Day or Night รักนี้ต้องเลือก

Day or Night รักนี้ต้องเลือก

last updateLast Updated : 2026-01-07
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
92Chapters
2.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อสองฝาแฝดชอบผู้หญิงคนเดียวกัน "กูเป็นพี่มึงนะไนท์ มึงจะมาเอาผู้หญิงที่เคยนอนกับกูได้ยังไง" "แล้วไง กูไม่ถือ"

View More

Chapter 1

Intro

「心臓ペースメーカーを!早く!電圧を上げて!電圧を上げて!」

「先生!患者の出血多量です!加えて、さきほど血液庫のA型血液が緊急で持ち出されてしまいました」

研修看護師の手は血まみれで、声も震えていた。

手術室には血の匂いが漂っている。

こんなにも大量の血を見たのは彼女にとって初めてだった。

その瞬間、彼女の脳裏にある疑問がよぎった。

誰がこんなに大量のA型血液を一度に持ち出したんだろう?

病床に横たわる女性の顔色は青白く、唇は乾ききり、目はもう光を失いつつあった。

「司……」

「今なんて……?」

「司……」

今度は、研修看護師にはっきりと聞こえた。その命の灯が消えそうな女性が呼んでいるのは、冬城司だった。

海城一の権力者、実業界の有名社長、冬城司(ふゆしろ つかさ)!

医師は焦りで混乱し、三度も番号を間違えてしまった末に、ようやく電話が繋がった。電話の向こうに必死に呼びかける。「冬城社長、奥様が大出血です!でも血液庫の血がありません……どうか、奥様に最後の面会をお願いします!」

受話器の向こうから返ってきたのは、冷酷な声だった。「まだ死んでないのか?完全に死亡が確認できたら連絡しろ」

「ツー、ツー……」

無情にも電話は切られた。

その瞬間、ベッドの上の女性の瞳から最後の光が消え去った。

冬城……そんなにも私を憎んでいるの?

こんな時でも、最後に私に会いに来てくれないの?

機械の「ピー」という音が冷たく響き、患者のバイタルサインは完全に消えた。

朦朧とする中、瀬川真奈(せがわ まな)は自分の魂が体から離れていくのを感じた。

干からびたような身体がベッドの上に力なく横たわっている。真奈は疲れ果てていた。まだ二十七歳だったのに、難産による出血多量で命を落とすとは思わなかった。

生前、彼女は冬城を心から愛していた。瀬川家の一人娘として、彼女は本来、最高の人生を享受するはずだった。

だが、冬城と結婚するために、彼女は自分と瀬川家すべてを犠牲にした。

そして、最後に待っていたのはこの惨めな結末だった。

真奈はそっと目を閉じた。

もしもう一度やり直せるなら、決して同じ過ちを繰り返すことはないだろう。

「奥様、今夜旦那様が一緒にオークションに出席されるそうです。どのドレスをお召しになりますか?」

使用人の大垣(おおがき)さんの声が耳元で響く。

真奈の思いが現実に引き戻される。

目の前に広がる光景は、あまりにも馴染み深いものだった。目が覚めるとそこは、彼女と冬城の新居だった!

冬城との結婚から一か月、彼に会う機会は指で数えられるほどに少なかった。

この時、冬城が土地のオークションに参加するため、仕方なく家族を同伴する必要があったことをはっきりと真奈は覚えていた。

しかし、それは5年前の出来事のはずだった。どうして……?

もしかして……生まれ変わったのか?

「奥様、旦那様が夜に家にお戻りになることはほとんどありません。今回はチャンスを逃さないでくださいね」

大垣さんは白いドレスを選び、少し困ったように言った。「このドレスはいかがですか」

真奈は目を伏せ、心の中で自嘲気味に笑った。

冬城が浅井(あさい)みなみを好きなのは誰もが知っていることだ。

昔、真奈は冬城を喜ばせるために、よくあの浅井の服装を真似していた。

浅井が白いドレスを好んでいたので、彼女もそれに倣って白いドレスを着ていた。それは、ほんのわずかでも冬城の好意を得るためだった。

しかし、冬城は真奈に前もって連絡することもなく、浅井とこのオークションに出席した。浅井と同じ白いドレスを着ていた真奈は、会場で恥をかいたのだ。

今思えば、本当に滑稽なことだ。

「いいえ、私はこれにするわ」

真奈は目についた鮮やかな赤いドレスを手に取った。

彼女はもともとシンプルな服が好きではなかった。結局のところ、浅井はただの貧乏な女子大生に過ぎない。真奈は昔、そんな男のために数千円程度の安物を着ていたのだ。本当に愚かなことだった。

