Kabanata II

Isang nakakasilaw na liwanag at walang tigil na busina ang naalinag at naririnig ko habang dahan-dahang naglalakad papunta sa gitna ng kalsada. Ilang minuto nalang ay susunod na ako sa inyo, Mom, Dad, Donna.

Ngumiti ako ng mapakla, pinikit ang mga mata ko at hinintay ang pagbangga ng malaking truck na paparating sa akin.

Ramdam ko narin ang unti-unting pag-ambon, kasabay ang unti-unting pagpatak ng mga luha ko.

Handa na akong mamatay.

"Miss!" imbes na matigas na bagay ang sumalpok sa katawan ko, ay isang malambot na palad ang humawak sa braso ko, hinila ako pabalik sa gilid, ilang segundo bago tuluyang dumaan ang malaking truck sa kinatatayuan ko kanina.

May hawak itong payong kaya kahit biglang lumakas ang ulan ay nanatili kaming tuyo.

"Hey, magpapakamatay kaba?" tanong nito, isang lalaking nakasuot ng black slack, black coat at black necktie, kunot-noong nakatingin sakin.

I smiled bitterly, "Oo." walang ganang sagot ko at binawi ko ang kamay ko pero muli niyang inabot at hinawakan ng mahigpit.

Talagang magpapakamatay ako, at wala na sana ako ngayon kung hindi lang pakialamero ang allaking 'to.

"Are you crazy?" nagtatakang tanong nito. Na parang alam niya kung ga'no kasakit ang nararamdaman ko ngayon, kung gaano kahirap ang katutuhanang gusto kong takasan.

Hindi ako sumagot, pilit na nagpupumiglas sa pagkahawak niya, "Bitawan mo ko!" madiing sambit ko. Pero mas lalo lang niyang diniinan.

"Gusto mong mamatay?" tanong nito, tumingin sa'kin ng mata sa mata.

"Papatayin kita sa sarap–" he smirked while saying that, napaka insensitive. Kaya hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya, sinampal ko siya gamit ang kabilang kamay ko.

Wala akong panahon para sa kapilyuhan niya. Wala akong panahon at dahilan para makinig o sumagot sa kan'ya, ang gusto ko lang ngayon ay mamatay.

"Ito naman, nagbibiro lang nanampal agad." Tinignan ko lang siya ng matalim.

"Okay, mukhang hindi ka nga nagbibiro." anito at biglang sumeryoso.

Ginalaw ko ulit ang kamay ko at nagpumiglas baka sa pagkakataong ito ay bitawan na niya ako.

Pero hindi ko inaasahan ang sumunod na ginawa niya, binitawan niya ang payon niya at walang pasabing sinampa niya ako sa balikat niya.

"Ibaba mo ko!" pagdadabog ko, hinahampas hampas ko pa ang likod niya pero hindi siya natinag. Mabilis ang naging paghakbang niya na para bang iniwasan niyang mabasa kami ng tuluyan.

"Shhh!" saad nito.

"Ano ba? Sabi nang ibaba mo ko," this time ay nasa harap na kami ng itim na kotse, binuksan niya ito at binaba nga ako —sa driver's seat.

Akmang tatayo ako nang idungaw niya papasok ang ulo niya, inches apart on mine. Kaya napaatras ako sa pagkakaupo. Parang gumapang siya papasok sa loob ng hindi inaalis ang tingin niya sakin.

Hanggang sa hindi ko namalayang nakasandal na ako sa pinto sa kabilang side.

Ngumiti siya ng nakakaloko at tuluyang umupo sa driver's seat. At bago pa niya iningine ang makina, muli niya akong pinagbalingan ng tingin at nilapit ang mukha niya sa akin.

Hahalikan ba niya ako? Rapist yata 'to eh, mukhang sa maling paraan pa yata ako mamatay.

Sa sobrang lapit niya ay hindi ko namalayang napapikit pala ako. He chuckled kaya agad akong napadilat. Nakangisi siya sa akin, pagkatapos ay tuluyang ni-lock ang seatbelt ko.

“Don’t just die, lady,” sabi niya.

“I can make you want to live again.” anito.

