ตอนที่4 เพราะไม่รู้อะไรเลย

ตอนที่4 เพราะไม่รู้อะไรเลย

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ที่ร่างบางเอาแต่ซบใบหน้าอยู่กับท้องแกร่ง และยังคงมีเสียงสะอื้นหลุดออกมาเป็นระยะ จนตอนนี้เสียงได้เงียบลงไปแล้ว

"...พี่พายุ" แสงเหนือผลักออกจากท้องแกร่ง ก่อนจะเอ่ยเรียงร่างสูง

"ถ้าเราต้องแต่งงานกันจริงๆ...พี่จะมองว่าหนูใจง่าย และเห็นแก่ตัวไหม" แสงเหนือถามในสิ่งที่ตอนนี้เธอกำลังกังวล แม้ว่าจะกลัวคำตอบจากเขา แต่เธอก็อยากถามให้แน่ใจ

"...ทำไม"

"เพราะหนูกลัวว่าพี่จะมองหนูเป็นคนฉวยโอกาส"

"ฮึก! หนูรักพี่นะ รักมาก!" พายุชะงักนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินแสงเหนือสารภาพว่ารักเขาออกมาตามตรง

แม้ว่าที่ผ่านมา เธอจะพยายามรุกเขามากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยมีเลยสักครั้ง ที่เธอจะพูดว่ารักเขาออกมาตรงๆ แบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกว่า...ใจสั่นและเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"และก็อยากให้พี่รักหนูด้วย หนูถึงได้พยายามตามตื้อ ตามจีบพี่อย่างทุกวันนี้ เพราะเชื่อว่าสักวันหนูจะทำให้พี่ใจอ่อน และก็รักหนูได้"

"แต่หนูไม่อยากใช้วิธีนี้ ถึงจะรักมากแค่ไหน แต่หนูไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่จะให้พี่แต่งงานกับ...อึก คนที่ไม่ได้รัก"

แววตาสั่นไหว จ้องมองไปยังคนที่แอบรักมาโดยตลอด เธอกลัว กลัวว่าถ้าเขาต้องแต่งงานกับเธอ โดยที่ไม่ได้รัก มันจะทำให้เขาเกลียดเธอ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เธอรับมันไม่ไหวแน่ๆ

"มันไม่ดีรึไง ที่เธอได้แต่งงานกับฉัน"

"ดีสิ...แต่มันจะดีแค่กับหนูคนเดียว ส่วนพี่คง..."

"เธอรู้ได้ไง ว่าฉันจะรู้สึกยังไง...อย่าคิดแทนฉัน!" ร่างสูงเอ่ยถามร่างบางด้วยเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับสายตาที่สื่อออกมาว่าไม่พอใจกับคำพูดของร่างบาง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่พอใจ

"อึก! พี่หมายความว่ายังไงคะ"

"......."

"...เฮ้ออ กลับไหม ฉันจะไปส่ง" พายุเงียบไปสักครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะเลี่ยงที่จะตอบคำถาม

"...เฮ้ออ! ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเองได้!" แสงเหนือถอนหายใจเสียงดังอย่างรู้สึกขัดใจ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุม ที่ตอนนี้เหลือแค่เธอกับพายุแค่สองคน

ยอมรับเลยว่าตอนนี้เธออึดอัดมากๆ ในใจมันร้อนรุ่มไปหมด ที่เห็นทุกคนเหมือนจะมีอะไรอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ยอมบอกเธอสักนิด! วันนี้เธอจะหาคำตอบที่มันค้างคาใจเธอให้ได้!!

เอี๊ยดด!! ปัง!

