EP.1 ยายเฉิ่ม

EP.1

รถสัญชาติยุโรปราคาแพงจอดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ในยามดึกสงัด ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดลำลองนั่งอยู่หลังพวงมาลัย เขาหันไปมองเพื่อนข้างกายที่หลับสนิทไม่ได้สติ

“ไอ้ห่า เมาแล้วภาระกูทุกที” เสียงทุ้มบ่นพึมพำอย่างเหนื่อยใจ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องดูแลมันแบบนี้

“ไอ้ปราณ ตื่นดิ๊ ถึงบ้านแล้ว” ชายหนุ่มเขย่าแขนเพื่อนแรง ๆ ตะโกนข้างหูมันก็ไม่ยอมตื่น

“เฮ้อ...” เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วเปิดประตูลงจากรถ เพื่ออ้อมไปอีกฝั่ง เขาอุ้มเพื่อนที่ตัวใหญ่พอ ๆ กันออกมาจากรถอย่างทุลักทุเล ก่อนจะหิ้วปีกร่างที่ไร้สติของเพื่อนเข้าไปในบ้าน

ในขณะที่กำลังจะเข้าไปในห้องนั่งเล่น สายตาคมก็สะดุดเข้ากับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์กับกางเกงบอล แว่นตากรอบดำบดบังเกือบครึ่งหน้า ผมยาวถูกรวบแบบลวก ๆ

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เอ่ยพึมพำถามคนไม่ได้สติที่ทิ้งตัวให้เขาแบกรับร่างของมันอย่างเหน็ดเหนื่อย

“ไอ้ปราณ…คนใช้ใหม่เหรอวะ ?”

จากนั้นเขาก็ปรายตามองเธออีกที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

“นี่…ยายเฉิ่ม”

คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ หันไปมองตามเสียง ‘ยายเฉิ่ม’ ที่ยังไม่ทันรู้ว่าใครเรียก ใบหน้าหวานตึงขึ้นด้วยความขุ่นเคือง แต่สายตาก็เบิกกว้างเมื่อพบว่าพี่ชายของเธอกำลังนอนอยู่บนพื้นในสภาพไม่สมประกอบ ถูกใครบางคนหิ้วมาทิ้งอย่างไม่ใยดี เธอจึงรีบลุกไปดู

“นายเป็นใคร แล้วทำไมถึงกลับมาสภาพนี้” เธอเอ่ยเสียงเข้ม มองพี่ชายสลับกับชายหนุ่มที่ยืนตรงหน้า

“อยากรู้ไปทำไม เป็นแค่คนใช้” คนมองไล่สายตาสำรวจ ‘ยายเฉิ่ม’ ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฉันไม่ใช่คนใช้นะ” เธอย่อตัวลง พยายามจับพี่ชายขึ้นมา “ช่วยอุ้มหน่อยสิ”

“ไม่ใช่หน้าที่ แค่พามันมาส่งก็บุญแล้ว” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่แยแส พลางกวาดตามองชุดบ้าน ๆ ของเธอแล้วแสยะยิ้ม

“คนใช้ที่นี่ แต่งตัวกันสบายดีเนอะ”

คำก็คนใช้ สองคำก็คนใช้ เธออยากใส่ชุดสบาย ๆ อยู่บ้านไม่ได้เลยหรือไง

“ก็บอกว่าไม่...” คำแก้ตัวของเธอชะงักไป เมื่อเสียงโทรศัพท์ของเขาดังแทรกขึ้น เธอทิ้งพี่ชายไว้บนพื้นตามเดิม “ตัวหนักเป็นบ้า”

ชายหนุ่มกดรับสาย น้ำเสียงที่ใช้คุยเต็มไปด้วยอำนาจและความเย็นชา “ไม่ต้องโทรมาอีก” จากนั้นเขาก็กดตัดสาย ก่อนหันมาสบตาเธอที่เผลอเลื่อนแว่นขึ้นสำรวจใบหน้าเขาอย่างลืมตัว

…ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีเกินไปแล้ว

“พรุ่งนี้บอกมันให้โทรหาด้วย” เขาทิ้งประโยคสั้น ๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากบ้านไปทันที

“โทรหาใคร แล้ว...ชื่ออะไร” เสียงเล็กตะโกนตามหลัง แต่เขาไม่สนใจ ชายหนุ่มเดินไปที่รถของตนแล้วขับออกไปทันที

คนตัวเล็กยืนถอนหายใจ เธอหันหลังกลับแล้วเดินไปหาพี่ชาย “ไอ้ภาระ เหม็นเหล้าชะมัด” เธอบ่นพร้อมเอามือปิดจมูก เมื่อได้กลิ่นไม่พึงประสงค์จากตัวพี่ชาย

“นอนมันตรงนี้ไปแล้วกัน” จะให้เธอแบกคนตัวโตกว่าก็คงไม่ไหว ไอ้คนที่พอจะช่วยได้ก็ไม่อยู่ช่วยกัน แถมยังพูดจาไม่น่าฟังเลยสักนิด แล้วยังเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือคนใช้อีก

ทว่าภาพร่างสูงที่เดินออกไปเมื่อครู่กลับติดอยู่ในหัว เธอคิดในใจอย่างหงุดหงิด

“ผู้ชายบ้าอะไรปากไม่ดีแต่...ดันหล่อชะมัด”

วันต่อมา ปราณเริ่มรู้สึกตัว เขาลืมตาขึ้นอย่างมึนงง อีกทั้งยังปวดเมื่อยตามตัวเอามาก ๆ กระทั่งเขาตื่นเต็มตา ทำให้ปราณมองเห็นคนหลายคนกำลังยืนล้อม

“เห้ย!”

ปราณตกใจจนสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว อาการมึนหัวจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เมื่อคืนหายเป็นปลิดทิ้งในทันที

“คุณปราณฟื้นแล้วเหรอคะ?” เสียงแม่บ้านเอ่ยขึ้น “เมื่อคืนใครพาคุณกลับมา”

ปราณมองไปรอบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาดูสับสน เขามานอนบนพื้นกระเบื้องตั้งแต่ตอนไหน น่าอายชะมัด!

ชายหนุ่มกำลังใช้ความคิด กระทั่งความทรงจำสุดท้ายเมื่อคืนแล่นเข้ามาในหัว

“ไอ้คุณ มันเอาผมมาส่งที่นี่ใช่ไหม!”

เสียงของเขาดังขึ้น ปราณถามแม่บ้าน และสาวใช้ที่ยืนล้อม ก่อนที่เสียงเล็ก ๆ จะดังขึ้นจากอีกทาง

“คุณแม่คะ จะกลับมาเมื่อไหร่ เมื่อคืนลูกชายคุณแม่เมามาก” เธอพูดออกไปเสียงดังพอที่ปราณจะได้ยิน บิดากับมารดาของเธออยู่ที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เพื่อดูแลธุรกิจหลักของครอบครัว นั่นคือการส่งออกยานยนต์และส่วนประกอบขนาดใหญ่ เช่น รถยนต์สำเร็จรูป ชิ้นส่วนรถยนต์ และ ยางรถยนต์

บิดา มารดาของสองพี่น้อง จำเป็นต้องไปดำเนินงานและดูแนวทางจากบริษัทชั้นนำในต่างประเทศอีกสักระยะ

โปรดวางสายจากมารดา แล้วหันมาคุยกับพี่ชายต่อ เพื่อตอบคำถามที่ปราณยังคาใจว่า เมื่อคืนนี้ใช่เพื่อนสนิทของเขาหรือไม่ที่มาส่ง

“ใครเอาพี่มาส่งไม่รู้หรอก แต่ปากไม่ดีเลย”

เธอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ที่ที่เธอทิ้งพี่ชายไว้เมื่อคืน และจ้องมองพี่ชายอย่างเอาเรื่อง

