Kabanata III

Isinantabi ko ang calling card na bigay niya sa akin, wala akong nakikitang dahilan para tawagan iyon.

Ang hirap mag-move on, lalo na't nag-iisa na lang talaga ako. Wala akong makausap, wala ring maiyakan. I'm lost, naguguluhan. Kailangan ko bang wakasan ang walang kwentang buhay na ito, o magpapatuloy ba ako? Pero hindi ko alam kung paano sisimulan.

Hanggang sa lumipas ang ilang linggo, ganito pa rin ako, iyak lang nang iyak ang nagagawa ko. Hindi ko rin nagawang umuwi sa probinsiya dahil wala na rin naman akong mauuwian doon. Naibenta ko ang lahat para lang sa walang kwentang abogadong nakuha ko. Pagkatapos ng lahat ng binayad ko, hindi ko man lang nagawang makilala ang taong dahilan ng pagkamatay ng pamilya ko.

Napaangat ako ng ulo nang may kumatok sa pinto ng apartment ko, ito na naman siya.

Pagkatapos ng pagtatagpo namin noong gabing iyon, palagi nang nag-iiwan ng prutas at isang white rose sa labas ng pinto ng apartment ko si Mon. Ang lalaking iyon, he always said, "Smile, my future wife," sa isang note na kasama ng bulaklak, but it makes me feel cringe.

Hindi ko ito pinansin, at muli na lang iniyuko ang ulo ko. Wala pa rin akong panahon sa kanya. At hindi ito ang panahon para pansinin ko ang mga flirty actions niya.

"Hija! Si Nanay Gilda mo ito." Napasinghap ako. Si Nanay Gilda pala, ang landlady ng apartment ko. Hindi pa rin kasi ako nakakapagbayad ng renta sa buwan na 'to.

Simot na simot na rin kasi ang pera ko at wala akong pakialam dahil nahihirapan pa rin akong magpatuloy.

"Hija?!" muling tawag nito kaya napilitan akong tumayo at lumabas sa pinto.

"Good Morning po," nakayukong bati ko. Nahihiya dahil alam kong sisingilin na niya ako.

"Naku, magandang umaga anak. Pwede ba tayong pumasok, may sasabihin ako sa'yo," anito. Baka nga paaalisin na niya ako. Kaya ihahanda ko na ang sarili ko.

"Sige po, pasok po tayo," ani ko. Pinauna ko siyang pumasok saka ako sumunod. Nakita kong dala nito ang karaniwang prutas at bulaklak na iniiwan ni Mon sa labas ng pinto ko.

Kaya napakunot ang noo ko. Ngayon, si Nanay Gilda naman ang binibigyan niya. Weird din itong si Mon ha.

Umupo kami pareho at inilapag niya ang dala niya sa table. "Hija... gusto ko sanang mag-usap tayo tungkol sa renta mo dito," panimula nito. Muli akong napayuko.

"Pasensya na po, Nanay Gilda, aalis na lang po ako," nakayukong sambit ko. At kung saan ako pupunta? Ay hindi ko rin alam.

"Naku, hindi, anak."

"Nabayaran na ng manliligaw mo ang renta mo ngayong buwan pati ang buong taon mong ren–"

"Ha? Manliligaw po?" kunot-noong tanong ko. Wala nga akong kakilala sa lugar na ito kaya malabo akong magkaroon ng manliligaw. Baka nagkamali lang ng apartment number.

"Ah, oo, hija, iyong lalaking laging nag-iiwan nitong mga prutas sa pinto mo, yung may magarang kotse."

Si Mon? Eh hindi ko naman manliligaw 'yun! Ni hindi ko nga kilala iyon.

"Naku, napakabait ng manliligaw mong iyon anak," anito at ngiting-ngiti pa na para bang kinikilig.

"Nanay Gilda, hindi ko po 'yun manliligaw," pagpipilit ko.

