LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"จริงอยู่ว่า Home School มันไม่ได้แย่อะไร แถมเราก็เลือกครูที่เก่ง ๆ มาสอนลูกได้""แต่สุดท้ายลูซิเฟอร์จะขาดในเรื่องการใช้ชีวิต เรื่องความสนุกที่โรงเรียน เรื่องเพื่อนในวัยเดียวกัน ""เราสองคนก็ต้องทำงาน ศรีเองก็ไม่ใช่วัยเดียวกับลูกเรา..เราควรปล่อยให้ลูซิเฟอร์ได้ใช้ชีวิตในวัยเด็กแบบเด็กทั่ว ๆ ไป" ดราก้
"ฉันก็คงจะไปเยี่ยมหาท่านบ่อย ๆ นะ แล้วก็จ้างพยาบาลพิเศษดูแลท่านไว้แล้ว""และฉันก็ได้แต่หวังว่าวันหนึ่งแม่จะเข้าใจความรู้สึกฉัน สักครึ่งของอาม่าก็คงดี" ดราก้อนดูมีท่าทีที่เศร้า ๆ เหมือนพูดถึงอาม่า หรือคุณย่าของเขา เพราะคุณย่าเป็นคนเดียวที่เลี้ยงดราก้อนมาเองตั้งแต่เด็ก ๆ แม่เป็นสาวสังคมที่ออกงานไม่เว
"จริงหย๋อ" เด็กตัวน้อยกะพริบตาสองสามครั้งอย่างเศร้า ๆ"แล้วถ้าเรากลับกรุงเทพกัน.." น้ำเสียงของเขาเบาลดลงเล็กน้อย"มังกรจะไปกับเราด้วยไหม..หรือมังกรจะแยกจากเราไป?" เขาลากเสียง ก่อนจะหันไปมองดราก้อนด้วยสายตาที่น่าสงสารจับใจ คำถามนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ ลิลิธที่นั่งอยู่จ้องมองดรา
ร่างบางถูกกระแทกซ้ำ ๆ เคลื่อนตัวไปตามแรงของดราก้อนที่ระบายอารมณ์ออกมาอย่างไม่มียั้ง แต่ยิ่งท่อนเอ็นยักษ์กระทุ้งเข้ามาลึกมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเสียวจนเธอแทบอยากจะกรีดร้องออกไปให้ดังลั่น"…อื้อ..อือ" ลิลิธเอียงใบหน้าไปกัดเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของดราก้อน เพื่อระบายความเสียวเพราะถ้าครางดังมากไปกว่านี้ เธอก็







