LOGINChapter08.คนคุย(NCนิดหน่อย)
"พวกมึง นี่ไรอัน ส่วนนี่เรนเดลแล้วก็โบว์วี่เพื่อนพี่เอง“ ปากเล็กไม่รอช้าที่จะเอ่ยแนะนำทุกคนให้รู้จักกัน พอเห็นแบบนี้แล้ว เรนเดลกลับรู้สึกว่าวันนี้จีจี้โชคดีเป็นอย่างมากที่แอนดริวตัดสินใจไม่มางานวันเกิดของหญิงสาว เพราะหากหมอนั่นมาเจออีกคนอยู่กับผู้ชายคนอื่น สถานการณ์เลวร้ายระหว่างสองคนอาจจะแย่มากขึ้น เพราะไรอันดูดีมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก “สวัสดีครับ^^” ใบหน้าหล่อที่ผสมผสานวัฒนธรรมเอเชียและตะวันตกอย่างลงตัวยิ้มหวานทักทายทุกคน ทำเอาโบว์วี่ที่เห็นนั่งมองแววตาหวานฉ่ำ “อุ้ย~ หนุ่มสเปนมันดีแบบนี้นี่เอง” “เก็บอาการหน่อย” เรนเดลพูดขึ้นขัดจังหวะ ทำเอาโบว์วี่ที่กำลังเคลิ้มหันมามองอีกคนด้วยแววตาอารมณ์เสีย “หุบปากไปเลย” “พอๆ เลิกเถียงกันได้ละ“ จีจี้พูดขึ้นเพื่อห้ามศึกก่อนจะหันไปสนใจร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆแทน ”มานั่งนี่สิ จะดื่มอะไร“ ใบหน้าสวยถามไรอันออกไปหลังจากที่นั่งสองนั่งลงข้างกัน ”ค็อกเทลก็ได้ครับ ผมต้องขับรถไม่อยากเมาเท่าไหร่“ ”โอเค“ ว่าจบหญิงสาวก็หันไปสั่งเครื่องดื่มมาเพิ่ม ร้านนี้เป็นกึ่งผับกึ่งบาร์ จะมีสองโซนให้เลือก ซึ่งจีจี้เลือกนั่งโซนบาร์เพราะเธอไม่อยากไปทนหนวกหูกับเสียงเพลงของดีเจชื่อดัง ”เพื่อนพี่มีแค่นี้เหรอครับ“ ปากหนากระซิบถามอย่างอยากรู้ ”ก็....อืม จริงๆมีอีกคนนึงน่ะ แต่มันไม่ว่างมา“ หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ แม้ในใจจะรู้สึกวูบโหวงอยู่บ้างที่เพื่อนสนิทจงใจเมินวันเกิดของตัวเอง ”อ๋อ” “ผมมีอะไรจะให้พี่ด้วยนะ“ ใบหน้าหล่อยิ้มบอกก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบกล่องสร้อยสีชมพูขึ้นมา จีจี้เห็นแบบนั้นก็ทำตาโตออกมาด้วยความตื่นเต้นปนดีใจ จริงๆแล้วเธอไม่ได้อยากได้อะไรจากอีกคนเลย เพียงแค่ไรอันมาในวันนี้ เธอก็รู้สึกดีใจมากแล้ว “อะไรเหรอ“ ”สุขสันต์วันเกิดนะครับ ขอให้เป็นคนสวย น่ารักและใจดีแบบนี้ตลอดไป“ จีจี้อมยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกดีใจ กริยา ท่าทางของทั้งสองคนตกอยู่ในสายตาของโบว์วี่และเรนเดลทั้งหมด ทั้งสองเดาได้ไม่ยากว่าจีจี้กำลังรู้สึกดีกับรุ่นน้องคนนี้อยู่ไม่น้อย ”ขะขอบคุณนะ จริงๆไม่จำเป็นต้องซื้ออะไรให้ก็ได้“ เธอบอกก่อนจะหลบสายตาเพราะไรอันมองเธอด้วยแววตาสื่อความหมาย เขาชอบเธอจริงๆ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่บังเอิญเจอที่ญี่ปุ่น ”ผมเต็มใจ เปิดดูสิครับ“ ”อื้อ“ มือเล็กค่อยๆเปิดกล่องนั้นออก ก่อนที่จีจี้จะคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความชื่นชอบในสร้อยคอเส้นนั้น สร้อยคอสีเงินที่มีจี้เป็นรูปผีเสื้อแสนสวย หัวใจดวงเล็กเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ไรอันเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้จีจี้รู้สึกหวั่นไหวได้มากขนาดนี้ ”ชอบไหมครับ ผมเห็นสร้อยเส้นนี้แล้วนึกถึงพี่ ขยับมาสิเดี๋ยวผมใส่ให้“ ”อื้ม ชอบมาก ขอบคุณนะ” ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังบรรจงสวมสร้อยใส่ให้กัน จู่ๆเรนเดลก็ผุดลุกขึ้นยืนออกจากเก้าอี้ “อ้าว จะไปไหนอะ” โบว์วี่ที่นั่งอยู่ข้างๆรีบหันไปถาม เพราะอีกคนลุกขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “สูบบุหรี่” หนุ่มวิศวะไม่รอช้าที่จะเดินออกมายังด้านนอก บริเวณที่สามารถสูบบุหรี่ได้ แต่ทว่าเรนเดลไม่ได้อยากออกมาสูบบุหรี่ เขาอยากออกมาโทรหาเพื่อนรักอย่างแอนดริวต่างหาก แต่ไม่ว่าจะโทรเท่าไหร่ อีกคนก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับสาย “ทำอะไรของมัน ถือว่ากูช่วยเต็มที่แล้วนะ” เมื่อโทรหาหลายครั้งติดแต่แอนดริวไม่รับ เรนเดลจึงตัดใจ ถ้าหากจีจี้ตกลงปลงใจไปกับไอ้หมอนั่น มันก็คงไม่ใช่ความผิดของใคร คงจะเป็นความผิดของมันเองที่ไม่ยอมรู้หัวใจของตัวเองสักที อีกด้าน.... ปึก! ปึก! ปึก! “อ๊ะ อ๊า ดะดริว เสียว” เสียงกรีดร้องของสองร่างดังระงมขึ้นมาไม่หยุดหย่อน หลังจากที่บทรักเริ่มต้นขึ้นมาได้เกือบสามสิบนาที ชมพู่ก็รู้สึกสุขสมจนนับไม่ถ้วน แอนดริวสาดเอวใส่แผ่นหลังบางที่กำลังคลานเข่าอยู่ตรงหน้าเขาด้วยใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ความรู้สึกเสียวกระสันเริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาจึงเอื้อมไปจับเอวบางเอาไว้ ก่อนจะตอกอัดแก่นกายไซต์ใหญ่เข้าไปในร่องสวยถี่ๆซ้ำๆ จนในที่สุด.....เขาก็ปลดปล่อยน้ำรักของตัวเองใส่ถุงยางอนามัยไปจนหมดสิ้น “อะอ่าาส์” “แฮ่ก~ อื้อ ดริวเอาเก่งจัง” ฟึ่บ! ชมพู่เอ่ยชมในขณะที่ร่างสูงกำบังจัดการกับซากถุงยางอนามัยอันที่สอง ยิ่งได้รู้จัก เธอก็ยิ่งรู้สึกหลงใหลในตัวของรุ่นน้องหนุ่ม นอกจากจะมีหน้าตาที่ดี เรื่องอย่างว่าของเขาก็เลิศ จนเธอแทบจะร้องขอชีวิต แม้จะรู้สึกแสบๆบริเวณกลีบกุหลาบของตัวเองอยู่บ้าง เพราะอีกคนนั้นไซซ์ใหญ่เกินกว่ามาตรฐานชายไทย แต่มันก็เป็นความจุกแสบที่คุ้มค่าสำหรับเธอ ถ้าเธอสามารถทำให้แอนดริวหลงเธอได้ละก็.... “หึ จริงเหรอ“ ปากหนาหันมาแสยะยิ้มถาม เขาเองก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองในเรื่องนี้ ”จริงสิ แสบไปหมดเลยอะ“ ”เดี๋ยวก็หาย“ ปากหนาจูบลงไปบนหัวเล็กด้วยความเสน่หา คนอย่างเขาเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า มันไม่แปลกที่เวลาอยู่กับเหล่าสาวๆ แอนดริวจะสามารถรู้วิธีทำให้ผู้หญิงรู้สึกดีได้เป็นอย่างดี เขาเข้าหาผู้หญิงเป็นและยังคงชอบที่จะรักสนุกไปเรื่อยๆอยู่ หรือเรียกง่ายๆว่าเขายังไม่คิดที่จะมีแฟนแบบจริงจัง ครืด~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นมามากกว่าหนึ่งรอบ แต่ใบหน้าหล่อกลับไม่มีท่าทางที่จะสนใจ ทำเอาชมพู่อดที่จะรู้สึกสงสัยไม่ได้ “ดริวจะไม่รับโทรศัพท์หน่อยเหรอ มันดังหลายรอบแล้วนะ” “คงจะเพื่อนโทรตามไปดื่ม อย่าไปสนใจเลย” เขาว่าอย่างไม่อยากสนใจ โดยหารู้ไม่ว่าตอนนี้ฝั่งนั้นกำลังเกิดอะไรขึ้นบ้าง “โอเค” หลายชั่วโมงต่อมา ”พี่จะกลับยังไง“ ไรอันเอ่ยถามจีจี้ที่ตอนนี้อยู่ในสภาพมึนเมาออกมาด้วยความเป็นห่วง หลังจากนั่งดื่มกันไปสักพัก จีจี้กับโบว์วี่ก็เริ่มพากันออกลวดลาย เต้นอย่างสนุกสนานจนถึงเวลาคลับปิด นั่นทำให้เขาได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเธอ ซึ่งมันน่ารักเสียจนทำให้ไรอันรู้สึกชอบอีกคนมากขึ้นกว่าเดิม ”ฮะ...