ตอนที่4

รุ่งเช้าของอีกวัน

สาวผมยาวมัดหางม้าเดินถือกระเช้าใบใหญ่เข้ามาในบริเวณบ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมไปด้วยหลากหลายพันธุ์ผลไม้ ทุกส่วนของบ้านแทบจะประกอบไปด้วยไม้ทั้งหมด บ้านหลังนี้ดูใหญ่โตโอ่อ่ามากพอสมควร หญิงสาวยืนอยู่ที่หน้าบ้านสักพักเพื่อรอให้เจ้าของบ้านออกมาต้อนรับ ไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวในวัยสี่สิบปลายก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเพื่อต้อนรับหญิงสาวที่ยืนอยู่นอกตัวบ้านด้วยความเอ็นดู

“หนูเตยกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนี่หอบอะไรมาเยอะแยะ” กลอยใจแม่ของอินทัชเอ่ยทักทายหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้าน

“เป็นพวกอาหารเสริม ยาบำรุงต่างๆ ค่ะ พอดีแม่เตยเตรียมไว้ให้เอามาฝากคุณน้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแจ้งด้วยความนอบน้อม

“เข้าบ้านมาก่อนสิลูก” หญิงสูงวัยดังกล่าวเชื้อเชิญก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไป

เตยหรือเทวกา เป็นเพื่อนสนิทของอินทัชตั้งแต่สมัยเด็กๆ บ้านของพวกเธออยู่ใกล้กันและเติบโตมาด้วยกัน ทั้งคู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยที่เดียวกันแต่คนละสาขาก็เท่านั้น ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยทำให้ใครหลายๆ คนต่างก็เข้าใจผิดว่าทั้งคู่คบกัน ถึงจะมีใครเข้าใจแบบนั้นแต่ทั้งอินทัชและเทวกาก็ไม่ได้แก้ตัวอะไร เพราะเขาไม่ได้สนใจว่าใครจะคิดกับพวกเขาแบบไหน ตั้งแต่พี่ชายของอินทัชจากไปทั้งคู่ก็เริ่มห่างกัน

หลังจากที่เทวกาเรียนจบสายคหกรรม เธอก็ทำงานเป็นเชฟขนมในโรงแรมชื่อดังที่กรุงเทพ ความตั้งใจจริงของเธอคือแค่อยากจะอยู่ใกล้อินทัชเพื่อระหว่างที่รอเขาเรียนจบแพทย์ ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อย แต่หลังจากที่เกิดเรื่องราวไม่คาดฝันขึ้น เทวกาก็ลาออกจากงานที่โรงแรมแล้วมาเปิดร้านขนมเล็กๆ ที่บ้านของเธอเอง ทุกอย่างก็เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับอินทัช ช่วงเวลาที่อินทัชเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านนั้นทำให้เธอได้เจอเขาน้อยลง เธอเองก็ไม่อยากที่จะเข้าไปวุ่นวายให้อินทัชต้องหนักใจไปมากกว่าเดิม เมื่อ6เดือนก่อนเทวกาตัดสินใจไปเรียนทำขนมเพิ่มที่กรุงเทพ และเมื่อเรียนจบหลักสูตรเธอก็รีบกลับมาบ้านทันที แต่ก็ไม่ทันเพราะอินทัชได้เดินทางไปแม่ฮ่องสอนก่อนเสียแล้ว

“อินเขาไม่ได้โทรบอกเตยเลยเหรอว่าจะไปอยู่ที่โน่น” กลอยใจเอ่ยถามเทวกาด้วยแววตาอ่อนโยน

“คือ...เราไม่ได้โทรคุยกันมาสักพักแล้วค่ะ เตยไม่รู้ว่าถ้าโทรไปต้องพูดอะไรกับอินบ้าง น้ากลอยก็รู้นี่คะว่าเดี๋ยวนี้อินไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว” เทวกาเม้มปากเล็กน้อย ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เธอก็รู้สึกผิดหวังอยู่ดีที่เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอไม่โทรบอกเธอสักคำ

