บทที่4

บทที่4 มื้อค่ำ

ไฟสีส้มอบอุ่นส่องทั่วห้องอาหารใหญ่โต๊ะยาวหรูหราที่เคยดูว่างเปล่า วันนี้กลับดูมีชีวิตเล็ก ๆ แค่เพราะมีคนสองคน..ที่ไม่รู้จะเรียกกันว่าอะไรดี

ริน เดินลงมาจากห้องในชุดลำลองสบาย ๆ สีฟ้าอ่อนผมยาวถูกรวบหลวม ๆ ราวกับไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวมากนัก แต่กลับดูดีแบบที่ทำให้คิงส์เงยหน้าขึ้นมองทันที

เขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว มือใหญ่ยังคงถือช้อนค้างไว้ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นบ่อยนัก

“ลงมาพอดี กำลังจะเริ่มกิน”

รินพยักหน้าเบา ๆ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

เธอไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากตักข้าวในจานเงียบ ๆ

เสียงช้อนส้อมกระทบจานเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบจนคิงส์เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เริ่มอยู่ที่นี่ชินรึยัง?”

รินเงยหน้ามองเขาแววตาของเธอนิ่ง แต่รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนมุมปาก กลับเจือไปด้วยความประชด

“ก็...กำลังปรับตัวอยู่ค่ะ”

“อย่างน้อยก็เริ่มรู้ว่าเวลาไหนควรพูด เวลาไหนควรเงียบ”

คำตอบนั้นทำให้คิ้วคิงส์ขมวดเล็กน้อย

แต่เขากลับยังถามต่อ โดยพยายามไม่เปลี่ยนสีหน้า

“แล้วมีอะไรไม่ชอบไหม?”

“ถ้ามี ก็บอกได้”

รินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ

“ถ้าจะให้บอกหมดเดี๋ยวพี่จะกินข้าวไม่ลงเอา”

น้ำเสียงเธออ่อนโยน แต่กลับเฉือนลึก

คิงส์วางส้อมลงทันที เสียงกระแทกกับจานเซรามิคดังขึ้นกลางโต๊ะ

เสียงนั้นทำให้ห้องอาหารเงียบสนิทในวินาทีเดียว

รินชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงแววตาแน่วแน่ ไม่หลบสายตาเขาแม้แต่นิดเดียว

“รินพูดอะไรผิดเหรอคะ?”

เธอถามกลับเสียงนิ่ง

“หรือพี่แค่ไม่ชอบเวลารินพูดความจริง?”

เขากำมือแน่น…แต่กลับไม่พูดอะไรต่อเหมือนกับกำลังพยายามควบคุมอะไรบางอย่างในตัวเองอยู่

รินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะวางช้อนส้อมลงข้างจานอย่างสงบ

“งั้นรินขอตัวนะคะ จะขึ้นไปอาบน้ำ”

“เบื่อ... ไม่อยากกินแล้ว”

เสียงเก้าอี้เลื่อนครูดกับพื้นเบา ๆ เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้อง โดยไม่หันหลังกลับมามอง

คิงส์นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าแข็งกระด้างและตึงเครียดเขามองจานข้าวตรงหน้าตัวเองที่จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่อยากแตะมันอีกต่อไป

ห้องอาหารค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินเป็นจังหวะ คิงส์ยังนั่งอยู่ที่เดิม มือใหญ่กำแน่นบนโต๊ะ จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นชัด

ดวงตาคมของเขาจ้องมองจานอาหารตรงหน้าราวกับมันคือศัตรู

ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ แล้วผลักเก้าอี้ออกจากตัว

"เวรเอ๊ย..."

เสียงสบถต่ำในลำคอหลุดออกมาแบบไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วเดินก้าวยาวไปยังห้องเก็บไวน์ข้างห้องนั่งเล่น

ไฟสีส้มสลัวจากโคมระย้าส่องสะท้อนแก้วไวน์ใบใหญ่เขาหยิบขวดโปรดออกมา เปิดจุกไม้ก๊อกด้วยความคุ้นมือเทของเหลวสีแดงเข้มลงในแก้วทรงสูง ก่อนจะยกขึ้นจิบ

กลิ่นไวน์ฉุนติดจมูกแต่กลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจสงบลงแม้แต่น้อย

เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้เหม่อมองไปยังบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน...ที่เธออยู่บนนั้น

เสียงในหัวเริ่มดังขึ้นอย่างชัดเจน

“ถามดีๆ ยังจะมากวนประสาทอีก”

“อยู่ดี ๆ จะพูดแบบนั้นทำไมวะ?”