ฮ่าๆ เอ่อ มะไม่รู้สิ อ๊ะ ยังไม่อยากกลับเลยอ่า“ พรึ่บ! เมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มยืนไม่อยู่ มือหนาจึงไม่รอช้าที่จะเคลื่อนเข้ามารับร่างเล็กเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมจางๆทำให้ร่างสูงเริ่มรู้สึกสูญเสียการควบคุม “โอ้ยอีจี้ มึงไหวปะน่ะ” “ถามตัวเองก่อนดีกว่าไหม” เรนเดลสวนขึ้น แม้เขาจะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าโบว์วี่คอแข็งแค่ไหน แต่วันนี้เธอก็ดื่มไปเยอะอยู่ “อะไรของมึงคะ กูไม่ได้เมาเลยสักนิด” เมื่อเห็นว่าโบว์วี่ยังคงดูปกติดีอย่างที่เธอพูดจริงๆ เรนเดลจึงตัดสินใจเดินไปช่วยไรอันพยุงจีจี้ “นายกลับเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งจีจี้เอง” เรนเดลเอ่ยบอกไรอัน “อันที่จริงผมไปส่งพี่เขาก็ได้นะครับ แต่ว่าถ้าพวกพี่ไม่สบายใจ จะเอาแบบนั้นก็ได้” เพราะเห็นว่าเพื่อนของหญิงสาวดูจะไม่ไว้ใจให้จีจี้ไปกับเขา ไรอันจึงยอมปล่อยหญิงสาวไปให้เพื่อนของเธอแต่โดยดี “งั้นผมกลับก่อนนะครับ ไว้พรุ่งนี่จะโทรหา” เขายิ้มบอกเจ้าของวันเกิด “อื้อ ได้สิ จะรอนะ^^” คนเมายิ้มตอบกลับอย่างไม่ค่อยมีสตินัก นั่นทำให้คนฟังเผลอยิ้มตามออกมา “หึ ครับ” “ผมขอตัวก่อนนะครับ” “จ้ะ กลับดีๆน้า” โบว์วี่โบกมือลาด้วยสีหน้าเป็นมิตร ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับ เธอเองก็ต้องกลับพร้อมเรนเดลเพื่อไปเอาของที่ห้องจีจี้เช่นกันChapter50.งานหมั้น ( จบบริบูรณ์ ) @ห้องนั่งเล่น ”มึงจะนั่งเงียบอีกนานปะ“ จีจี้เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลังจากที่เธอได้รับรู้เรื่องช็อคระหว่างโบว์วี่กับเรนเดล หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะจับตัวทั้งสองคนมานั่งประจัญหน้ากันตรงนี้พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกข้องใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด “มึง~” โบว์วี่ที่นั่งก้มหน้าอยู่นานก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเอ่ยเรียกเพื่อนซี้ออกมาเสียงหวานอย่างยอมรับในความผิดครั้งนี้ ที่เธอเองก็ไม่ได้บอกเรื่องราวระหว่างเธอกับเรนเดลให้อีกคนรู้เช่นกัน “ที่รัก....มันสองคนก็เหมือนกับเรา” ควับ! ได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของแฟนหนุ่มจีจี้จึงไม่รอช้าที่จะหันไปมองหน้าเขา พอได้เห็นสีหน้าของแอนดริวชัดๆเธอก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าอีกคนรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนเธอแล้ว กลายเป็นว่าเธอเองก็เป็นคนสุดท้ายเช่นกันที่ได้รับรู้เรื่องราวหว่างโบว์วี่กับเรนเดล “นี่นายก็รู้อยู่แล้วเหรอ?“ ”เอ่อ ฉันเองก็รู้ได้ไม่นาน“ เมื่อโดนแฟนสาวทำเสียงดุใส่แอนดริวจึงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแห้ง เขาเองก็บังเอิญรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนัก ”มึง~ อย่าโกรธมันเลยนะ เป็นเพราะกูเอ