หลังจากที่ขอตัวกลอยใจกลับบ้าน เทวกาก็ล้วงหยิบมือถือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา เธอชั่งใจอยู่ว่าจะโทรหาอินทัชดีมั้ย ในที่สุดเธอก็เลือกที่จะทำตามความรู้สึกของตัวเอง เทวกากดโทรหาอินทัชในทันทีแต่ดูเหมือนว่าปลายสายจะไม่ได้ตอบรับ เทวกาหน้าเจื่อนเล็กน้อยเธอกดวางสายก่อนจะเก็บมือถือไว้ที่กระเป๋ากางเกงตามเดิม

_____________________________

ณ สนามบินดอนเมือง

ภริดาและศรุทเดินทางมาสนามบินด้วยกัน โดยที่ไฟล์บินของภริดาไปแม่ฮ่องสอนนั้นจะเดินทางก่อนไฟล์บินไปฮ่องกงของผู้เป็นพ่อ ศรุทยืนรอส่งลูกสาวเข้าเช็กอินด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาดีใจที่ผู้เป็นลูกสาวตัดสินใจอยู่ที่ไทยต่อ อย่างน้อยถ้าเขาเสร็จธุระก็ยังแวะไปหาลูกสาวได้ ศรุทยืนโบกมือให้ภริดาเมื่อถึงเวลาที่เธอต้องเข้าเช็กอินขึ้นเครื่องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ภริดาเองก็เหลียวหลังมองผู้เป็นพ่อกลับเช่นกันก่อนจะตัดสินใจเดินกลับมาหาผู้เป็นพ่ออีกครั้ง

“หนูไม่รู้นะคะว่านี่จะช่วยให้พ่อคลายกังวลได้มั้ย เอาเป็นว่า…พ่อไม่ต้องห่วงหนูนะคะ หนูดูแลตัวเองได้ พ่อก็เหมือนกันหนูเชื่อว่าพ่อต้องผ่านอุปสรรคครั้งนี้ไปได้อย่างแน่นอน พ่อเสร็จธุระเมื่อไหร่ก็ไปรับหนูกลับนะคะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

พูดจบภริดาก็เดินกลับไปในทันที เธอเองก็รู้สึกเขินอยู่ไม่น้อยที่ต้องพูดอะไรแบบนี้ออกไป แต่ถ้ามันจะช่วยให้พ่อของเธอคลายความกังวลได้บ้างเธอก็ยินดี

ศรุทยิ้มภูมิใจในตัวลูกสาวยิ่งนัก ตอนนี้ทำให้เขาเข้าใจว่าลูกสาวคนเดียวของเขาได้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ คำพูดของผู้เป็นลูกสาวมีพลังยิ่งใหญ่จนเขารับรู้ได้ ความห่วงใยที่ภริดามอบให้ศรุทนั้น ทำให้เขาเกือบกลั้นน้ำตาแห่งความสุขเอาไว้ไม่อยู่ ศรุทยืนมองลูกสาวจนละสายตา วันนี้เขามีความสุขมากจริงๆ

ภริดาขึ้นเครื่องบินเข้ามานั่งที่ของเธอด้วยความเรียบร้อย โดยที่นั่งของเธอนั้นติดกับทางเดิน ระหว่างที่นั่งอ่านหนังสือที่พกมาอยู่นั้นจู่ๆ ก็มีกระเป๋าสตางค์ของใครบางคนหล่นมาตรงตักขอเธอพอดี ภริดารีบหยิบกระเป๋าสตางค์นั้นขึ้นมาพร้อมมองหาเจ้าของกระเป๋าใบนั้น แต่เนื่องด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเดินไปนั่งประจำที่นั่งของตัวเองเลยทำให้เธอไม่รู้ว่ากระเป๋าใบนี้คือของใคร ครั้นจะเปิดดูในกระเป๋าก็กลัวจะดูเสียมารยาท