Sandaling nawala ang ngiti nito at muling naging seryoso.

"Atsaka nga pala hija, alam ko kung anong pinagdadaanan mo. Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan, pero bilang isa ring magulang..." sandali itong tumigil at nilagay ang isang kamay niya sa balikat ko.

Si Nanay Gilda kasi ang umalalay sa akin noong mga panahong gusto kong ilaban ang kaso, dahil wala talaga akong makausap at mapaglabasan ng sama ng loob noon.

"Alam kong ayaw pa ng mga magulang mo na sumunod ka sa kanila, kaya sana patuloy kang lumaban. Lumabas ka. Hanapin mo yung dahilan kung bakit buhay ka pa," anito na para bang pinapahuyan ako.

Hindi ko alam pero malalim ang naging dating sa akin ng sinabi ni Nanay Gilda kaya hindi ko napigilang mahikbi.

"Okay lang ang umiyak, anak. Okay lang masaktan, natural 'yan. Lahat nawawalan. Pero kapag pinili mong sumuko nang hindi mo man lang hinahanap ang dahilan kung bakit mas pinili ng Diyos na buhayin ka, doon mas magiging sayang ang buhay mo." Tuluyan akong napaiyak, kaya napayakap na lang sa akin si Manang Gilda. Yakap na alam kong hindi ko na mararanasan sa mga magulang ko.

"Oh siya, siya. Aasahan kong mas magiging masigla ka na ngayon ha. At huwag mo nang isipin ang renta mo," anito at kumalas sa pagkakayakap.

"Ang swerte mo sa manliligaw mo," saad pa nito muli bago nagpaalam. Iniwan nito sa mesa ko ang dala nitong mga prutas, na para sa akin daw talaga.

Tiningnan ko ito, parehong-pareho pa rin ng araw-araw kong natatanggap, isang basket ng prutas, na hindi ko naman kinakain kaya nabubulok lang.

At ang isang pirasong white rose na palaging may kasamang note,

'Smile, My future wife.' at hindi ko inaasahang kusang gumuhit ang ngiti sa labi ko.

Kinabukasan ay naisipan kong, mag-abang kay Mon. Hinintay kong kumatok ito. Hindi naman ako nabigo, maya-maya lang ay may kumatok nga sa pinto kaya dali-dali akong lumapit para pagbuksan ito.

Gulat na gulat pa ito nang bumukas ang pinto at makita ako, akmang ilalapag ang basket ng prutas.

He's wearing black slack, black coat and black necktie, just like how he dressed in our first met. His hair is neatly comb, he's eyes is dark brown looking at me, and his lips— red lips curved into a smile,

"Oh, good morning, lady—" he said.

"Dana," pagpapakilala ko.

Mas lumapad ang ngiti nito, a slow, gentle curve of his lips, "Dana, you know, your name would sound so much better with my last name. It would perfectly suits you."

"My future wife." napairap nalang ako sa mga pinagsasabi niya. Parang hindi yata talaga magandang ediya na harapin ko siya.

"Look, I just wanted to tell you, na you don't have to do this. Wala kang rason para bayaran ang renta ko, o dalhan ako ng prutas araw araw. You're just wasting your time here."

"Hindi ka man lang ba magpapasalamat?" tanong nito kaya napasinghap nalang ako.

"Okay, thank you, but this would be the last." pahayag ko pero bigla niyang nilapit ang mukha niya sa mukha ko.

Napaatras ako dahil doon, I can feel his breathe, he's looking directly in my eyes, hindi ko maiwasang kumabog ang dibdib ko dahil sa ginawa niya.

"You can't stop me, courting you, Dana." he's voice is calm but dominant.

Napansin nitong hindi ako kumportable sa lapit ng mukha niya kaya inatras niya ang ulo niya at muling ngumiti.

"Eat this fruits," an'ya at tumalikod ng walang paalam habang naiwan akong tulala sa may pinto.