Chapter49.โขดหินริมหาดทราย NC++ สวบ~ “อึก” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึกเสียวซ่านยามท่อนเอ็นอันใหญ่แทรกผ่านเข้ามาในร่างกาย มือเล็กจิกไปตามแผ่นหลังกว้างของแฟนหนุ่มเพื่อระบายความรู้สึกวาบหวามออกไป ปึก! ปึก! ปึก! ”อะอ๊ะ อะแอนดริว มันลึก“ “ซี๊ดด” ปากหนาเอ่ยครางกระเส่าออกมาด้วยความพึงพอใจกับทุกจังหวะที่ตัวเองขยับเข้าออก กลิ่นอายของทะเลและเสียงคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งทำให้หัวใจดวงแกร่งยิ่งรู้สึกหึกเฮิมมากยิ่งขึ้ต “ชอบไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ดวงตาคมจ้องมองลงในนัยต์ตาสวยราวกับว่าต้องการจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว “ชะชอบค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับมาด้วยความรู้สึกนาวกับเธอกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ทุกการตอกอัดทำให้หญิงสาวรู้สึกดีจนแทบอยากกรีดร้องออกมา กลีบกุหลาบเล็กหุบเข้าหุบออกแทบตลอดเวลาที่แท่งร้อนกระหน่ำจ้วงแทงเข้าไป สองสายตาผลัดกันจ้องมองแก่นกายที่กำลังถูกร่องคับแคบดูดกลืนลงไปซ้ำๆ ทำให้ทั้งสองยิ่งรู้สึกอารมณ์พุ่งพล่านมากขึ้น หมับ! มือหนาเอื้อมมาบีบขย้ำหน้าอกอวบอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยเบื่อเลย จ๊วบ~ “อ๊าา”
Chapter48.เปลี่ยนบรรยากาศ NC+ เวลาผ่านไปสักพัก.... “โอ้ย แม่ง พวกมึงขี้โกงอะ สาดน้ำใส่หัวกู” เสียงโบว์วี่โวยวายขึ้นมาหลังจากที่เล่นน้ำกันไปสักพัก เธอก็โดนทุกคนแกล้ง “ขึ้นได้แล้วมั้ง หัวเปียกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด” เสียงของเรนเดลดังขึ้นมาตามหลัง เขาเห็นแอนดริวส่งซิกมาให้นั่นหมายความว่าหมอนั่นต้องการให้เขาพาโบวี่ออกไปจากตรงนี้ “เรื่องของฉัน” แต่น้ำเสียงที่หญิงสาวตอบกลับมาทำเอาเรนเดลชะงักหันไปมองใบหน้าสวย ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “จะไม่ไป?” เขาถามย้อนเธอ โดยบทสนทนาของทั้งสองตัวอยู่ในสายตาของแอนดริวและจีจี้ “นายมายุ่งอะไรกับฉันล่ะ” โบวี่กลับไปยังไม่ได้แคร์อะไรนัก ท่าทางของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกำลังโกรธอีกคนอยู่เลยสักนิด นั่นทำให้จีจี้หันไปมองหน้าของแอนดริว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนั้น “เหอะ! เออ ไปก็ได้“ นั่นคือประโยคสุดท้ายที่จีจี้ได้ยินออกมาจากปากของโบว์วี่ ตอนนี้สองคนจะพากันเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งจีจี้เองก็ทำท่าว่าจะเดินตามไปเพราะเธอเริ่มรู้สึกหนาว ”จะไปไหน“ แอนดริวที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะดึงแขนแฟนสาวเอาไว้ เธ
Chapter47.บิกินี่ หลายวันต่อมา.... @ภูเก็ต ซ่า~ ซ่า~ เสียงคลื่นที่กระทบเข้ากับฝั่งทำให้จีจี้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเป็นอย่างมาก หลังจากสอบเสร็จเธอกับแอนดริวตัดสินใจเดินทางมาเที่ยวภาคใต้ เหตุผลก็เพราะอยากหนีมาพักผ่อนก่อนที่งานหมั้นของเธอและเขาจะเกิดขึ้นในต้นเดือนหน้า เนื่องจากแม่ของร่างสูงได้ฤกษ์มาอย่างว่องไวทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไปหมด แต่ถึงแบบนั้นจีจี้ก็ไม่ได้ขัดอะไร เธอปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเรื่องนี้ไปแบบเงียบๆ “ที่รัก.....พวกมันสองคนมาถึงกันแล้ว“ เสียงทุ้มของแอนดริวดังขึ้น เมื่อเขาเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่ตัวเองเช่าเอาไว้และพบว่าเรนเดลกับโบว์วี่เดินทางมาถึงที่นี่พอดี “จริงเหรอ" "อืม ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ จะได้ไปเล่นน้ำกัน“ แอนดริวไม่ว่าเปล่า มือหนายังคว้าแขนเล็กให้เดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยกัน เพราะก่อนหน้านี้เขาชวนสองคนนั้นให้ออกมาเล่นน้ำด้วยกันแล้วและพวกมันก็พยักหน้าเข้าใจ "อีจี้เพื่อนร้ากกก“ พอเดินเข้ามาถึงในบ้าน โบว์วี่ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาทักทายเพื่อนสนิทด้วยความคิดถึง ”ไง มึงผอมลงปะเนี่ย“ จีจี้หันไปมองดาราสาวที่แลดูผอมแห้งลงกว่าเด