ภริดายืนขึ้นเพื่อจะเดินไปหาแอร์สาวเพื่อจะให้ช่วยตามหาเจ้าของกระเป๋าใบดังกล่าว ไม่ทันระวังมีชายร่างท้วมเดินสวนมาชนเธออย่างจังจนทำให้เธอเซเกือบล้มลงไป ดีที่มีมือหนาของชายบางคนคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ก่อน

“ไม่เป็นไรนะครับ” เสียงสุขุมของชายดังกล่าวเอ่ยถาม

ภริดารีบสลัดตัวออกเมื่อรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในอ้อมแขนของชายดังกล่าว ถึงครั้งนี้จะเป็นการช่วยเหลือเธอก็ตามแต่การที่อยู่ในอ้อมกอดผู้ชายที่เธอไม่รู้จักเธอก็ยังไม่ชินอยู่ดี

“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไร” ภริดายิ้มตอบเล็กน้อย

“แล้วคุณมีอะไรให้ผมช่วยมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง

“อ๋อ..พอดีมีคนทำกระเป๋าสตางค์ตกไว้ค่ะ ฉันว่าจะเอาไปให้แอร์ช่วยตามหาเจ้าของ”

“เดี๋ยวผมจัดการเอง…ขอโทษนะครับ”

ชายดังกล่าวตะโกนร้องเรียกแอร์สาวเพื่อมอบกระเป๋าสตางค์ให้แอร์สาวจัดการต่อ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ภริดาเอ่ยถามชายที่ยืนจ้องเธออยู่ตรงหน้า

“อ๋อ…ผมว่า..ผมหาที่นั่งเจอแล้ว” ชายดังกล่าวโบ้ยปากไปที่นั่งถัดไปจากที่ภริดานั่ง ก่อนที่จะยิ้มให้หญิงสาวอีกครั้ง

ตลอดการเดินทาง ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ ต่างคนต่างหยิบหนังสือที่ติดตัวมาด้วยขึ้นมาอ่านจนถึงสนามบินปลายทาง

เมื่อภริดาเดินทางมาถึงสนามบินแม่ฮ่องสอนก็มีคำปูนมารอรับอยู่แล้ว คำปูนให้ความนับถือศรุทเป็นอย่างมาก ศรุทเป็นเจ้านายที่ดูแลลูกน้องได้เป็นอย่างดี มีหลายเรื่องที่ศรุทได้ให้ความช่วยเหลือคำปูนไปมากพอสมควร คำปูนจึงไม่เคยลืมบุญคุณแก่ผู้เป็นเจ้านายเก่าได้เลย

ความเป็นอยู่ของภริดานั้นคำปูนก็ดูแลเป็นอย่างดี เขาให้เธอไปพักอยู่บ้านสวนที่เคยเสนอให้อินทัชอยู่ก่อนหน้านี้ ภริดาเดินสำรวจบริเวณรอบๆ บ้านแล้วยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

“คุณหนูอยู่ได้ใช่มั้ยครับ” คำปูนเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม

“อยู่ได้ค่ะ ที่นี่น่าอยู่มากเลย ขอบคุณลุงปูนมากนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู ผมยินดีครับ ถ้าคุณหนูขาดเหลืออะไรก็เดินไปบอกผม คนงานหรือโทรไปหาผมได้นะครับ”

“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ อีกอย่าง..คุณลุงไม่ต้องเรียกหนูว่าคุณหนูก็ได้นะคะ เรียกหวานเฉยๆ ก็ได้”

“งั้นผมเรียกคุณหวานก็แล้วกันนะครับ”

“ได้ค่ะ ว่าแต่..ลุงปูนพอจะมีจักรยานให้หนูใช้สักคันมั้ยคะ พอดีหนูจะเอาไว้ปั่นเล่นแถวๆ หมู่บ้าน”

“มีครับ เดี๋ยวผมให้เด็กเอามาให้นะครับ”

