นึกถึงชายหนุ่มอยู่นั้นหญิงสาวพยาบาลที่นั่งอยู่ตรงล็อบบี้ก็เดินมาหากัญญาวีร์พร้อมกับยิ้มให้เธอเล็กน้อย

“หมออินยังไม่มาเลยแก้ว วันนี้น่าจะเข้าสายๆ เมื่อเช้าโทรมาหาพี่บอกว่าต้องไปล้างแผลให้คนที่พักอยู่บ้านผู้ใหญ่น่ะ แก้วมานั่งรอหมออินข้างในก่อนมั้ย สักพักคงจะมาถึง” ฤดี สาวพยาบาลที่ทำงานร่วมกับอินทัชเอ่ยแจ้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีแก้วต้องรีบไปหาชะเอมด้วย งั้นแก้วไปก่อนนะคะ”

กัญญาวีร์ยิ้มเจื่อนด้วยความผิดหวัง เมื่อวานเธอไปหาอินทัชก็ไม่ได้เจอเขา วันนี้มาหาถึงที่ทำงานก็ไม่ได้เจอเขาอีกเช่นกัน พอไม่ได้เจออินทัชแบบนี้เธอก็รู้สึกโหวงเหวงอยู่ไม่น้อย

อินทัชมาที่บ้านพักของภริดาตามคำขอของคำปูน เนื่องด้วยที่ภริดายังมีอาการเจ็บแผลอยู่และเดินได้ค่อนข้างลำบาก เกรงว่าถ้าต้องเดินทางไปล้างแผลที่ศูนย์อนามัยเองจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่

“ฉันขอโทษหมอด้วยนะคะที่ต้องให้ลำบากมาถึงที่นี่” ภริดาเม้มปากเล็กน้อย เธอเองก็รู้สึกขอบคุณอินทัชเช่นกันที่ต้องมาถึงที่นี่

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวหลังเลิกงานผมจะแวะมาล้างแผลให้คุณอีกรอบก็แล้วกัน วันต่อๆ ไปคุณก็คงล้างแผลเองได้แล้ว” อินทัชเอ่ยตอบขณะที่เก็บอุปกรณ์ทุกอย่างลงกระเป๋าแพทย์ที่เขาพกมาด้วย

“คุณหมอชื่อ…อินทัชใช่มั้ยคะ พอดีฉันถามจากลุงปูนมา”

“ครับ หรือคุณจะเรียกผมว่าหมออินก็ได้นะ คุณ….”

“หวานค่ะ ฉันชื่อหวาน”

“ครับคุณหวาน งั้นผมขอตัวก่อนนะ”

ชายหนุ่มยิ้มตอบให้กับหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะขอตัวกลับไปที่ศูนย์อนามัยเพื่อทำหน้าที่ต่อ ภริดามองตามชายหนุ่มจนละสายตา เธอรู้สึกถูกชะตากับหมอหนุ่มคนนี้นัก ความสุภาพและความเอาใจใส่ของอินทัชทำให้ภริดารู้สึกดีอยู่ไม่น้อยเลย

วันนี้ที่ศูนย์อนามัยมีคนไข้เข้ามารับการรักษาอยู่พอสมควร บ้างก็ปวดท้อง ปวดหัว บ้างก็มีไข้ เป็นหวัด แต่ทุกเคสก็ไม่ได้มีอาการหนักแต่อย่างใด อินทัชดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือที่สวมใส่อยู่ นี่ก็ได้เวลาที่เขาจะเลิกงานแล้ว อินทัชมองสำรวจตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะกลับบ้าน

“หมออิน พี่ลืมบอกไปว่าเมื่อเช้าแก้วแวะมาหาหมออินด้วยนะ” ฤดี หญิงสาวพยาบาลเอ่ยแจ้ง

“เอ้าเหรอ ตอนแก้วมาผมน่าจะยังอยู่ทำแผลให้คุณหวานก็เลยคลาดกัน แล้วแก้วได้บอกพี่ฤดีมั้ยครับว่ามีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า”

“ไม่ได้บอกค่ะ แก้วก็คงจะแวะมาหาหมอเหมือนทุกๆ ครั้งแหละ ไม่น่าจะมีอะไร แต่..ดูสีหน้าไม่ค่อยยิ้มแล้วเท่าไหร่นะคะ”

