ログインเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"ลิลิธไม่ต้องการสินสอดเลยค่ะ งานแต่งเล็ก ๆ พอไม่จำเป็นต้องวุ่นวายขนาดนั้นหรอกค่ะ…" ลิลิธพูกแย้งขึ้นทันควัน เอียงใบหน้ามองคู่สนทนาด้วยสายตาเรียบเฉย"ทำไมถึงพูดแบบนี้..มันเหมือนว่าเธอไม่ให้เกียรติว่าที่สามีของตัวเองเลยนะ!" แม่ของแดนนี่หันไปมองตาขวางใส่ลิลิธและพลั้งปากขึ้นเสียงใส่เธอไปอย่างไม่ค่อยพอใจ
"พ่อขอภาวนาให้หลานชายฉลาดได้แม่เยอะ ๆ แล้วกันนะ ...ตอนเด็ก ๆ สงสารอาม่าไม่ค่อยให้หลานเขากินปลานะ" พ่อของดราก้อนพูดเชิงตลกร้าย ๆ "เก่งแต่เรื่องงาน..เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ตายสนิทจริง ๆ" เสียงพึมพำยังคงดังขึ้น ทำเอาลิลิธแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลังจากที่เธอดึงหน้าตึงมาทั้งวันกับดราก้อน"ไม่ต้องห่วงนะคะคุณ
ภายในห้องอาหารของคฤหาสน์อนันตมังกร พ่อของดราก้อนเพียงแค่เหลือบตามองแดนนี่กับแม่ของเขาอย่างระมัดระวัง ดวงตาเฉียบขาดบ่งบอกชัดว่าเขาไม่ไว้ใจสองแม่ลูกคู่นี้เท่าไรนัก"แต่ตามจริงแล้วถ้าไม่ใช่คนที่อาศัยในบ้านนี้หรือแขกที่นัดเอาไว้… ปกติฉันไม่สะดวกที่จะคุยหรอกนะ" เสียงเข้มของพ่อดราก้อนดังขึ้น นิ่งขรึม และ
"...." ลิลิธเม้มปากแน่น ไม่ได้ดึงมือออกทันที เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นกระหน่ำในอกตนเอง จึงค่อย ๆ สูดลมหายใจ"ของพี่แดนนี่นะ..ฉัน.." ลิลิธตอบไปอย่างหลบสายตาของเขา"สรุปว่าเธอ..จะแต่งงานกับมันจริง ๆ น่ะเหรอ?" ดราก้อนฝืนเอ่ยต่อด้วยเสียงแหบพร่า"มันมีดีกว่าฉันตรงไหนงั้นเหรอ..เธอถึงเลือกมันแทนที่จะเลือกฉัน