“อยู่ดีๆ ก็ชม... ทั้งที่กูแม่ง...ไม่เคยปฏิบัติดีเลยด้วยซ้ำ”

เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกแต่รสขมกลับยิ่งตอกย้ำความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงในอก

“แล้วพอคุยดีด้วยกับประชดประชัน...เอาไงกันแน่ว่ะ?”

“แล้วจะโกหกพ่อแม่ตัวเองทำไมวะ?”

ริมฝีปากเขาเม้มแน่นก่อนจะเอนหลังพิงโซฟา มองเพดานเงียบ ๆ

“ริน...แม่งเอ้ย”

เขาพูดเบา ๆ กับตัวเอง ราวกับอยากจะกลืนคำพูดกลับ ใบหน้าหวานของรินลอยวนอยู่ในหัว

ภาพเธอนั่งกินน้ำส้ม เงียบ เรียบร้อย ไม่ปริปากบ่น ภาพเธอพูดแทนเขาให้ดูดีในสายตาพ่อแม่

ภาพเธอเถียงเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่ก็ไม่ยอมแพ้...

“ทำไมต้องมองฉันแบบนั้นด้วยวะ…”

เสียงในหัวกลับมาดังกว่าเดิม เขาก้มมองแก้วไวน์ในมือตัวเอง สะท้อนภาพดวงหน้าหงุดหงิดของเขาชัดเจน

“ชักจะไปกันใหญ่แล้วมั้ง…”

เขายิ้มมุมปาก กลั้นหัวเราะเยาะตัวเอง

“จะสนใจทำไมวะ... ก็แค่คนที่พ่อแม่ยัดเยียดมาให้”

“แค่สวย...ก็นั่นแหละ มันก็แค่ร่างกาย”

“...ใช่เหรอ?”

คำถามสุดท้ายโผล่ขึ้นมาจากความเงียบ และมันไม่มีคำตอบ

เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจ...เขากัดฟันแน่น วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างแรง

ก่อนจะลุกพรวดขึ้น เดินวนไปมาหน้าชั้นหนังสือราวกับควบคุมความคิดตัวเองไม่อยู่

แต่ไม่ว่าจะเดินกี่รอบ ภาพในหัวก็ยังเป็นใบหน้าของเธอ

และเสียงหวาน ๆ ที่บอกกับพ่อแม่ทางโทรศัพท์ว่า...

“พี่คิงดูแลรินดีค่ะ”

หัวใจเขาเต้นแรงกว่าปกติ จนเขาต้องหยุดเดิน ถอนหายใจอีกครั้ง แล้วพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

“กูเป็นบ้าอะไรเนี่ย...”

แล้วคิงส์ก็เดินขึ้นบันไดทีละขั้น แบบที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่า

“จะขึ้นไปทำไม”

แต่ขากลับไม่หยุดใจมันก็เลยหยุดไม่ได้เหมือนกัน

เสียงลูกบิดหมุนเบาๆ ประตูห้องเปิดออก เขาเดินเข้ามาเงียบเชียบ…

คิงส์ชะงักทันทีเมื่อสายตาคมสบกับภาพตรงหน้า รินนั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียง ชุดนอนผ้าซาตินสีอ่อนพริ้วแนบลำตัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอหันไปมองเขาเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปเปิดหนังสือในมือต่อ ไม่ได้พูดอะไรเลย

เขากะพริบตาเหมือนไม่แน่ใจว่าภาพตรงหน้านั้นจริงหรือหลอนจากไวน์ แสงไฟอ่อนในห้องนอนขับผิวเธอให้ดูนุ่มละมุนราวต้องมนตร์

ผมยาวปล่อยสยายยุ่งนิด ๆ บนไหล่เปลือยเปล่า กับขาเรียวที่นั่งด้วยท่าทางธรรมดาแต่กลับดูเซ็กซี่ ทำเอาคิงส์ต้องกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

“จะนอนที่นั่นอีกแล้วเหรอ?” เขาถามเสียงต่ำ แหบเล็กน้อย

เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “ที่เดิม ก็สบายดีนะคะ”

เสียงหวานของเธอตอบกลับมาเรียบง่าย แต่แววตานั้นกลับแฝงความรู้สึกซับซ้อนที่เขาอ่านไม่ออก

คิงส์เดินเข้าไปใกล้ใกล้จนเธอรับรู้ถึงกลิ่นไวน์จาง ๆ ผสมกับกลิ่นกายอุ่นร้อนจากชายตรงหน้า

เขายืนมองเธอเงียบๆ อยู่นาน นานเกินกว่าจะเรียกว่าปกติ

เธอขยับตัวเล็กน้อย พยายามทำทีเป็นอ่านหนังสือต่อ ทั้งที่ใจเต้นแรงจนเกินจะเพิกเฉย

“รู้ตัวไหม… ว่าชุดนี้มัน…ไม่ค่อยปลอดภัย”

เสียงเขาต่ำลงอีก นุ่มแต่น่ากลัวในคราวเดียวกัน

เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ

“อยู่ในห้องพี่คิง รินจะปลอดภัย...ไม่ใช่เหรอค่ะ?”