“เหรอครับ เอ่อ..พี่ฤดีมีเบอร์โทรแก้วมั้ยครับผมขอหน่อย”

อินทัชเริ่มเป็นกังวลเมื่อฤดีบอกว่าสีหน้ากัญญาวีร์ไม่ค่อยสู้ดีนัก เพราะปกติคนแบบกัญญาวีร์เป็นคนที่มีรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอ ตอนนี้อินทัชเริ่มจะกังวลกลัวว่ากัญญาวีร์จะไม่สบายซะแล้วสิ

“พี่ไม่มีเบอร์แก้วเลย พี่เห็นหมอสนิทกับแก้วก็นึกว่าจะมีเบอร์ติดต่อกันซะอีก”

“ผมก็ไม่มีเหมือนกันครับ นั่นนะสิ! รู้จักกันมาตั้งนานลืมขอเบอร์แก้วไว้ซะงั้น ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมแวะไปหาแก้วที่บ้านก็ได้”

“งั้น..พี่กลับก่อนนะ” ฤดีเอ่ยลา

“ครับ” อินทัชยิ้มตอบรับอีกครั้ง

___________________________________

กัญญาวีร์นอนคว่ำหน้าที่เตียงนุ่มๆ ของธัญชนก วันนี้เธอดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ ธัญชนกนั่งอยู่ที่พื้นข้างเตียง กำลังจัดเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางมองเพื่อนรักด้วยความเป็นกังวลเล็กน้อย เพราะเธอเองก็ไม่ค่อยได้เห็นกัญญาวีร์มีอาการแบบนี้เท่าไหร่นัก

“เป็นอะไร ตั้งแต่มาถึงก็ไม่พูดไม่จา ทำหน้าหงิกหน้างอไปได้” ธัญชนกลุกมานั่งลงที่เตียงข้างๆ กัญญาวีร์

“เดี๋ยวนี้ฉันไม่ค่อยเจอหมออินเลย พอไปหาก็ไม่อยู่ให้เจอทุกที ทั้งที่บ้านและที่ศูนย์อนามัย” กัญญาวีร์ดีดตัวลุกนั่งที่เตียงเอ่ยตอบเพื่อนรักด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อยนั่งหลังค่อมห่อไหล่

“ที่แท้ก็คิดมากเรื่องผู้ชายนี่เอง แล้วทำไมไม่โทรไปหาเขาล่ะ”

“ฉันไม่มีเบอร์หมออินน่ะ ไม่ได้ขอเอาไว้”

“โธ่! ยัยกัญญาวีร์ เรื่องขอเบอร์ควรเป็นสิ่งแรกที่ควรจะขอจากคนที่เธอชอบไม่ใช่เหรอ เธอพลาดไปได้ยังไงเนี่ย อย่างน้อยไม่ได้เห็นหน้าเธอก็ได้ฟังเสียงเขาไง”

“ก็ฉันไม่คิดว่าต้องมีความจำเป็นอะไรที่ต้องโทรหาหมอนี่ หมู่บ้านก็เล็กแค่นี้ถ้าอยากเจอก็แค่ปั่นจักรยานไปหาก็ได้เจอแล้ว”

“แล้วได้เจอมั้ยล่ะ” ธัญชนกเบะปากใส่เพื่อนรัก

“อย่าตอกย้ำสิ คนยิ่งคิดถึงหมออยู่ ว่าแต่..นั่นเธอจะเก็บเสื้อผ้าไปไหน”

“ก็มะรืนนี้ฉันต้องกลับเชียงใหม่แล้ว เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันต้องกลับไปเรียนต่ออ่ะ ต้องไปเตรียมตัวก่อนขึ้นปี3อีก ไม่รู้อะไรเยอะแยะวุ่นวายจะตาย อีก2ปีก็เรียนจบแล้วฉันล่ะอยากให้ถึงวันนั้นไวๆ”

