ตอนที่5 เจ็บดี แต่ก็ไม่ถึงตาย!

"จริงๆแล้ว...ที่พ่อกับแม่ต้องหย่ากันมันก็มีเหตุผลอื่นด้วย แต่ปัจจัยหลักมันก็ล้วนมาจากผู้หญิงคนนั้นด้วยเหมือนกัน..."

"ความจริงพ่อของลูกกับผู้หญิงคนนั้น...เขาทั้งสองรักกันมาก่อนที่พ่อกับแม่จะแต่งงานกัน" ว่าไงนะ! รักกันมาก่อน งั้นก็หมายความว่า แม่ของเธอเป็นคนที่มาทีหลังอย่างนั้นเหรอ!?

"แต่ว่าด้วยความที่สองคนนั้นฐานะต่างกัน พิมพ์นาราเป็นเลขาของเมฆา ทำให้คุณปู่คุณย่าของลูกไม่ชอบก็เลยขัดขวางทั้งสอง พิมพ์นาราก็เลยแค้นมาก จึงพยายามขโมยข้อมูลของบริษัทไปให้คู่แข่ง แต่ก็ถูกจับได้ซะก่อน จากนั้นทั้งสองคนก็เลยเลิกกัน"

"พ่อของลูกเขาเสียใจที่ถูกคนรักหักหลัง ก็เลยประชดชีวิตด้วยการแต่งงานกับผู้หญิงที่คุณย่าลูกหามาให้ ซึ่งก็คือแม่... วันเวลาผ่านไปหลังจากที่แม่กับพ่อแต่งงานกัน จากคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยกัน ก็กลายเป็นคนรัก เราสองคนต่างก็เปิดใจให้กัน จนมีหนูเป็นตัวแทนของความรัก..." พูดถึงตอนนี้ดารามีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อได้นึกถึงช่วงเวลานี้ที่เธอกับอดีตคนรักมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน

"แต่ทุกอย่างก็พังลง ฮึก! เมื่อแม่มารู้ทีหลังว่าพ่อของลูกกับผู้หญิงคนนั้นยังติดต่อกัน และไปมาหาสู่กันมาโดยตลอด ฮึก! ซึ่งแม่ไม่รู้เลยว่าลับหลังแม่เขาสองคนทำอะไรกันบ้าง!”

“เมื่อแม่รู้...พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกัน และหนักขึ้นทุกวัน ความรู้สึกของพ่อที่มีต่อแม่เริ่มเปลี่ยนไป ต่อหน้าลูกพ่อเขาทำเป็นดูแล เอาใจใส่แม่ทุกอย่าง แต่เมื่ออยู่กันสองคน แม่เหมือนกับไม่มีตัวตนในชีวิตพ่อของลูกเลยสักนิด ฮื่ออ~" ดาราเล่าไปร้องไห้ไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดจนแทนจะขาดใจ

"ฮึก! คุณแม่~" แสงเหนือรู้สึกสงสารผู้เป็นแม่เหลือเกิน ตอนเด็กๆเธอไม่รู้เลย ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มของแม่ มีความทุกข์ใจซ่อนอยู่หนักหนาขนาดนี้

"แล้วหลังจากที่คุณปู่กับคุณย่าเสียไม่นาน พ่อเขาก็ได้เอาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน นั่นจึงทำให้แม่อดทนอยู่ต่อไปไม่ไหว เพราะพ่อเขากดดันแม่ให้ออกไปจากชีวิตเขาทุกทาง ฮึก! แม่ก็เลยตัดสินใจยอมหย่ากับเขา" ความรู้สึกที่โกรธและความอคติที่มีต่อพ่อจากเดิมเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด แล้วที่เขาพูดว่า

"ถ้าแกรู้ว่าที่ผ่านมา ผู้หญิงที่แกรักนักรักหนา และปกป้องแทบตาย มันทำอะไรไว้กับฉันและแกบ้าง! แกจะปกป้องมันอยู่แบบนี้ไหม!!!" เหอะ! มันก็แค่คำพูดของคนไร้หัวใจ ที่ต้องการให้ความรู้สึกของเธอไขว้เขวแค่นั้น!!

หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมดแสงเหนือก็ได้ขอตัวกลับก่อน เรื่องนี้นอกจากแม่เธอจะรับไม่ไหวแล้ว เธอเองก็รับไม่ได้เช่นกัน เราสองคนแม่ลูกล้วนก็ได้รับความเจ็บปวดจากการกระทำของพ่อและผู้หญิงคนนั้น! แต่กลับกัน คนที่เป็นฝ่ายกระทำกลับใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และสุขสบาย ซ้ำยังบีบบังคับให้เธอทำในสิ่งที่พวกเขาต้องการอีก!

'ต่อไปนี้ฉันจะไม่หนีปัญหา โดยการปล่อยผ่านไปเหมือนครั้งที่ผ่านๆ มาอีกแล้ว!' พวกเขาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับแม่ และการที่ทำให้เธอใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงมาตลอด ต่อไปนี้ใครก็ตามที่เข้ามาคิดร้ายกับเธอ แม่งจะพุ่งชนให้หมด!!

