로그인Sylaila POV“Pwede bang bumili na ngayon?” tanong niya ulit sa akin. ‘Yung boses niya, parehong-pareho sa boses niya na naririnig ko sa mga panaginip ko. Bakit kaya ganoon? Na para bang matagal ko na siyang nakakasama dati, kasi pati ang boses, iyon na iyon din.“Ha? Ah—oo naman.”Mabilis akong tumayo nang tuwid at agad pinunasan ang kamay ko sa suot kong palda.“Sandali lang po—”Napahinto ako.“Po?”Napapikit ako bigla. Bakit ba ako nagpo-po?!Napansin niya na parang papikit-pikit ako at nahihiya talaga. Doon ako lalong nahiya.“Ah…ang ibig kong sabihin…”Hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil pakiramdam ko lalo lang akong mapapahiya.Natawa na lang siya sa tuloy pero mahina lang.Ewan ko ba kung bakit parang lalo akong natataranta habang tumatagal na magkasama kami.“Okay lang,” sabi na lang niya.Mas lalong umiinit mukha ko. Mabilis akong umiwas ng tingin saka itinuro ang direksyon ng lettuce area.“Doon po—ah, doon nakatanim ang lettuce.”Jusko. Hindi ko na alam. Mukha yatang
Sylaila POVMadilim-dilim pa nang magising ako, pero sanay na ang katawan ko sa ganoong oras. Kapag nasanay ka na sa buhay sa farm o probinsya, parang kusa nang may alarm sa loob ng dibdib mo. Hindi ko na kailangang pilitin ang sarili kong bumangon dahil kapag naramdaman kong malamig pa ang hangin at tahimik pa ang paligid, alam kong iyon ang tamang oras para magsimulang mag-ani.Maaga rin naman kasi akong nakatulog kagabi. Pagkatapos naming mag-asikaso ni Nardo ng mga paninda at deliveries sa kabilang bayan, halos hindi na ako umabot sa higaan sa sobrang pagod kagabi. Kaya ngayong umaga, magaan ang pakiramdam ko kahit madaling-araw pa lang.Dahan-dahan akong bumangon mula sa papag para hindi magising sina Nardo at Isla. Magkatabi silang natutulog, parehong mahimbing pa ang tulog. Saglit ko silang tinitigan habang nakahawak ako sa pinto ng kubo. Tahimik. Payapa. Iyong tipong gusto mo munang titigan bago ka humarap ulit sa trabaho.Napangiti ako nang mahina bago tuluyang lumabas.Pagka
Chusan POVBago tuluyang lumubog ang araw sa Amontala Province, bigla akong nagutom. Iyong totoong gutom. Hindi iyong dahil oras na ng dinner o dahil kailangan kong kumain para hindi pagalitan ng manager.Kundi iyong gutom na dulot ng malamig na hangin, mahabang biyahe, at katahimikan ng probinsya.I was lying on the small sofa of the house we were renting on Mapanilom Street, staring at the ceiling. The electric fan was on even though the aircon was already on because, as Leo said, it would be a shame to miss the province vibes without the sound of a fan.“Hyung.”“Oh?”“Kakain ba tayo?”Agad akong bumangon.“Aba, yes. Ano, papatayin mo ba ako sa gutom?”Natawa siya.“Oh, tara na po, bili na tayo sa labas bago pa magdilim.”“Sige, ako na magda-drive ng van.”“Ako na,” sabi niya agad. “Baka mawala pa po tayo.”I shook my head as I grabbed my hoodie. I still can’t wipe the smile off my face since we got here. I feel like a kid who’s finally been allowed to take a vacation after working
Chusan POVHindi makapaniwala ang manager ko nang sabihin kong gusto kong magpaiwan dito sa Amontala Province.“Are you really going to stay here?” he repeated as he stared at me inside the van.Tumango ako habang hindi inaalis ang tingin sa bintana.Tumingin ako sa kalangitan. The sky was orange as darkness gradually swallowed the small houses around Lumipak Street. A few children were chasing each other on the side of the road, some elders were sitting in front of the sari-sari store, and lights were beginning to come on one by one.“Chusan,” sabi ng manager ko, “sure ka ba? Wala ka nang makakasama dito bukas.”“I know.”“Eh bakit gusto mo magpaiwan?”I didn’t answer right away.Because even I can’t explain it properly. Ever since I saw that kid, Isla, earlier, there’s been this restless feeling inside me. I don’t understand why I felt so lighthearted when I was talking to her.And I can’t understand even more why his face is still in my mind to this day. Mini version ni Sylaila.No
