Chapter 4

“IT'S UNUSUAL, but I'm happy to hear those words from you,” Renton quipped. Kaytie, who is now his girlfriend, was quickly drawn in.

The girl wasn't flinching, and her reaction was as tight as Renton's hold.

Habang si Toyang na nakabigla sa narinig at nasaksihan ay nagdudumaling umalis.

Inakay na ni Renton si Kaytie papunta sa bakal na upuan na tumatanglaw sa berding kapaligiran. Nasa ikalawang palapag sila ng mansyon at makikita na ang buong paligid sa kinaroroonan nila.

“Hindi pa rin ako makapaniwala na  ang isang katulad ng Kaytie Aghubad ay pag-aari ko na mismo! Parang nanaginip lamang ako!” Siyang-siya ang pakiramdam ni Renton habang inabot niya ang palad ng dalaga.

Kaagad naman nagpaubaya si Kaytie ng hinalikan nito ang likod ng palad niya.

“I won't be your sole possession. Maging ang lahat ng ito ay pagmamay-ari mo na rin,” nagmamalaking pagsuplemento ni Kaytie. Habang inililibot ang tingin sa buong State ng Aghubad.

Nasisiyahan ngumiti si Renton. Ang siyang pagdating naman ng kape na ipinahanda ni Toyang.

NASA loob sila ng kuwadra, habang namimili si Renton ng sasakiyan na kabayo.

“Did it take you a long time to decide? Huwag kang mag-alala, lahat ng mga inaalagan naming kabayo ay primera klase,” wika ni Kaytie. Nakapagpalit na ito. Napalagyan na rin ng saddle ang kabayong gagamitin nito sa tagapag-sanay ng mga kabayo.

“I know, Papa always takes me with me and I often see Senyora Teresa riding a horse. Hindi ko lang maiwasan mag-alala sa iyo babe,” ani ni Renton na hinayon ang kinaroroonan niya.

May pagtataka naman siyang binalingan ni Kaytie. Hindi maintindihan ang ibig pakahulugan ng mga salita nito.

“Huwag mo kong intindihin sanay akong kumabayo noong nasa ibang bansa ako.” Tukoy ng babae sa natatanging kakayahan.

Totoo iyon, dahil madalas niyang ginagawa ang horse back riding kapag nagpapalipas siya ng oras sa Hacienda ng abuela niya.

“Really? T-that's wonderful, Babe,” He was astonished by what he said.

“Of course, if you want, I can show it to you right now,” she replied.

She was about to jump when Renton stopped her on the shoulder. “You don't have to do that, baby. You have nothing to prove, okay?  Remember the accident you had before you turned twelve? Ang araw kung saan nahulog ka sa sinasakyan mong kabayo. Magmula noon, hindi mo na gustong sumubok ulit mangabayo.” Pag-kwe-kwento ni Renton.

Nanatili naman nakatitig ito sa kanya. 

“Oh, absolutely! Yeah! I still remember it,” Kaytie gasps.

“Akala ko kinalimutan mo na,” tugon naman ni Renton. Naghila na siya ng isang kabayo at dinala iyon sa may tabi para makabitan ng saddle.

“Bahagiya kong nakalimutan, pero pinaalala mo pa kasi,” biglang wika ni Kaytie. Makikitang hindi ito nakangiti. Habang titig na titig sa binata.

“Opps! Sorry. Masamang alaala pala iyon na siguro gusto mong kalimutan. Don't worry, hindi ko na babanggitin sa susunod.” Humihingi siya ng patawad.

“That's pretty much good. Come on! Magkarera tayo hanggng sa paanan ng punong iyon.” Sabay turo ni Kaytie sa matandang Acasia na dalawang kilometro rin ang layo sa kanila.

“Call!” Game naman si Renton.

Hindi pa maayos na nakaupo ang binata sa ibabaw ng sasakiyan ng mabilis na pinasibad ni Kaytie ang sinasakiyang kabayo naman nito. Halos lumipad iyon sa bilis ng pagpapatakbo nito.

“Kayt! C-comeback. You witch!” Renton's voice echoed the whole place. Ngunit, naktitiyak siyang hindi na siya narinig ng nobya.

Pinatakbo na lang din niya ang kabayong kinalulunaan at mabilis na tinalunton ang malikabok na daanan kung saan tinungo ng kinasasakiyang kabayo ni Kaytie.

Sa bilis ng pagpapatakbo nila ay tila sila mga karerista na napapanuod niya sa karera ng mga kabayo sa sobrang tulin.

Makaraan ang ilang minuto ay tuluyan nakasunod at nakarating si Renton sa paanan ng Acasia. Naabutan naman niya roon si Kaytie na tiyesong nakasandig sa katawan ng puno.

“Oh! Babe, late ka lang ng ilang minuto sa akin-” Ngunit hindi na ito pinatapos sa pagsasalita ni Renton. Dahil mabilis na siyang kinabig palapit nito, upang mapayakap sa kanya.

“Kayt! Don't you ever do that again. Huwag mong bibilisan ang pagpapatakbo sa kabayo, maliwanag. Hindi mo lang alam, kung gaano ako natakot noon maaksidenti ka na mahulog mula sa kabayo dati. Inakala namin ni Papa, nabalian ka na ng buto hindi ka na magising pa. After that worst fall of you!” Galit na galit ang tinig nito. At the same time ay naroon ang intensidad sa tinig nito na puno ng  pag-aalala.