แสงเหนือขับรถออกไปจากบริษัทของพายุด้วยความคุกรุ่น รถหรูพุ่งทะยานไปบนถนนอย่างรวดเร็ว จนมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองหลายกิโล

"คุณแม่คะ หนู...!" ร่างสูงเพรียวเดินเข้าไปให้บ้าน ก่อนจะเอ่ยเรียกผู้เป็นแม่ ก่อนจะชะงักหยุดที่ห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นว่ามีชายหญิงวัยกลางนั่งอยู่ตรงนั้น

"แสงเหนือ! หนูมาได้ยังไงลูก ทำไมไม่บอกแม่ก่อนล่ะว่าหนูจะมา" หญิงวัยกลางคนตกใจเล็กน้อยที่เห็นบุตรสาวอยู่ตรงหน้า

"หนูอยากมาเซอร์ไพรส์ไงคะ คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ" แสงเหนือกล่าวเอาใจ แล้วพุ่งตัวเข้าไปกอดร่างนุ่มนิ่มของแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ

"หึ ลูกคนนี้หนิ โตเป็นสาวแล้วยังอ้อนแม่ไม่เปลี่ยนเลย แม่ก็คิดถึงหนูจ้ะ...คนสวยของแม่" มือเรียวที่มีความเหี่ยวย่นเล็กน้อยตามตามอายุ ยกขึ้นลูบหัวทุยด้วยความเอ็นดู

"งื้ออ~ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน หนูก็จะอ้อนคุณแม่อยู่แบบนี้แหละ อ้อนจนกว่าจะเบื่อกันไปข้างนึงเลย!" เสียงใสกล่าวอย่างทะเล้น ก่อนจะยิ้มตาหยีส่งไปให้ผู้เป็นแม่

"หื้ม!~ จริงเหรอ? แม่กลัวว่าคนแถวนี้จะเบื่อแม่ก่อนน่ะสิ เพราะคงจะต้องเผื่อเวลาไปอ้อนคู่หมั้นสุดหล่อด้วย" แม่เอ่ยแซวบุตรสาว แล้วจับคางเรียวส่ายไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว

"ง่ะ! คุณแม่อย่าแซวหนูซี่~" แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ บิดตัวไปมาอย่างเสียอาการ

"เอ่อว่าแต่...คนนี้คือใครเหรอคะ" ร่างบางละความสนใจจากแม่ ก่อนจะหันไปชำเลืองมองชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งมองเธอกับแม่

"อะ เอ่อนี่ลุงธนาจ้ะ เขาเป็นเพื่อน และก็เป็นผู้มีพระคุณของแม่เอง สวัสดีคุณลุงเขาสิลูก"

"เอ่อ สวัสดีค่ะ คุณลุงธนา" แสงเหนือยกมือไหว้กล่าวสวัสดีชายกลางคน ในเมื่อเขาอายุมากกว่า และยังเป็นผู้มีพระคุณของแม่ เธอก็ควรจะเคารพ ถึงจะไม่รู้ว่าเขามีพระคุณกับคุณแม่ยังไงก็เถอะ

"สวัสดีครับ หนูคงเป็นหนูแสงเหนือใช่ไหม! ดาราเขาเล่าเรื่องหนูให้ลุงฟังบ่อยๆ สวยเหมือนแม่จริงๆ เลยลูก" ธนาทักทายแสงเหนืออย่างเป็นมิตร พลางเอ่ยชมความงามของเธอที่เหมือนจะได้แม่มาเต็มๆ

"ใช่ค่ะ หนูแสงเหนือเอง" เธอยิ้มรับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย เนื่องจากไม่สนิทกัน

อ๋อลืมบอกไปดาราคือชื่อแม่ฉันเอง หมายถึงดวงดาว ทว่าคนส่วนใหญ่จะเรียกแม่ฉันว่าดาวมากกว่า แต่ไม่รู้ทำไมคุณลุงคนนี้ถึงเรียกชื่อแม่ว่าดารา...

"ครับ! ดารางั้นผมขอตัวกลับก่อนนะ พอดีว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการต่อ..."

