Kabanata IV

Kinagabihan, akmang matutulog na ako ng isang busina ng sasakyan ang gumising sa diwa ko, agad akong sumilip para tignan kung sino ito, and I knew it. It was Mon.

Ano na naman kaya ang pinunta niya dito, gabi na!

Maya-maya nga ay narinig kong kumatok ito sa pinto, "I knew you're still awake. Open the door." he said kaya napilitan akong pagbuksan siya.

"Anong ginagawa mo dito?" agad na tanong ko, pero dere-deretso lang siyang umupo sa couch.

Napalinga-linga pa sa loob ng apartment ko na para bang naliliitan sa space, well hindi ko naman kasi siya pinapasok.

"Hey!" saway ko pa sa kan'ya pero tinignan niya lang ako.

"Here," inabot niya sakin ang isang supot na dala-dala. Ano na naman kaya 'to?

"Ano yan?" agad na tanong ko.

"Check it," sagot nito at mas nilapit sakin ang supot kaya inabot ko nalang din at tinignan ang laman.

A black, glittered dress? Anong gagawin ko dito?

Taas kilay akong tumingin sa kan'ya at inabot pabalik ang paperbag, "Para san to?" tanong ko.

He stood up at lumapit pa ng kaunti sa'kin, he's just staring at me na para bang hinuhubaran ako ng tingin.

"Wear it," anito, mas lalo pang lumapit kaya napaatras ako ng kaunti.

"Or else I'll personally put it on." saad niya at ngumiti ng nakakaloko. Tumindig ang balahibo ko. He's really flirting me, huh.

"Ano ba!" mahinang saad ko kaya inatras niya ang sarili niya, "Let's go out for a date."

Napairap ako sa sinabi niya, wala akong panahon sa mga gan'yang bagay.

"Ano ba! Wala akong panahon sa gan'yan at gusto ko nang magpahinga." iritang sagot ko.

He sighed, isang malalim na buntong hininga at sandaling tuming sa sakin, "Fine. But keep that dress, wear that when you're ready going out with me." saad nito saka naglakad papunta sa may pinto, agad naman akong sumunod para ilock ang pinto pagkaalis niya.

Sandali siyang tumigil sa harap ni mismo ng pinto, akala ko'y magpapaalam lang siya pero hindi ko na naman inasahan ang sunod niyang ginawa.

He pinned me agaisnt the wall, looking at me fiercely. I felt his warm body dahil dikit na dikit ang katawan niya sa akin, I also felt how heavy he breathes.

Hindi ako agad nagalaw o nakapagsalita dahil sa pagkabigla, "If you're not yet gonna marry me. Please work for me, I wanted to see you every single day of my life." he said slowly in my ears, his voice is so deep and sweet.

I felt something strange in my stomach, i felt the butterflies crumbles inside it. He slowly leaned his head, he closed his eyes, ready to kiss me.

Pero agad ko siyang tinulak ng bahagya, kaya agad siyang umatras palayo sakin, "I'm sorry." he apologized.

"Umalis kana!" mahinang saad ko.

"Okay, but please call for me. I'll be waiting."

After that night ay himalang wala akong natanggap na fruits and flowers kinabukasan, nagtataka man ay hindi ko nalang ito pinansin. At wala naman dapat iyon sakin.

Until that day become weeks, halos 12 days na siyang hindi nagdadala ng flowers, hindi na rin siya nagpaparamdam.

Naisip ko tuloy, he's just tripping on me. Akala siguro niya ay madadala niya ako sa pagiging possesively mysterious niya pero hindi. But I somehow felt ghosted, na pagkatapos niyang sabihin na manliligaw siya ay biglang hindi na siya nagparamdam.

Napaangat ang ulo ko ng may kumatok sa pinto ko, dali-dali akong tumayo at pinagbuksan ito ng pinto.

"Good morning, hija." It was Nanay Gilda, smiling at me while holding a tupperware on her hand.

"Oh ba't parang bigla kang nalungkot, akala mo siguro yung manliligaw mo 'no!" anito na ngumiti pa ng nakakaloko.

"Hindi po ah," agad na sagot ko.

"Sus," parang hindi pa ito naniniwala, "Nga pala, dinalhan kita ng ulam. Adobo. Masarap yan anak." inabot niya ang dala niyang tupperware at ngumiti.

Nagpasalamat ako agad kay Nanay Gilda at nagpalaam rin naman siya kaagad.

Hindi ko alam, pero bigla akong nalungkot. Hindi ko alam kung nag-eexpect ba ako? O naghihintay ba ako?

Hindi ko naman kasi gusto si Mon, malayong magkagusto ako sa kan'ya kasi kakakilala lang namin. But his sudden silence made me unease.

Hanggang sa naalala ko ang calling card na bigay niya on our first met.

And I just found my self, dialing the number on it.

AJIRO COMPANY BUILDING.

Hindi pa rin ako makapaniwala na ang lalaking ito mismo ang CEO at owner ng ATMC. I thought he was just working here, pero sa kan'ya pala talaga ito.

And he just directly hired me, without even requiring me to pass documents, ni hindi ako dumaan sa HR.

"It's good to know that you've decided to call me," anito, nakaupo sa swivel chair niya at nilalaro ang ballpen na hawak niya.

Yumuko lang ako at hindi na sumagot kaya muli siyang nagsalita, "I'm happy to see you, Ms. Dana..."

"Dana Florentino po," I stated my surname.

"Mrs. What? Dana Ajiro?" napakunot ang noo ko. he's always being... wierd.

"Miss po, Dana, Florentino." ulit ko.

"Miss mo ko? I knew it!" he smirked. Nasapo ko ang ulo ko sa pinagsasabi niya.

Parang bigla ko naisip na magback-out nalang at mag talukbong lang ulit ng kumot sa loob ng apartment ko.

"Just kidding, Mrs. Aji— Ms. Florentino. Anyway, Alam mo naman na siguro that starting this day you will be my secretary. So just do your job okay? If you have some questions don't hesitate to ask me." he said.

"And..." tumayo ito at may kinuha sa taas ng isang file drawer niya.

flowers? 12 pcs of white roses. So he counted days.

"I knew you're the answer to my wishes," napayuko ako, he thinks that maybe we met because of destiny, na baka ako na ang hinihintay niya na mapangasawa niya? That's why he's acting strange? Courting me? Doing this?

MY DAY STARTED, na-i-train ako ng nauna niyang impleyado sa mga gawain ko. About his schedule, meetings and important clients.

Lunch break na at dahil first day ko ay napili kong kumain sa cafeteria at hindi sumabay sa kan'ya.

I find a vacant space sa pinakadulong bahagi dahil gusto ko ng tahimik. Hindi ko parin kasi alam kong bakit ko ginawa 'to. Or kung tama ba ang desisyon kong tawagan siya.

Nakayuko lang ako sa table, hindi ko alam kung gagalawin ko ba ang pagkain ko.

"Can I seat?" napa-angat ako ng ulo, akala ko si Mon, no Mr. Ajiro na naman. Pero isang hindi ko kilalang lalaki ang nagsalita.

"Sure po," sagot ko at muling yumuko.

"Hey, you're not gonna eat your lunch?" nagsalita ito pero hindi ko pinansin.

Bakit ba puro pakialamero ang mga taong kapaligid sakin.

"You're Mon's new secretary, right." salita nito ulit. Hindi ba 'to marunong tumigil pag hindi pinapansin?

Inangat ko ulit ang ulo ko, "Yes po." sagot ko.

"I knew it, you're my brother's new secretary. And I see why he chose you, he has a good taste." anito at ngumisi-ngisi pa at tinignan ako na parang sinusuri.

Inirapan ko lang siya kaya tumahimik siya sandali, "Oh, I'm Yami, your boss' brother– step brother." pagpapakilala nito at inilahad ang kamay niya.

Kaya pala pareho silang pakialamero, magkapatid pala sila.

"Dana." maikling sagot ko at walang ganang tinanggap ang kamay niya.