“เมื่อวานคนที่มาส่งพี่ เขาบอกว่าถ้าพี่ตื่นให้โทรหาเขาด้วย”

“ไอ้คุณใช่ไหม”

“ไม่รู้ ถามชื่อแล้วเขาก็ไม่บอก คนนิสัยเสีย ปากไม่ดี” โปรดสะบัดหน้าใส่พี่ชาย ปราณมองน้องสาวอย่างงง ๆ เธอเดินไปที่ห้องอาหารก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

“เพื่อนพี่ปราณดีอยู่อย่างเดียว หน้าตา” เธอยังจำไม่ลืม อยากสลัดใบหน้าเขาออกไปจากหัวก็ทำไม่ได้สักที

“เมื่อกี้คุณหนูว่าไงนะคะ”

“อุ๊ย! ป้าวัน มาเมื่อไหร่คะ” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเห็นแม่บ้านคนสนิทที่อยู่กับครอบครัวเธอมานานส่งเสียงตามหลัง ไม่รู้ว่าที่เธอพูดออกไปเมื่อกี้ แม่บ้านจะได้ยินหรือเปล่า

“ก็เดินตามคุณหนูมานั่นแหละค่ะ ป้าจะเตรียมอาหารให้”

“อ่อ ขอบคุณค่ะ”

“เธอไปเรียกคุณปราณมาทานข้าวหน่อย อ้อ! เตรียมน้ำผึ้งผสมมะนาวมาด้วย” ป้าวันสั่งกับสาวใช้ ก่อนจะหันมาหาคุณหนูของเธอ

“สัปดาห์หน้าเปิดเทอมแล้วนะคะ ตื่นเต้นหรือเปล่า”

คำถามของแม่บ้าน ที่เหมือนจะเป็นคำถามปกติ แต่ทำไมสำหรับเธอตอนนี้ หัวใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อนึกถึง...ใครบางคน

เขาคนนั้นคือเพื่อนพี่ชายก็ต้องเรียนที่เดียวกันอย่างนั้นใช่ไหม

“จะได้เจอหรือเปล่า”

“เมื่อกี้คุณหนูว่าไงนะคะ เจออะไร”

“อ้อ! เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” หญิงสาวคงแพ้หัวในเสียงดังเกินไป ทำไมถึงได้เอาแต่คิดถึง...เพื่อนพี่ชายอยู่เรื่อย

โปรดสะบัดศีรษะรัวเร็ว ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ก่อนจะหันกลับมามองอาหารตรงหน้า ทว่ายังไม่ทันได้ลงมือทาน เสียงล้อของพี่ชายก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง

“ยายเฉิ่ม ยายเฉิ่ม ยายเฉิ่ม”

โปรดหันไปตามเสียง มองพี่ชายด้วยสายตาขุ่นเคือง เมื่อถูกล้อ “เมื่อคืนเจอไอ้คุณสินะ” คนฟังได้แต่ขมวดคิ้ว “คุณ ?”

“อืม ที่แกเจอเมื่อคืน มันชื่อมีคุณ เพื่อนสนิทพี่เอง” ปราณตอบ ขณะยกเครื่องดื่มแก้แฮงค์ที่สาวใช้นำมาวางบนโต๊ะ “มันบอกเจอคนใช้ด้วย แต่งตัวเฉิ่ม ใส่เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ กับกางเกงบอล แว่นใหญ่”

“แก้ตัวให้ไหมเนี่ย เมื่อวานเพื่อนพี่คิดว่าโปรดเป็นคนใช้”

“ทำไมต้องแก้ตัว แล้วลงมาทำอะไรดึกดื่นเมื่อคืน”

“รอพี่นั่นแหละ”

“รอทำไมวะ”

