เข้าสู่ระบบเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ไคเลอร์ที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียงกดเสียงต่ำถามด้วยแววตาตำหนิผสมความสงสัย"แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมามึงก็ไม่เคยออกตามหาลิลิธเลยไม่ใช่เหรอ?"ราวกับน้ำเสียงของไคเลอร์เป็นประกายไฟที่จุดระเบิดในใจ ดราก้อนก็หัวเราะในลำคอ ทั้งที่ดวงตาคลอไปด้วยหยดน้ำตา"แล้วมึงคิดว่า...กูจะกล้าหน้าด้านไปตามหาเขาได้ยังไงวะ?" ดราก้อ
บริเวณปลายเตียง ไคเลอร์ และ ออสติน กำลังยืนเถียงกันเสียงเบา ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทที่สุดเพียงไม่กี่คนที่ดราก้อน ช่วงเวลาที่มีความสุขแทบไม่เคยเห็นหน้า แต่เวลาที่ทุกข์เหมือนนัดรวมตัวกันได้เสมอ"การที่ลิลิธเขายอมให้มึงเป็นพ่อของลูก และยอมอยู่บ้านเดียวกับมึงแบบนี้ มันก็ดีมากแล้วนะเว้ย" ออสตินเสนอให้ดราก้
หัวใจของดราก้อนร่วงวูบลงราวกับมีใครกระชากออกจากอก เขามั่นใจว่าหูไม่ได้ฝาด เดินเซถลาจนเกือบล้ม แต่กลับกัดริมฝีปากตัวเองแน่นอย่างพูดอะไรไม่ออกเลย"ไอ้เชี้ย..มึงเดินออกมาทำไมเนี่ย?" เป็นออสตินที่เดินเข้ามาประคองตัวของดราก้อนเอาไว้"ฉันขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?" ดราก้อนไม่สนใจเขาผลักเพื่อนของเขาออกห่าง และเ
"และนายคงมีแค่นายคนเดียวจริง ๆ ที่เป็นพ่อของลูซิเฟอร์ได้" ดวงตาของเธอสบตาเขา สื่อทั้งความห่วงใยและความอ่อนโยน"….." ดราก้อนที่ได้ฟังในสิ่งที่ลิลิธพูด ใจหนึ่งเขาก็ดีใจไม่น้อยเลยที่ทั้งลูกและลิลิธเองยอมรับในความเป็นพ่อของเขา แต่ความหมายในถ้อยคำที่เธอพูดออกมา กับแววตาที่มองจ้องอยู่ในตอนนี้มันชัดเจนมาก







