ログインเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
แอปพลิเคชันหนึ่งที่ใช้สำหรับแชตข้อความจาก กลุ่ม : เสือสิงกระทิงแรด (วิศวะนอกโซตัส)ออสติน : คืนนี้บลูมูนบาร์โต๊ะเดิมนะออสติน : ใครมาช้าสุดเลี้ยงไคเลอร์ : เดี๋ยว ๆ มึงถึงร้านแล้วไม่ใช่เหรอ?ไลออน : ไอ้สัตว์ @ออสติน โกงออสติน : 55555 กูดีลสาวนิเทศไว้แล้วรีบมานะ เพื่อน ๆไลออน : @ดราก้อน แม่มึงให้ม
20ใครกันที่เปลี่ยนไป(เหตุการณ์ในอดีต ช่วงทั้งคู่เรียนมหา’ลัย)“หยุดได้แล้วลิลิธ คนมองทั้งสนามไม่เห็นเหรอ?” ดราก้อนเอ่ยเสียงแข็ง พยายามดึงแขนลิลิธให้ถอยออกจากเตยหอม“ก็ดี! ทุกคนจะได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ร่านมากแค่ไหน รู้ว่าเขามีเจ้าของยังจะอ่อยอยู่ได้” ลิลิธตวาดกลับ น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความโมโหและน
“ว่าไหม?”“….” ลิลิธยืนปาดน้ำตาและก้มหน้าลงอย่างไม่รู้เลยจะแก้ตัวหรืออธิบายต่อไปยังไง เพราะสิ่งที่เขาพูดมามันก็จริงทุกอย่าง พ่อเธอต้องการเงินและเขากำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในการหาเงิน แต่เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้เลยเหมือนกัน“เงียบทำไมล่ะ...ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?” เสียงของดราก้อนยังคงก้องอยู่ในหัวของเ
19ความรักที่แปรเปลี่ยน“เอาเถอะยุวดี มันก็จริงตามที่พ่อของลิลิธเขาพูดมานั่นแหละ” อาม่ารีบหันไปปรามแม่ของดราก้อนไว้ทันที“คุณนายเองก็เป็นถึงกรรมการสมาคมเพื่อนหญิงพลังหญิงไม่ใช่เหรอครับ...แล้วถ้าข่าวลูกชายหลุดออกไป”“คุณนายจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนงั้นเหรอ?” พ่อของลิลิธเองก็ไม่ปล่อยให้อาม่าได้พูดจบ เขาเอง







