LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
“ไม่เอาน่าแก้ว นายมาเหนื่อย ๆ ควรให้นายได้พักนะ” “นายไปพักผ่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวน้องหนูคนนี้ดาวดูแลเธอให้เองค่ะ” “ดีมาก” แอลฟ่าลูบหัวของดาวเบา ๆ ก่อนจะหอมแก้มเธอทิ้งท้าย แต่สายตาก็ยังคงเหลือบมองทางเม็ดทรายอีกครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองไปพักในห้องพักส่วนตัวของเขา “ฉันชื่อดาวนะ คนนี้ก็กะ...แก้ว” ยังไ
“ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน เธอยังหน้าโง่เหมือนเดิมเลยนะเม็ดทราย” เขาลูบใบหน้าของเด็กสาวเบา ๆ ก่อนจะบีบที่ปลายคางของเธอ และดึงเข้ามาใกล้ ๆ กับเป้ากางเกงตัวเองพร้อมกับปลดเข็มขัดและถกกางเกงลงเล็กน้อย ทำให้ท่อนเอ็นขนาดยักษ์ที่เป็นอิสระและแข็งคึกดีดเด้งขึ้นมาฟาดใส่ใบหน้าสวยของเด็กสาวเต็ม ๆ โดยที่เธอแทบไม่ทั
“คุณ?” เม็ดทรายรีบวางโทรศัพท์ด้วยท่าทีลุกลน เพราะไม่อยากโดนเขาลงโทษที่เธอใช้โทรศัพท์ทั้งที่เขายังไม่อนุญาตอีก ทว่าภาพของชายหนุ่มตรงหน้าทำเอาเธอเบิกตาโพรงและชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลายามนี้ดูอิดโรยและเหนื่อยล้าราวกับคนไม่ได้พักผ่อน เธอมองเขาเดินคุยโทรศัพท์เข้ามา ก่อนจะไล่สายตามองไปตามร่างกายก็เ
“พวกมึงเล่นผิดคนแล้ว!” เขาขบกรามแน่นและพึมพำกับตัวเองอย่างเจ็บแค้นใจ “นั่นคุณ...จะไปไหนเหรอ?” เม็ดทรายเดินเข้าไปถามอีกฝ่ายตรง ๆ เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ดูจากสีหน้าของแอลฟ่าแล้วคงเป็นเรื่องไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ไหนจะท่าทางที่ดูรีบร้อนของเขาด้วย และที่ถามเพราะเธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำยังไงต่อไปหล