คำพูดนั้น…แทงเข้าไปในใจเขา คิงส์เม้มริมฝีปากแน่นแล้วเบือนหน้าหนี เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในตัวเอง

“งั้นก็นอนตรงนั้นอย่าลืมห่มผ้าด้วย”

เขาพูดทิ้งท้ายเสียงเบาก่อนเดินอ้อมไปอีกด้าน แต่ก่อนจะก้าวถึงเตียง เขาหันกลับมาอีกครั้ง

จ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง มองนานจนเธอเริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง

“แล้วอย่าทำให้ฉันอยากโดยไม่ตั้งใจแบบนี้อีก”

เขาทิ้งคำนั้นไว้ พร้อมแววตาที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน

จากนั้นคิงส์ก็เดินขึ้นเตียงนอนหันหลังให้เธอโดยที่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด

คิงส์นอนหงายบนเตียง ผ้าห่มยังคลุมไม่ถึงอก

แววตาคมจ้องเพดานมืดๆ อย่างไร้จุดหมาย แขนขาเกร็งแน่นไม่ต่างจากสมองที่หมุนวนด้วยภาพของหญิงสาวที่นอนอยู่ไม่ห่าง

"บ้าเอ๊ย..." เขาสบถเบา ๆ กับตัวเอง

เสียงพลิกตัวบนเตียงเกิดขึ้นเป็นรอบที่ร้อย เขาทำทุกอย่างเพื่อไล่ภาพเธอออกจากหัว ไม่สำเร็จสักครั้ง ความคิดวนซ้ำซาก ผิวเนียน ชุดนอนที่ขับผิวขาวและแทบจะปิดอะไรไม่ได้เลย

กับท่าทางที่เธอพูดดีใส่เขาต่อหน้าพ่อแม่ ทั้งที่เขาทำกับเธอไว้ขนาดนั้น ทำไมเธอถึง...

“แม่งเอ๊ย…”

เขาหยัดตัวลุกนั่ง หยิบหมอนอีกใบมาวางบนตัก เอามือทึ้งผมตัวเองแรง ๆ จังหวะนั้นเอง

ตุบ!

เสียงอะไรบางอย่างลั่นในความมืด ก่อนร่างนุ่ม ๆ จะล้มทับเขาเต็มแรง

“อ๊ะ! กรี๊ดด”

“เฮ้ย ริน!?”

รินหน้าตาตื่น เธอกำลังจะลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่เผลอสะดุดพรมข้างเตียง ล้มมาเต็ม ๆ ใส่คิงส์

หัวเธอกระแทกหน้าอกเขาเต็มแรงมือของเขาคว้าเอวเธอไว้โดยอัตโนมัติ และนั่นก็กลายเป็นกับดักที่ทำให้ร่างเธอทั้งร่างแนบชิดเขาไปอีกขั้น

“ขอโทษค่ะ รินไม่ได้ตั้งใจ…” เสียงเธอเบาหวิว

“ไม่เจ็บใช่มั้ย?” เขาถาม สายตายังคงจ้องตาเธอแบบไม่ละสาย

รินเบิกตาเล็กน้อย พยายามจะดันตัวออก

แต่เขาไม่ปล่อย กลับค่อย ๆ ใช้มืออีกข้างพยุงเธอขึ้น ก่อนจะเลื่อนตัวเองขยับไปด้านข้างบนเตียง แล้วดึงเธอมากอดไว้อีกที คราวนี้บนฟูกนุ่มข้างกัน

“นอนได้แล้ว” เสียงของเขาอ่อนลงอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

“อย่าซุ่มซ่ามอีก เดี๋ยวหัวแตกขึ้นมา”

เธอค่อย ๆ เอนตัวลงไปนอนข้างเขา ใจเต้นแรงกว่าตอนล้มอีก มือของเขายังโอบอยู่รอบเอวเธอ

“พี่คิง...จะกอดแบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอคะ”