로그인เพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"และผมจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ" ดราก้อนปล่อยให้เวลาค่อย ๆ ผ่านไปในห้องผู้ป่วย เฝ้ามองสภาพแม่ที่กลับสู่ความเงียบสงบเพราะฤทธิ์ยา ดราก้อนก้าวออกมาจากห้องของผู้เป็นแม่ด้วยอารมณ์ปนเประหว่างความเศร้าและเหน็ดเหนื่อยจนแทบหมดแรง ฝีเท้าหนักอึ้งลากไปตามทางเดินในสถานบำบัดจิตเวชที่เงียบสงัด ก่อนจะตรงไปยังลิฟต์ชั้นล่าง
"ถึงเขารู้เขาก็ยังยืนยันที่จะแต่งอยู่ดี" ลิลิธตอบกลับเสียงเรียบ"หรือว่านายอยากจะพังงานแต่งของฉัน ดีละ?"ดราก้อนไม่ได้หลบตา หากแต่ส่งยิ้มเจือขมขื่นกลับมา"ไม่ใช่ไม่อยากหรอกนะ..แต่ก็คงไม่ท" เขาส่ายหน้าเล็กน้อย"เพราะถ้าสิ่งที่เธอเลือกอยู่มันคือความสุขของเธอ ฉันจะไม่ทำลายความสุขของเธออย่างแน่นอน" ดราก
เสียงเตียงกับเสียงลมหายใจถี่กระชั้นดังประสานกันไม่หยุด ทุกการขยับหยัดกายเหมือนจะขับเน้นความรู้สึกให้อัดแน่นยิ่งขึ้น ลิลิธอดไม่ได้ที่จะเผลอหลับตาปล่อยเสียงครางลั่น อย่างห้ามไม่อยู่ สัมผัสจากดราก้อนช่างอ่อนโยนและหนักแน่นในคราวเดียว ราวกับบรรยายความรักและความอาวรณ์ที่เขามีต่อเธอออกมาเป็นภาษากาย เมื่ออ
ทั้งคู่แทบลืมทุกสิ่งรอบตัวไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจและเสียงลมหายใจถี่รัวพลุ่งพล่านไปด้วยแรงปรารถนา และมันรุนแรงกว่าเมื่อคืนก่อนจนยากจะต้านทานได้ ปลายนิ้วเขาสัมผัสไล้ผิวเนียนใต้เนื้อผ้าอย่างเชื่องช้า คนตัวเล็กรู้สึกวูบวาบทั่วร่างกาย ลิลิธเผลอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างไม่รู้ตัว ฝ่ามืออุ่นของ