Sino ba 'tong lalaking 'to. Ang lakas ng loob niyang makialam sa buhay ko.

"Wala kang paki-alam sa buhay ko," madiing saad ko. Akmang magtatanggal ng seat belt pero nabuksan na niya ang makina at pinatakbo ang kotse.

"Hey, stop the car! Ibaba mo ko!" Sigaw ko sa kan'ya pero hindi niya ako pinansin.

Patuloy lang s'ya sa pagdrive, pabilis ng pabilis.

Biglang nagsi-akyatan ang kaba sa dibdib ko. Naalala ko ang scenario ng magising sa kotse namin nung gabing 'yon.

"Hey! Slower!" Sigaw ko, tindig ang balahibo ko sa takot. Para akong nagkaroon ng trauma.

Tumingin siya sa'kin sandali at binagalan nga ang pagtakbo. Kaya nakalma din ako.

"I thought, you already wanna die." Anito.

Yes, maybe I want to die. But I can't help to fear my trauma.

"You're not going to die, lady." Sambit pa niito muli at tumingin sa'kin.

Maya-maya pa ay tumigil kami sa isang 24/7 na coffee shop. Nauna siyang lumabas at pinagbuksan ako ng pinto.

Akmang maglalakad ako palayo pero hinila niya ulit ang kamay ko, hinubad niya at coat niya at pinatong sa balikat ko saka hinila ako papasok sa coffee shop.

"Ano ba? Sinabing wala kang pakialam sa buhay ko!" Matigas na saad ko pero ngumiti lang siya kaya mas lalo akong nairita.

"Let you go, knowing you'd run off and try something foolish again? Lady, my conscience couldn't let that happen."

"You're too young to give up, lady. There's so much you haven't experienced..."

"So many pleasures you haven't tasted."

"Wala akong panahon sa'yo, kaya bitiwan mo ko!" Sigaw ko ulit. Walang pakialam sa mga pinagsasabi niya.

"Okay fine. But let me treat you coffee, if you still wanted to die after this hahayaan na kita." He said. Napasinghap ako.

"Fine!"

Umupo kami sa isang table sa loob ng coffee shop, agad siyang nag order ng dalawang coffee. Samantalang ako nanatili lang sa table, nakaupo at nakayuko sa mesa.

Maya-maya lang ay dumating din ang order niya, isa para sa kan'ya at isa naman para sakin. Pero hindi ko iyon ginalaw.

"You know, you're not the only one with problems," panimula niya kaya napatingin ako sa kan'ya.

He chuckles, "I'm already out of the calendar still unmarried, just a man with too much power but too little to lose." Anito at tumawa pa ng mahina.

Kababawan.

"Ikaw? Is it about money? Love life?" Hindi ako sumagot, hindi gano'n kababaw ang dahilan ko para magpakamatay.

"If that's your problem, I can certainly make it dissappear." Saad nito. His lips curved na parang mas iniisip na kapilyuhan.

"Marry me, that would be a great solution to our problems. Be mine, and I'll take all your sorrows away." he said without even blinking.

Umirap lang ako sa kan'ya at hindi sumagot kaya napatawa lang siya ng bahagya.

Hindi niya alam ang pinagsasabi niya, at mas lalong hindi niya alam kung gaano ka sakit ang pinagdadaan ko ngayon. Malayong-malayo ang agwat ng mga problema namin.

"Just kidding."

"You know, you can start a new life. Here," he paused, may kinuha sa pitaka niya at inabot sakin.

A calling card. Ajiro Multi-Media And Telecommunication Company.

AMTC?

The biggest media and telecom company in the Philippines.

"I'm looking for a new secretary, feel free to call me if you decided to continue living. I'll help you." Anito.

Natapos ang gabing iyon ng hindi ako namamatay, hinatid niya ako sa mismong apartment ko para masiguradong okay ako na hindi ko rin nagawang matanggihan.

At bago pa man siya tuluyang umalis ay muli muna siyang nagsalita, "Continue living, lady. Maybe, this life is going to be spent with me. My future wife."

He's really cringe. He really thinks, we met because of destiny?