เมื่อจักรยานมาถึงภริดาก็ไม่รีรอ เธอพกกล้องคู่ใจและปั่นจักรยานออกไปจากบ้านพักทันที ภริดาดูจะถูกใจหมู่บ้านนี้ยิ่งนัก ธรรมชาติ ป่าเขา ทิวทัศน์ที่นี่ช่างสวยงามกว่าในภาพที่เธอเห็นจากโปสต์การ์ดเสียอีก ภริดายังคงปั่นจักรยานชมวิวไปเรื่อยๆ จุดไหนที่เธอถูกใจเธอก็จะหยุดถ่ายรูปเก็บภาพเอาไว้ และก็ทำแบบนี้ไปตลอดทาง

______________________________

ช่วงเย็นของวัน

อินทัชกลับมาจากศูนย์อนามัยก็ตรงกลับบ้านในทันที เมื่อเก็บสัมภาระเข้าที่และก็ถอดชุดกาวน์หมอแขวนไว้ในราวที่ตั้งไว้ในห้องทำงาน แล้วเดินตรงดิ่งไปยังกระถางต้นไม้ที่กัญญาวีร์ให้เป็นของขวัญไว้เมื่อวาน อินทัชใช้บัวรดน้ำขนาดเล็กรดน้ำดอกไม้กระถางดังกล่าว ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มรู้แล้วว่าดอกไม้ในกระถางคือดอกอะไร เพราะกลีบดอกไม้เริ่มจะออกดอกมาบ้างแล้ว อินทัชยิ้มด้วยความพอใจเหมือนประหนึ่งว่าทำภารกิจสำเร็จ

อินทัชเดินไปหยิบมือถือที่วางไว้บนโต๊ะทำงานของเขา วันนี้เขารีบจนลืมพกมันไปด้วย เมื่อกดดูสายที่ไม่ได้รับก็ไม่รีรอที่จะโทรกลับไปในทันที

“ว่าไงเตย โทษทีพอดีลืมมือถือไว้ที่บ้าน” เสียงเอ่ยทักทายเมื่อปลายสายกดรับ

“ใจร้ายเกินไปแล้วนะหมออิน จะไปไหนไม่บอกกันบ้างเลย”

“ขอโทษนะ ว่าจะบอกอยู่แต่ยุ่งๆ เลยลืมไปเลย แล้วนี่กลับมาอยู่บ้านแล้วเหรอ”

“อืม..กลับมาแล้ว แต่เสียใจนะที่ไปหาอินแต่อินไม่อยู่”

“งั้น…ถ้าวันไหนว่างก็ขึ้นมาเที่ยวเล่นที่แม่ฮ่องสอนสิ”

“เตยไปหาอินได้จริงๆ เหรอ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ สำหรับเตยแล้ว…จะมาตอนไหนก็ได้เสมอแหละ”

สองเพื่อนรักสนทนากันอย่างสนุกสนาน ทั้งคู่สนิทกันมากจนกลายเป็นความผูกพัน เทวกาเองก็รับรู้ได้ว่าอินทัชเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะไม่โทรกลับหาเธอด้วยซ้ำ ทั้งคู่ต่างห่วงใยกันและแคร์กันและกันเป็นแบบนี้เสมอมา เมื่อเกิดปัญหากับอีกคน อีกคนก็จะรับรู้ได้ในทันที

หลังจากวางสายจากเทวกาไป ไม่กี่นาทีต่อมาอินทัชก็ได้รับสายจากลุงคำปูนให้เข้าไปดูหญิงสูงวัยที่มีอาการเหนื่อยหอบที่บ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านอองตอง อินทัชหยิบอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่จำเป็นแล้วปั่นจักรยานออกไปบ้านหญิงสูงวัยนั้นทันที ซึ่งสวนทางกับกัญญาวีร์ที่มาหาเขาในไม่กี่นาทีต่อมา