Ramdam na ramdam ni Kaytie iyon mula sa mahigpit nitong pagkakayakap sa kanya. Unti-unti niyang idinikit ang kamay mula sa likuran ng binata at tinapik-tapik mula roon.

“I'm sorry, kung napag-alala kita. Anong gusto mo, para makabawi ako? Hmmm...” May paglalambing sa tinig ni Kaytie.

Hinawakan pa niya ang magkabilang pisngi ng lalaki, nang-aakit.

Tinitigan naman siya nito at walang sabi-sabing bumaba ang mukha nito sa kanya.

Kusang nagdikit ang mga labi nilang dalawa. Sumabay sa bawat magaslaw na galaw.

Kusang kumayapit si Kaytie sa batok nito. Habang patuloy lang sila sa mapusok nilang paghahalikan.

Hindi pa sana sila titigil ng maramdaman nila ang pagpatak ng pinong ambon mula sa kalangitan.

Unti-unti silang naghiwalay habang titig na titig pa rin sila sa isa't isa.

As much as I want to do it more here, it seems, uulan na ng malakas. Tara ng umuwi,” wika ni Reyton na hinimas pa ang ibabaw ng labi ng nobya. Mamasa-masa pa iyon mula sa naging halikan nila.

“Pwedi naman na gawin natin dito?” Pasimpleng ungot ni Kaytie na may nanunuksong ngiti mula sa labi.

Nangingiti naman na naiiling si Reyton.

“Gustuhin ko man, mas nanaisin kong maangkin ka sa ibang mas maayos na lugar. Not like this kind of place, babe, come on. Saka nasa plano ko na ipakilala muna kita kay Papa na girlfriend ko,” sabi nito at tuluyan na siyang pinasakay mula sa kung saan nakatali lang naman ang kabayo nito.

Natigilan naman si Kaytie sa sinabi ng nobyo.

“Hindi ba maaga pa para ipakilala mo ako? Baka masiyado pang maaga. M-maybe, kailangan pa natin ng sapat na oras para sa araw na ipakilala mo ako sa kanya ng tuluyan.” Hiling niya sa nobyo.

Tinitigan muna siya saglit nito. Maya-maya inintindi na lang siya nito.

"Sige sa susunod na lang."

Kahit paano ay ipinagpasalamat naman iyon ni Kaytie.

Sabay na silang nagbalik sa mansyon. At katulad ng pangako niya sa nobyo ay hindi na niya inulit na patakbuhin ng matulin ang sinasakiyan kabayo...

Naging maayos naman ang pagsasama nila sa mga unang araw nila sa mansyon nila. Naroon na umaaktong maybahay si Kaytie kay Renton.

Pinaghahanda niya ito ng makakain, bago ito magpunta sa pag-aari nitong restaurant.

Maging ang mga damit nitong isusuot ay siya na rin mismo ang namimili. Mula umaga, hanggang gabi ay onhand siya rito.

Para na silang totoong mag-asawa kahit hindi pa sila ikinakasal na dalawa.

“Goodmorning babe.” Sabay halik nito mula sa sentido ni Kaytie. Kagigising lamang nito.

Kaytie is currently staring at a vast portrait of her passed-away parent that is hanging on the wall.

“Morning yourself,” she murmured without turning around. The focus of attention remains on the object beneath consideration.

Even Renton couldn't take his attention away.

Sa ilang pagtatagpo na nakikita niya ang larawan iyon ay binabalot siya ng kakaibang pakiramdam na hindi kayang ipaliwanag maging siya man.

Kakatwang sabihin. Ngunit, parang sumusunod ang tingin ng mag-asawa sa kanya mula sa nakaaabit na portrait sa dingding.

“Babe, umagang-umaga umiinom ka na naman at naninigarilyo.” Puna nito, nakatitig sa hawak niyang isang baso ng brandy at nakasinding primerang tabacco. Hundi naman mahahalatang galit. Not obvious anger. But disappointment will be reflected.

Humarap naman si Kaytie dito, makikita ang sedaktibong ngiti mula sa labi.

“Why are you turned off now? You don't like me anymore?” she said with a snort.

Napabuntong-hining naman si Renton, saka marahan pinisil ang matangos na ilong ng babae.

“Nah! Hindi naman, nag-aalala lamang ako sa kalusugan mo. Remember my mother? She's an alcoholic and a cigarette smoker. That's where she got the disease that killed her. I'm just worried here, babe,” said Renton.

“Oh! sweet naman ng babe ko, halatang mahal na mahal ako. Paano nga kung magkasakit ako at mawala. Malulungkot ka rin ba?” Hindi nag-iisip ng masabi iyon ni Kaytie.

Kitang-kita naman ang pagbalatay ng pag-aalala sa maamong mukha ng binata. Dahil lang naman sa itinuran niya.

“Of course! Don't say something like that, babe. Ayaw ko ng maulit na sabihin mo pa iyan, okay?”

Matipid naman nangiti si Kaytie at tumango. Unti-unti na nga siyang ikinulong mula sa yakap ni Renton.

“I love you so much babe, magmula ng dumating ka. Hindi ko na makita ang sarili kong mabuhay na wala ka sa tabi ko. Mababaliw ako, Kayt!” Lalong humigpit ang pagkakayakap nito sa kanya.

Nanatili naman nakayakap pabalik ang babae rito, may kakaibang ngiting maaninaw mula sa sulok ng labi nito.