"ลุงไปก่อนนะ ไว้โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะ หนูแสงเหนือ" ธนานึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปทำ จึงเอ่ยลาทั้งสอง

"ค่ะธนา ขอบคุณที่วันนี้อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมฉันนะคะ"

"คุณแม่คะ..." แสงเหนือเอ่ยเรียกผู้เป็นแม่ หลังจากธนากลับไปแล้ว

"ว่าไงลูก"

"คืออ ที่แม่บอกว่าลุงธนาเขามีพระคุณกับแม่ คือยังไงเหรอคะ" แสงเหนือถามด้วยความสงสัย

"คืองี้จ้ะ...ลุงธนาเขาเป็นคนที่ช่วยเหลือแม่ และก็อยู่เคียงข้างแม่มาตลอด...หลังจากที่แม่กับพ่อของหนูหย่ากันจ้ะ" ดาราเงียบไปสักครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงเศร้าเมื่อต้องเอ่ยถึงอดีตสามี

"คุณแม่~..." แสงเหนือบีบมือแม่เบาๆ ด้วยความเป็นห่วง เธอรู้ว่าคุณแม่รักคุณพ่อมาก และก็ยังทำใจไม่ได้ที่ต้องเสียคุณพ่อไปให้กับผู้หญิงคนอื่น!

"แม่ไม่เป็นไรจ้ะ! อย่างน้อยแม่ก็ยังมีหนูที่เป็นความสุขของแม่นะ" ฟอดด!

"คุณแม่คะ หนูถามอะไรหน่อยได้ไหม..." แสงเหนือชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม

"อะไรเหรอลูก..."

"คือ...สาเหตุที่ทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องหย่ากัน นอกจากผู้หญิงคนนั้นแล้ว...ยังมีเรื่องอื่นอีกไหมคะ" แม้ว่าคำถามเธอมันอาจจะทำให้ไปสะกิดแผลในใจแม่ได้ แต่เธอก็อดที่จะปล่อยให้ความสงสัยมันค้างคาได้อีกต่อไป เนื่องจากสิ่งที่คุณพ่อพูดมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัด และเธอจะต้องรู้ให้ได้!

"หนะ หนูหมายถึงเรื่องอะไรเหรอ" ดาราถามเสียงสั่น ไม่คิดว่าแสงเหนือจะถามถึงเรื่องนี้ เพราะที่ผ่านมาหญิงสาวไม่เคยเอ่ยถามถึงเรื่องในอดีตของพ่อกับแม่เลยสักครั้ง อาจจะเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของแม่ที่ยังทำใจเรื่องพ่อไม่ได้ แต่ทำไมครั้งนี้ถึง...

"คุณแม่บอกหนูหน่อยได้ไหมคะ"

"หนู ไปรู้อะไรมารึป่าว" ดาราถามหยั่งเชิง

"ไม่ค่ะ หนูไม่รู้อะไรเลย...เพราะการที่หนูไม่รู้อะไรเลย หนูถึงต้องถาม"

"แล้วคุณพ่อเขา...ไม่เคยบอกกับหนูเลยเหรอ"

"หึ! ไม่เลยค่ะ ทุกครั้งที่หนูถาม เราสองคนก็จะจบลงด้วยการทะเลาะกันทุกที"

ที่ผ่านมาเธอไม่เคยถามแม่ถึงเรื่องสาเหตุการหย่ากับพ่อ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยถามพ่อเลย ตอนเด็กๆ เธอมักจะถามพ่อทุกครั้งว่าทำไมถึงหย่ากับแม่ แต่ทุกครั้งมันก็จบลงด้วยการที่เราสองคนพ่อลูกต้องทะเลาะกันโดยไม่มีสาเหตุ และเธอก็ไม่เคยได้คำตอบเลยจนถึงทุกวันนี้

จนวันหนึ่งผู้หญิงที่ชื่อพิมพ์นาราเข้ามาในบ้าน มันจึงทำให้เธอเข้าใจว่านั่นคือสาเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่หย่ากัน…แต่ตอนนี้เธอคิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

"......."

*****************************