กัญญาวีร์เดินเข้าไปรออินทัชในบ้าน ระหว่างที่รออินทัชอยู่นั้นเธอก็เดินสำรวจบ้านไปเรื่อยๆ กัญญาวีร์เหลือบไปเห็นกระถางดอกไม้ที่เธอให้อินทัชเป็นของขวัญ กัญญาวีร์ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เหมือนอินทัชจะดูแลดอกไม้ที่เธอให้ไว้เป็นอย่างดี แถมเขายังตั้งไว้ริมหน้าต่างตรงมุมโต๊ะทำงานส่วนตัวของเขาอีกด้วย

เวลาผ่านไปได้สักพัก อินทัชก็ปั่นจักรยานกลับบ้านเมื่อเสร็จธุระเรื่องตรวจสุขภาพหญิงสูงวัยเรียบร้อยแล้ว ระหว่างทางกลับอินทัชก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวในชุดกระโปรงขาวคนหนึ่งนั่งอยู่ที่พงหญ้าข้างทาง เหมือนกำลังเป่าไปที่เข่าของเธอที่มีเลือดซึมออกมา อินทัชไม่รีรอรีบจอดจักรยานแล้วเดินไปถามไถ่หญิงสาวในทันที

“มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย” น้ำเสียงอ่อนนุ่มเอ่ยทักถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยความจริงใจ

ภริดาได้รับอุบัติเหตุจากการปั่นจักรยาน ทางของหมู่บ้านเป็นทางลาดชันและคดเคี้ยวอยู่มากทำให้เธอไม่ชำนาญในเส้นทางเท่าไหร่ เธอเงยหน้ามองชายตรงหน้าที่เอ่ยถามเธอเมื่อสักครู่ ในใจก็คิดกังวลว่าเขาจะไว้ใจได้มั้ยเพราะนอกจากลุงคำปูนแล้วภริดาก็ไม่รู้จักใครที่นี่สักคน

“คุณไม่ต้องกลัวหรอก ผมเป็นหมออยู่ที่นี่ ผมว่าตอนนี้คุณควรให้ผมทำแผลที่เข่าของคุณก่อนนะเดี๋ยวมันจะอักเสบ” อินทัชเอ่ยถามเมื่อเห็นแววตาหญิงสาวดูกังวล

“คุณเป็นหมออยู่ที่นี่เหรอ” ภริดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ใช่! ผมพึ่งย้ายมาได้ไม่ถึงเดือนเอง ดูจากลักษณะคุณแล้วคุณก็คงไม่ใช่คนที่นี่ใช่มั้ย” อินทัชถามกลับ

“ฉันพึ่งมาวันนี้” หญิงสาวตอบสั้นๆ

“งั้นคุณเป็นนักท่องเที่ยวเหรอ แล้วพักอยู่ที่ไหนล่ะเดี๋ยวผมจะไปส่ง”

“คุณมีมือถือมั้ยเดี๋ยวฉันให้คนมารับก็ได้ พอดีฉันลืมเอามือถือออกมาด้วย”

“ได้สิ! อ๊ะ..” อินทัชยื่นมือถือให้หญิงสาว

“คือ…ฉันจำเบอร์คนที่จะโทรหาไม่ได้ งั้น…คุณรู้จักลุงคำปูนมั้ย”

“อ๋อ..ลุงผู้ใหญ่เหรอรู้จักสิ คุณจะโทรหาเขาใช่มั้ยเดี๋ยวผมโทรให้ แล้วให้บอกว่าคุณเป็นใครล่ะ”

“บอกลุงคำปูนไปว่าหวานเป็นคนให้โทร เดี๋ยวลุงก็มารับฉันเองแหละ”

เมื่ออินทัชได้ข้อมูลจากภริดาเรียบร้อย เขาก็ทำการโทรหาลุงผู้ใหญ่ตามคำขอของเธอในทันที ตอนนี้ลุงผู้ใหญ่กำลังขับรถกลับเข้าหมู่บ้านเนื่องจากออกไปทำธุระในตัวเมือง จึงวานให้อินทัชอยู่รอเป็นเพื่อนเธอก่อนจนกว่าเขาจะมารับ