“ก็เป็นห่วงไง กลับดึกทีไร เมาเหมือนหมาทุกที” โปรดเป็นห่วงพี่ชายก็เพราะแบบนี้…แค่อยากแน่ใจว่าปราณกลับถึงบ้านโดยปลอดภัย ไม่เกิดเรื่องไม่คาดคิด เพียงเท่านั้นเธอก็วางใจ แม้ในแต่ละวันสองพี่น้องจะคอยหยอกล้อกัดกันไม่หยุด

“พูดออกมาได้ว่าเป็นห่วง แต่แกทิ้งฉันให้นอนอยู่บนพื้นทั้งคืน ปวดหลังไปหมด”

“ตัวอย่างกับควายใครจะลากขึ้นห้องไหว เพื่อนพี่เป็นคนทิ้งพี่ไว้ตรงนั้น ตอนที่โปรดเรียกให้มาช่วย เขายังทำเป็นไม่สนใจ บอกว่าไม่ใช่หน้าที่ แค่พามาส่งก็ถือว่าบุญแล้ว” โปรดเถียงพี่ชายเสียงแข็ง

“เออ ๆ ไอ้คุณมันก็เป็นแบบนั้นแหละ ช่างเถอะพี่เบื่อจะเถียงกับแกแล้ว” ปราณโบกมือปัดรำคาญ ไม่อยากเสียเวลาไปกับการฟังน้องสาวบ่นไม่หยุด

หลังจากทานอาหารเสร็จ “ป้าวัน ผมขอน้ำผึ้งมะนาวอีกแก้วนึงนะครับ เอาไปให้ผมที่ห้องด้วย” แม่บ้านพยักหน้ารับคำ ก่อนที่ปราณจะเดินออกไปจากห้องอาหาร

ส่วนโปรดยังคงทานอาหารไม่เสร็จ เธอหยิบจับโทรศัพท์ไปด้วย ทานไปด้วย จนแม่บ้านเริ่มดุ

“คุณหนู กินให้เสร็จก่อนสิคะค่อยเล่น” เธอมองป้าวันทำปากยื่นงอน ๆ แล้ววางโทรศัพท์ลง กระทั่งเธอเหลือบไปเห็นโทรศัพท์อีกเครื่องที่วางอยู่

“พี่ปราณลืมโทรศัพท์” เธอพึมพำ ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้น ดวงตาหวานเบิกกว้าง ใจดวงน้อย ๆ เต้นระส่ำ เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น…

ไอ้คุณ

“รับดีไหม” ปลายนิ้วเรียวลังเลที่จะกดรับสาย แต่ทว่าสุดท้าย...

“ฮัลโหลคะ”

[ ใคร ]

“น้องสาวค่ะ”

[ เสียงคุ้น ๆ เดี๋ยวโทรมาใหม่ ] เขาตัดสายทิ้งไป คนตัวเล็กมองหน้าจอค้างอยู่อย่างนั้น

“เสียงคุ้น...พี่เขาจำเสียงเราได้เหรอ” เสียงเล็ก ๆ พึมพำคนเดียว ก่อนที่เรียวปากจิ้มลิ้มระบายกว้าง

“ป้าวันคะ โปรดอิ่มแล้ว น้ำผึ้งมะนาวของพี่ปราณได้หรือยังคะ เดี๋ยวโปรดเอาขึ้นไปให้”

“เสร็จแล้วค่ะ” แม่บ้านยื่นแก้วน้ำผึ้งมะนาวส่งให้ถึงมือเธอ โปรดหยิบโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องใส่ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะรับแก้วมาถืออย่างระวัง

“พี่ปราณ พี่ลืมโทรศัพท์ เมิ่อกี้พี่คุณโทรมา” เธอตะโกนบอกตั้งแต่ก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก ก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินขึ้นไปอย่างร่าเริง ใบหน้าเล็กเปื้อนยิ้มขณะยกแก้วน้ำผึ้งมะนาวไปส่งให้พี่ชาย

ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจ 10 คอมเมนต์ได้ไหมค๊า น๊า 💖