กัญญาวีร์หน้าเจื่อนลงทันทีเมื่อธัญชนกอธิบาย เธอใช้เวลาอยู่กับเพื่อนรักทุกๆ วันจนลืมไปว่าใกล้ได้เวลาที่เพื่อนรักของเธอต้องกลับไปทำหน้าที่เป็นนักศึกษาต่อแล้ว

“แก้ว เป็นอะไร?” ธัญชนกเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวลเมื่อเห็นกัญญาวีร์ดูไม่ปกติ

“ฉันแค่…รู้สึกเศร้าก็เท่านั้นที่เธอต้องกลับไปเรียน เหมือนเราพึ่งได้อยู่ด้วยกันเอง” น้ำเสียงกัญญาวีร์สั่นเครือเล็กน้อย

“โธ่!แก้ว….”

ธัญชนกเข้าไปสวมกอดเพื่อนรักเอาไว้ เธอเองก็รู้สึกไม่ต่างไปจากกัญญาวีร์เท่าไหร่ ทั้งคู่สวมกอดกันอย่างแนบแน่นเวลาแห่งความสุขมันผ่านไปเร็วจริงๆ

___________________________________

กัญญาวีร์ใช้เวลาอยู่กับธัญชนกสักพักก่อนปั่นจักรยานกลับบ้าน เมื่อมาถึงบ้านก็ทำให้กัญญาวีร์แปลกใจเป็นอย่างมากที่เห็นอินทัชนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ยาวใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านของเธอ

“หมอมาที่นี่ได้ยังไงคะ” กัญญาวีร์เดินเข้าไปหาชายที่นั่งอยู่ในทันที

“ก็มาหาแก้วไง บ้านแก้วหาไม่ยากเลยนะ ระหว่างรอแก้วหมอก็ช่วยตากับยายของแก้วปิดร้านด้วยสนุกดี ที่บ้านของแก้วมีดอกไม้ที่หมออยากได้เยอะแยะเลย เดี๋ยวโอกาสหน้าคงต้องมาอุดหนุนบ้างแล้วล่ะ”

“แก้วไม่ได้อยากรู้เรื่องนั้น แก้วอยากรู้ว่าหมอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” กัญญาวีร์ย้ำถามอีกครั้ง

“ก็หมอพึ่งบอกไปเมื่อกี๊เองว่าหมอมาหาแก้วไง!”

คำตอบของอินทัชทำให้กัญญาวีร์ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะเธอเองก็ไม่คิดว่าอินทัชจะมาหาเธอถึงที่บ้านได้ จากที่กำลังเศร้าเรื่องที่ธัญชนกเพื่อนรักจะกลับไปเรียนต่อ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกดีขึ้นมากเมื่อได้อินทัชมาเยียวยาความรู้สึกเศร้านี้แทน หัวใจกัญญาวีร์พองโตขึ้นอีกครั้ง

“ไหน…มาให้หมอดูหน่อยซิ!”

อินทัชเดินเข้าหากัญญาวีร์พร้อมใช้มืออุ่นๆ สัมผัสไปที่หน้าผากและแก้มใสนั้นของเธอ เขาเพียงแค่ต้องการตรวจดูให้แน่ใจว่ากัญญาวีร์ไม่ได้เป็นอะไร เพราะจากที่ฤดีเล่ามาว่าเธอมีท่าทางแปลกไปอินทัชก็เลยกังวลกลัวว่ากัญญาวีร์จะไม่สบาย แต่พอเห็นว่าเธอปกติดีก็หายห่วงได้หน่อย

“ตัวก็ไม่ร้อนนี่..” อินทัชยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

“แล้วใครบอกว่าแก้วเป็นอะไรล่ะ” น้ำเสียงกัญญาวีร์ตะกุกตะกักเล็กน้อย เธอยังรู้สึกถึงมืออุ่นๆ ที่สัมผัสแก้มเธอเมื่อครู่ได้

“เห็นพี่ฤดีบอกว่าแก้วไปหาหมอตอนเช้าและดูไม่ยิ้มแย้ม หมอก็คิดว่าแก้วจะไม่สบายซะอีก”

“หมอเลยมาหาแก้วที่นี่เหรอคะ” กัญญาวีร์ยิ้มกว้าง เธอดีใจมากที่อินทัชแสดงความเป็นห่วงเธอ

