ログインเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ไอ้หน้าบากตาขวาบอดสนิทแสยะยิ้มด้วยความสะใจ ปลายมีดเย็นเฉียบแนบไปที่ลำคอของลูซิเฟอร์ เด็กน้อยสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังคงข่มตาหลับต่อไปไม่แสดงท่าทีใด ๆ"เอาสิ ยิงกูเลย! ฮ่า ๆ ๆ ยิงเลย! ลูกมึงจะได้ตายไปพร้อมกับกูไง!" มันหัวเราะเย้ยหยัน เสียงหัวเราะของมันดังก้องสะท้อนในโกดังร้างชวนขนลุก สลับกับเสียงกรีดร้อง
เพี๊ยะ!! เสียงฝ่ามือกระแทกเข้าใบหน้าสวยของเธออย่างเต็มแรง แรงตบคุณหญิงยุวดีมันแรงจนหน้าหันไปอีกทาง แม้ว่าร่างกายสะบักสะบอมเจ็บปวดไปหมด แต่เธอยังคงเข้มแข็งและไม่ร้องไห้ออกมาแม้แต่นิดฟุ่บ!!"เอาละ!! อย่าให้ฉันต้องลงมือเองเลยนะ เพราะฉันไม่จะทำบาปทำกรรมอะไรร่วมกับแกอีกแล้ว" คุณหญิงยุวดีกระชากหัวลิลิธขึ
สิ่งแรกที่ลิลิธนึกถึงก็คือ "พี่เฟอร์..พี่เฟอร์!" เธอกรีดร้องออกมาด้วยเสียงแหบแห้งจากการขาดน้ำ ขยับตัวมองหาลูซิเฟอร์ทุกทิศทาง แต่รอบ ๆ ตัวเธอกลับมืดมิด ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว โกดังร้างแห่งนี้เงียบมาก ราวกับว่าไม่มีชีวิตใด ๆ อยู่ในที่แห่งนี้ นอกจากเสียงหายใจของตัวเองที่ดังสะท้อนกลับ"ลูซิเฟอร์!
"สำหรับพ่อแล้ว..ความรักของแม่..มันน่ากลัวเหลือเกิน" ท่านพูดออกมาด้วยแววตาที่เจ็บปวดทั้งสองคนต่างคนก็ต่างนั่งเงียบไปพักใหญ่ ๆ"พ่อเป็นคนขอกับออสตินไปว่า...พ่ออยากที่จะเอาหลักฐานทั้งหมดนี้มาให้ลูกเอง และอยู่ข้าง ๆ ในตอนที่ลูกเปิดมันดูมากกว่า" ท่านพูดทิ้งท้ายเพียงเท่านั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปบีบไหล่กว้าง