Chapter46.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ “ฮัลโหล” เสียงหวานกรอกไปตามสาย เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา ‘ทำอะไรอยู่?’ แอนดริวเอ่ยถามออกไป แม้จะรู้ดีว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอกัน เพราะเธอต้องมาทานข้าวที่บ้านของเขา แต่ความคิดถึงที่เขามีต่อหญิงสาวทำให้ร่างสูงตัดสินใจกดโทรออกไป “ไม่ได้ทำอะไร แล้วนายล่ะ” ‘คิดถึงเธอ‘ ใบหน้าสวยเผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องระหว่างเธอกับแอนดริวอีกต่อไปแล้ว จีจี้ถึงได้รู้สึกว่าเธอกล้าที่จะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อน “ทำไมนายถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องหมั้นเลยล่ะ” ปากเล็กเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองรู้สึกข้องใจออกไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าอีกคนจะอยากหมั้น ‘ฉันคิดมาตลอดว่าอยากหมั้นกับเธอ แต่ที่ไม่พูดเพราะรู้ว่าเธอยังไม่พร้อม แต่พอทุกอย่างมันเป็นมาแบบนี้ ฉันก็เลยคิดว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะพิสูจน์ให้พี่ชายเธอเห็นว่าฉันจริงจังกับเธอ‘ ”.....“ จีจี้รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอไม่เคยรู้เลยว่าแอนดริวรักเธอมากขนาดนี้ จู่ๆหญิงสาวก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาบริเวณขอบตาของตัวเอง เธออยากจะร้องไห้เพราะดีใจที่อี
Chapter45.ผมอยากหมั้น “ผมอยากให้พ่อกับแม่ช่วยไปคุยกับครอบครัวของจีจี้ให้ผม เพราะผมอยากแสดงความรับผิดชอบ” น้ำเสียงมุ่งมั่นของลูกชายทำเอาเอมิกายกมือป้องปากเบาๆ ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยเห็นแอนดริวจะจริงจับกับใครมากเท่านี้มาก่อน แม้จะรู้สึกแปลกใจที่ลูกชายของนางดันไปตกหลุมรักเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่ทว่าอีกใจหนึ่งเอมิกาก็รู้สึกโล่งใจที่คนๆนั้นคือเด็กสาวที่นางรู้จักเป็นอย่างดี “แกจะรับผิดชอบลูกเขายังไง?” มาร์โคเลิ่กคิ้วถามลูกชาย เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าแอนดริวจะทำยังไงกับเรื่องนี้ "ผมอยากหมั้นกับจี้ครับ พ่อกับแม่ช่วยผมได้ไหม“ สิ้นเสียงคำพูดของลูกชาย สองสามีภรรยาก็หันไปมองหน้ากันด้วยความรู้สึมึนงงเล็กน้อย เพราะว่านางกับสามีไม่เคยคาดหวังอะไรแบบนี้จากลูกชายของตัวเองเลย นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมเอีกคนถึงได้ปฏิเสธการหมั้นกับแตงกวาเสียงแข็ง ”ถ้าพ่อช่วยผม ผมจะเข้าไปช่วยงานที่โรงพยาบาลหลังจากเรียนจบ“ มาร์โคหันมามองหน้าลูกชายอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของลูกชาย ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความจริงจังและจริงใจที่แอนดริวมีให้จีจี้ และแน่นอนว่าคนเป็นพ่อแม่ หากลูกขอความช่วยเห