“ใช่ แต่ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้ว” อินทัชยิ้มรับ

“เมื่อวานตอนค่ำแก้วไปหาหมอที่บ้านมาด้วยแต่หมอไม่อยู่”

“อ๋อ..หมอน่าจะออกไปตรวจดูคนไข้และก็มีเรื่องที่ต้องจัดการนิดหน่อย กว่าจะได้กลับก็เกือบดึกเลย”

“แล้วเมื่อเช้าหมอไปไหนมาคะ”

“ไปทำแผลให้คุณหวานที่พักอยู่ที่บ้านลุงผู้ใหญ่น่ะ เมื่อตอนเย็นก่อนจะมาหาแก้วหมอก็แวะไปล้างแผลให้เธออีกรอบ ว่าแต่…แก้วมีอะไรหรือเปล่าทำไมจี้ถามหมอจัง”

“แก้วก็แค่อยากรู้ ว่าวันๆ หมอทำอะไรบ้าง ว่าแต่คุณหวานที่หมอพูดถึงเธอเป็นผู้หญิงใช่มั้ย เธอสวยมั้ย?”

คำถามของกัญญาวีร์ทำให้อินทัชหลุดขำออกมาเล็กน้อย ท่าทางกัญญาวีร์ในตอนนี้เหมือนอยากรู้คำตอบเอามากๆ

“ใช่ เป็นผู้หญิง ถ้าถามว่าสวยมั้ย ก็สวยนะ ไม่ใช่สิ…สวยเลยแหละ หน้าหวานๆ ตัวขาวๆ สูงประมาณแก้วนี่แหละ”

“ทำไมหมอรู้ละเอียดขนาดนั้นคะ” กัญญาวีร์เริ่มงอแงใส่ชายตรงหน้า

“ก็แก้วถามหมอเองนะแล้วจะมาโกรธให้หมอทำไม”

“หมอก็รู้นี่ว่าแก้วชอบหมอ แล้วหมอยังจะมาชมผู้หญิงอื่นให้แก้วฟังอีก” กัญญาวีร์ยังคงหน้าหงิกใส่ชายที่ยืนยิ้มให้เธออย่างอารมณ์ดี

“เอาเถอะ..หมอไม่เถียงกับแก้วแล้ว ไหนเอามือถือแก้วมาหน่อยสิ”

“หมอจะเอาไปทำไมคะ”

“เหอะน่า…”

อินทัชแบมือรอรับมือถือจากกัญญาวีร์ เมื่อได้มือถือเธอมาแล้วก็กดเบอร์ตัวเขาเองแล้วโทรออกก่อนจะวางสาย แล้วยื่นมือถือกลับให้ผู้เป็นเจ้าของ

“เบอร์โทรออกล่าสุดเป็นเบอร์หมอนะ ต่อไปมีอะไรก็โทรหาหมอได้เข้าใจมั้ย?”

กัญญาวีร์พยักหน้าตอบรับ การเอาใจใส่ของอินทัชยิ่งทำให้เธอรู้สึกดีมากขึ้นกว่าเดิม ผู้ชายอบอุ่นเช่นอินทัชมีใครบ้างที่อยู่ใกล้แล้วจะไม่ตกหลุมรักบ้าง

“แก้ว…เลิกจ้องหน้าหมอได้หรือยัง” อินทัชดีดนิ้วเพื่อให้หญิงสาวได้สติ

“งั้นหมอกลับก่อนนะ หมอแค่อยากจะมาดูให้แน่ใจว่าแก้วไม่ได้เป็นอะไรก็เท่านั้น เข้าบ้านไปได้แล้ว"

อินทัชเอ่ยลาหญิงสาวก่อนจะขอตัวกลับไปยังบ้านของตัวเอง กัญญาวีร์มองตามหลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข เพราะวันนี้เธอได้รู้ว่าอินทัชนั้นก็เป็นห่วงเธอเช่นกัน เหมือนอินทัชจะเริ่มใจอ่อนกับเธอแล้ว ต่อให้มันเป็นแค่ความรู้สึกที่เธอคิดเข้าข้างตัวเองก็ตาม