“ผมว่าคุณไปนั่งตรงขอนไม้ตรงนั้นก่อนดีกว่าผมจะได้ดูแผลคุณด้วย ในกระเป๋าแพทย์ผมมีอุปกรณ์ล้างแผลอยู่ ว่าแต่คุณลุกไหวมั้ย”

“ไหวค่ะ”

คำตอบของภริดาสวนทางกับความเป็นจริง เพราะเธอไม่สามารถลุกเองได้เลยแม้ว่าจะพยายามพยุงตัวขึ้นแค่ไหน แต่เธอก็ทำไม่ได้อยู่ดี

อินทัชเม้มปากมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างขบคิด ถ้าจะนั่งทำแผลให้เธอตรงพงหญ้าตรงนี้ก็คงจะไม่ได้ จะพยุงเธอเดินก็เดี๋ยวเข่าจะบวมอักเสบไปมากกว่าเดิมกว่าจะถึงขอนไม้ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม คงจะมีแค่วิธีนี้ที่เขาพอทำได้ในตอนนี้

“ผมขออนุญาตคุณนะ”

“คุณจะทำอะไร!”

สิ้นเสียงคำพูดนั้น อินทัชก็อุ้มร่างหญิงสาวมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะพาเธอไปนั่งตรงที่ขอนไม้อีกฝั่งของถนน เขาวางร่างหญิงสาวให้นุ่มนวลที่สุดเพื่อไม่ให้กระทบไปถึงแผลของเธอ ก่อนจะเอ่ยขออนุญาตหญิงสาวอีกเป็นครั้งที่สอง

“ขอโทษนะ..คือ..ผมขอดูแผลที่เข่าคุณหน่อยสิ คุณช่วยดึงกระโปรงขึ้นเปิดแผลให้ผมดูหน่อยได้มั้ย ผมว่าวันหลังถ้าคุณจะปั่นจักรยานไม่ควรจะใส่กระโปรงยาวแบบนี้นะเพราะมันจะเกิดอุบัติเหตุได้ง่าย”

“ก็ชุดของฉันมีแต่แบบนี้ เอาเป็นว่าต่อไปฉันจะระวังให้มากขึ้นก็แล้วกัน” หญิงสาวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

อินทัชทำแผลให้ภริดาด้วยความอ่อนโยน เธอเลยไม่รู้สึกเจ็บแผลเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหมอตามที่พูดไว้จริงๆ เพราะดูจากความช่ำชองในการทำแผลแล้วก็น่าจะเป็นอย่างนั้น

“สรุป..คุณเป็นหมอจริงเหรอ”

คำถามของภริดาทำให้อินทัชหันมาสบตาหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานออกมา

“นี่..แปลว่าคุณไม่เชื่อว่าผมเป็นหมอจริงๆ สินะ”

“ก็ไม่รู้สิ ก็เห็นคุณแต่งตัวเหมือนชาวบ้านทั่วไปใครจะไปคิดว่าเป็นหมอจริงๆ ล่ะ” หญิงสาวอึกอักเล็กน้อย

“ก็มันเป็นเวลาเลิกงานของผมแล้วไง ถ้าคุณไม่เชื่อจะไปดูเสื้อกาวน์หมอที่บ้านผมมั้ยล่ะ”

“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ดูจากฝีมือการทำแผลของคุณแล้วก็คงเป็นหมอจริงๆ นั่นแหละ”

อินทัชหลุดขำเล็กน้อยกับคำตอบของภริดา ก่อนจะคลายยิ้มนั้นออกแล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบเศษใบไม้ออกจากผมของหญิงสาว

ภริดารู้สึกถึงความแปลกเล็กน้อยกับการกระทำของชายหนุ่มตรงหน้า เธอมองหน้าเขาอย่างไม่ละสายตา พอรู้ตัวอีกทีอินทัชก็สบตาเธอกลับเสียแล้ว ทั้งคู่ต่างก็สบตากันอยู่แบบนั้นไม่มีทีท่าว่าฝ่ายไหนจะยอมละสายตาไปก่อนเลย