Chusan POV“Hyung, tapos na rin sa wakas,” sabi ng staff habang inaabot sa akin ang bottled water.Tinanggap ko iyon saka ako napabuntong-hininga.“Finally.”They laughed. They’d been teasing me for a while because I almost tripped several times at the market while we were being filmed. Hindi kasi pantay ang daan. Minsan semento, minsan lupa, minsan kahoy. Pero kahit ganoon, kakaiba ang saya ng lugar na ito. Dahil siguro sa simple at presko ang hangin.At nakakapanibago.“Grabe,” sabi ng isa naming cameraman habang nagpupunas ng pawis. “Ito na yata pinaka-dulong napuntahan nating location sa Pilipinas.”“Amontala,” ulit ko habang iniinom ang tubig.Hanggang ngayon hindi ko pa rin makabisado pangalan ng probinsyang ito. Noong una nga akala ko prank lang ng management nang sabihin nilang may shooting kami rito. Halos mawalan ng signal buong team pagdating namin. Mabagal internet. Iisa lang ata ang convenience store. Tapos karamihan ng bahay gawa pa sa kahoy.Pero ewan ko, may kakaibang
Sylaila POVPagkalabas namin ng Calye Lumipak, parang lalo akong nainggit sa sigawan ng mga tao, lalo na’t naririnig kong sinisigaw nila ang pangalan ni Chusan Kang.Mahigpit pa rin ang hawak ni Nardo sa kamay ko habang tinatahak namin ang makipot na daan pauwi. Naglakad na lang kami kasi halos lahat ng padyak ay naroon din, nakikinuod sa mga artistang nagsu-shooting.Seryoso ang tingin ni Nardo sa daan, samantalang ako, pabalik-balik ang tingin sa likuran, sa makukulay na ilaw na dala ng mga tauhan ng mga artista. Sayang, makikita ko na sana sa personal si Chusan Kang, epal lang talaga itong asawa kong napaka-KJ.“Hindi mo manlang ako pinakinggan,” galit na sabi ni Nardo.Hindi man lang niya ako hinayaang manuod kahit saglit. Hindi man lang niya hinayaang makalapit ako sa mga artista. Para bang takot na takot siyang may mangyari kapag nagtagal pa ako roon.Huminto ako sa paglalakad. Napahinto rin si Nardo nang mabitawan ko ang kamay niya.Lumingon siya sa akin agad. “Sylaila—”“Ano b
Ilaria POVPagdilat ng mga mata ko, ramdam ko agad ang init ng buong katawan ko dala ng puyat ko buong magdamag para sa first night ng lamay ni Nanay.Pagkagising ko palang, siya agad ang nasa isip ko. Ang mahal kong Nanay Ilaria. Para bang hindi ko naramdaman na nakapagpahinga ako. Tatlong oras la
Ilaria POVNakahawak si Tatay sa kamay ko. Masaya pa siyang nakatingin sa bintana, panay ang ngiti at hirit. “Anak, ano’t tila ibang daan itong tinatahak natin? May dadaanan pa ba tayo?”Humigpit ang kapit ko sa kamay niya. Hindi ko masabi, hindi ko mailabas ang totoo. Parang lahat ng salitang nag-
Ilaria POVHalos ilang minutong kinakain ni Sir Keilys ang pagkababaë ko. Tila ba wala nang natira sa lasa nito. Lahat ng kung anong lasang mayroon ako bago pumasok dito sa kuwarto niya ay nawala na dahil kinain na nito. Himod na himod at halos napapatulala na lang ako habang hinahayaan siya sa pag
Ilaria POVNung ala una ng hapon, naligo at gumayak ako. Bawal daw sanang lumabas, pero gusto kong dalawin ang Tatay ko. Buhay pa ang Tatay ko, kaya alam kong kailangan niya rin ako.Isang araw na akong umiiwas, hindi dahil ayaw ko siyang makita, kundi dahil hindi ko alam kung paano ko haharapin an