ปรื้นนน~

"จิ๊! ขับรถยังไงเนี่ย คนยิ่งอารมณ์เสียอยู่! จะแซงก็แซงไปสิจะขับเบียดเพื่อ!" แสงเหนือกล่าวด้วยความหงุดหงิด ที่จู่ๆ ก็มีรถมอไซค์คันหนึ่งขับเข้ามาประชิดท้ายรถเธอ ซ้ำยังเปิดไฟสูงใส่กระจกรถเธอด้วย บอกเลยว่าอันตรายมากๆ ดีนะที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีรถ เพราะเป็นเวลากลางคืนแล้วรถถึงน้อยมาก

"...เฮ้ออ แซงไปได้สักที" ร่างบางถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อรถคันนั้นได้ขับผ่านหน้าเธอไปแล้ว

"เฮ้ย! ทะ ทำไมเบรกไม่ได้อ่ะ!" แสงเหนือร้องด้วยความตกใจ ที่เห็นรถที่เพิ่งจะขับแซงไปล้มอยู่ข้างหน้า เท้าสวยเหยียบเบรกรถที่ขับมาด้วยความเร็วคงที่ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเบรกไม่ทำงาน

"จะ จะชนแล้ว! กรี๊ดดด!" เอี๊ยดด โครม!

แสงเหนือตัดสินใจหักหลบพวงมาลัยไปด้านข้าง เพื่อไม่ให้ชนรถที่ล้มอยู่ข้างหน้า ทำให้รถเธอที่บังคับเบรกไม่อยู่ชนกับต้นไม้เข้าอย่างจัง

"อะ โอ้ย~" เสียงแผ่วร้องด้วยความเจ็บปวด มือบางจับศีรษะที่ได้รับการกระแทกไว้อย่างเจ็บปวด

"ชะ ช่วยดะ..." สายตาพร่ามัวมองเห็นเงาสีดำยืนอยู่ข้างกระจกรถ จึงหวังร้องขอความช่วยเหลือ แต่สติที่เลือนลางได้ดับวูบไปซะก่อน

"อย่าเพิ่งใจเสาะรีบตายล่ะ ของจริงมันเริ่มขึ้นต่อจากนี้ต่างหาก หึ!" เสียงแหลมของเงาสีดำที่ยืนมองร่างบางผ่านกระจกเอ่ยด้วยเสียงเยือกเย็น ก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วเดินหนีไป

โรงพยาบาล

"อื้ออ" ร่างบอบบางที่นอนสลบบนเตียงสีขาวอยู่หลายวันขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้น

"คุณคะ! ละ...เอ่อ แสงเหนือตื่นแล้วค่ะ!" เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาในหู แต่สายตาไม่สามารถจับโฟกัสได้ว่าใครเป็นคนพูด เนื่องจากม่านตายังปรับกับแสงไม่ได้ จึงหลับตาลงอีกครั้ง แล้วค่อยลืมขึ้นช้าๆ

"แสงเหนือ! ลูกเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนไหม"

เสียงแหบของเมฆาถามอย่างเป็นห่วง

"...." แสงเหนือละสายตาจากคนตรงหน้า พยายามนึกถึงเรื่องที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่

สายตามองไปรอบๆ ห้องสี่เหลี่ยม ก็เจอกับพิมพ์นารายืนอยู่ด้านหลังพ่อของเธอ และร่างสูงโปร่งของพายุที่นั่งมองเธออยู่บนโซฟา

"พี่พายุ~" ประโยคแรกที่เอ่ยออกมาหลังจากที่สลบไปนาน เอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่ม บุคคลที่เธอไม่คิดว่าเขาจะอยู่ที่นี่ด้วย หากแต่ว่าเสียงที่เปล่งออกมาช่างเบาเหลือเกิน จนแทบจะไม่ได้ยิน เนื่องจากร่างกายที่ขาดน้ำมาหลายวัน ทำให้ลำคอแห้งผาก

"นี่น้ำ...ดื่มก่อน" ด้วยความกระหายน้ำมาก ทำให้ไม่ได้สังเกตว่าใครเป็นคนส่งยื่นน้ำมาให้ พอดื่มหมดก็ชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่ส่งน้ำให้คือ พิมพ์นารา

"เจ็บมากไหม แล้วเจ็บตรงไหนบ้าง" พิมพ์นาราสบตากับร่างบางบนเตียง พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

"หึ! เจ็บดี...แต่ก็ไม่ถึงตาย" ร่างบางส่งเสียงหัวเราะในลำคอ แล้วพูดอย่างท้าทาย ประมาณว่าสิ่งที่เธอเจอมันยังเล็กน้อย

เมื่อลองมาคิดๆ ดูแล้วอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ เพราะทุกอย่างมันเหมือนถูกวางแผนมาแล้ว ทั้งเรื่องที่มีคนขับรถมาเบียดรถเธอ เพื่อก่อกวนแล้วยังขับแซงไปล้มตัดหน้ารถเธออีก รวมทั้งเรื่องที่รถเธอเบรกไม่อยู่ด้วย!

หึ! ซึ่งคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ มันทำให้มองเป็นคนอื่นไกลไม่ได้เลย นอกจากผู้หญิงคนนี้ พิมพ์นารา!

"พายุ...เรื่องที่ลุงให้ช่วยตามสืบเป็นอย่างไงบ้าง" เมฆาถามร่างสูงที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

*****************************