กัญญาวีร์ยังคงจ้องไปที่เบอร์โทรของอินทัชด้วยความดีใจ เธอบันทึกชื่อชายหนุ่มเป็นหมออินของแก้ว และเหมือนดูจะพอใจกับชื่อที่บันทึกอย่างยิ่ง ต่อไปเธอก็สามารถโทรหาอินทัชเมื่อคิดถึงหรือส่งข้อความบอกฝันดีเขาทุกคืนได้แล้ว แค่คิดก็ยิ่งทำให้กัญญาวีร์หัวใจพองโต เธอบิดตัวไปมาด้วยความอารมณ์ดี

“เป็นไรอ่ะเรา ถึงยิ้มอยู่คนเดียว”

เสียงชายหนุ่มบางคนดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหากัญญาวีร์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในมือถือถุงบางอย่างที่ห่อเอาไว้อย่างมิดชิด กัญญาวีร์ยิ้มให้ชายหนุ่มดังกล่าวในทันทีเมื่อเห็นหน้า

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“เมื่อวาน แต่เข้าไปทำธุระในเมืองกับพ่อเลยไม่ได้มาหา อ๊ะ!นี่..ของฝาก”

“อะไรอ่ะ”

“ก็เปิดดูสิ พี่ตั้งใจเลือกมาให้แก้วเลยนะ”

กัญญาวีร์ยื่นมือไปรับถุงจากชายหนุ่ม พอเปิดออกมาก็พบว่าเป็นผ้าพันคอไหมพรมสีน้ำตาลอ่อนดูเหมือนจะถูกใจเธออยู่พอสมควร

“ขอบคุณนะพี่ไม้ที่ซื้อมาฝากแก้ว” หญิงสาวยิ้มรับด้วยแววตาสดใส

ไม้หรือธนิน เป็นรุ่นพี่ของกัญญาวีร์และธัญชนกในสมัยเรียนมัธยมต้นถึงมัธยมปลาย เมื่อจบการศึกษาระดับมัธยมก็จะย้ายไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพสาขาวิศวกรรมศาสตร์ พอเรียนจบก็กลับมาบ้านเกิดเพื่อช่วยธุรกิจรับเหมาก่อสร้างของครอบครัว

สมัยเรียนอยู่มัธยม ธนินเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ มากมาย ทั้งรูปร่าง หน้าตา ฐานะทางครอบครัวดูจะสมบูรณ์แบบไปหมดไม่เว้นแม้แต่กัญญาวีร์ก็เช่นกัน เมื่อก่อนกัญญาวีร์แอบปลื้มธนินจนหลังเลิกเรียนต้องแอบพาธัญชนกไปนั่งเชียร์ธนินเตะบอลกับเพื่อนๆ บ่อยๆ พอเริ่มโตขึ้นและต่างคนต่างแยกย้ายกันก็ทำให้กัญญาวีร์รู้ใจตัวเองว่าธนินก็เป็นคนที่เธอแค่ปลื้มไม่ใช่ชอบ ซึ่งถ้าเทียบกับอินทัชในตอนนี้เธอเข้าใจได้เลยว่าความรู้สึกที่เธอมีให้อินทัชมันต่างจากที่มีให้ธนิน

“พี่ไม้เรียนจบแล้วใช่มั้ยคะ ตอนนี้ก็กลับมาช่วยงานที่บ้านได้เต็มที่แล้วสิ ดีใจด้วยนะ เอาอย่างนี้มั้ยพรุ่งนี้เราชวนชะเอมไปหาของอร่อยๆ ในเมืองทานกัน”

“ได้สิ ชะเอมกลับมาด้วยเหรอดีจัง งั้นพรุ่งนี้พี่เลี้ยงเองโอเคนะ”

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว” กัญญาวีร์ยิ้มกว้างตอบรับ

ทั้งคู่ใช้เวลาพูดคุยกันอยู่สักพักก่อนที่ธนินจะขอตัวกลับ กัญญาวีร์รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่ธนินกลับมาเพราะทำให้เธอหวนนึกถึงวันวานที่เธอ ชะเอมและธนินเคยอยู่ด้วยกัน เมื่อธนินกลับไปแล้วก็ได้เวลาที่กัญญาวีร์จะต้องเข้าบ้านเช่นกัน