自分の格を下げるだけでなく、人に軽蔑されることにもなった。

大垣さんは困ったように言った。「しかし……旦那様はこの白いドレスのほうがお気に召すかと思いますが……」

大垣さんの遠回しな提案にも、真奈にはまるで聞こえていないかのように平然としていた。

「このドレスでいいわ」真奈は冷静に言った。「白いドレスは全部捨ててちょうだい。私もうそれ嫌いなの」

「そ、そんな……」

大垣さんはため息をつきながらも、最終的にはその指示に従った。

真奈は鏡の前に立ち、自分の姿を見つめる。今はまだ彼女は輝きを放っている。しかし、数年後には、冬城によって心身ともにすり減らされ、見る影もなくなってしまう。

そうなる前に、真奈は自分の手ですべてを終わらせるのだ。

夕方、真奈はワインレッドのマーメイドドレスを身にまとい、引き締まったボディラインを完璧に際立たせていた。精巧なメイクに柔らかくフレンチ風の巻き髪を合わせ、目元の泣きぼくろが一層彼女のセクシーさを引き立てていた。遠目には、まるで一幅の絵のようで、誰もが気軽に手を触れることすらためらうほどの存在感を放っていた。

少し離れた場所で、白いシャツにロングの皮製ブーツを履き、タバコをくわえた男がその光景をじっと見つめていた。黒澤遼介(くろさわ りょうすけ)が低い声で呟く。「彼女は誰だ?」

「彼女を知らないのか?瀬川家のお嬢さん、名前は真奈だ。冬城司の新婚の奥さんだよ!」遼介のそばにいた放蕩息子、伊藤智彦(いとう ともひこ)が興奮気味に言った。「さっき冬城の野郎が別の女を連れて入っていくのを見たんだ。もうすぐ正妻と愛人のバトルが見られるかもな!ワクワクしてたまらないぜ!」

しかし、親友からの返事はなかった。

智彦は舌打ちしながら続けた。「でも冬城の趣味って本当に理解できねえよな。こんな大美人を放っておいて、なんであんなガリガリ女と一緒にいんだ?なあ、遼介?」

振り返ったが、遼介の姿はすでになかった。

「おい!遼介!ふざけんな!」

智彦は悪態をつきながら遼介の後を追い、オークション会場に入っていった。

会場内では、白いドレスを着た浅井みなみが冬城の腕にすがり、少し怯えた様子で話しかけていた。「私、こんな場所に来るのは初めてです。やっぱり、帰った方がいいんじゃないかしら……」

冬城は淡々と答えた。「慣れるんだ。これからはこういう場所によく来ることになる」

みなみは小さくうなずいた。

冬城がみなみを連れて会場に入ろうとしたところで、秘書の中井(なかい)が口を開いた。「総裁、奥様をお待ちしなくてよろしいのですか?」

冬城は眉をひそめた。「今日は来ないよう伝えてくれって言っただろ?」

中井がみなみを一瞥すると、みなみは慌てて言った。「中井さんのせいではありません。私がお願いして、真奈さんに連絡しないでって言ったんです……私みたいな立場の人がそばにいると、周りに何か言われるんじゃないかって……だから、真奈さんに一緒に行ってもらったほうがいいかと……」

みなみは頭を下げ、小さな白ウサギのように怯えた様子を見せた。

冬城は眉間を揉んだ。

この状況で真奈に来られては、正直、非常に厄介だと冬城は思っていた。

「冬城さん……」

みなみは唇を噛み、恐る恐る彼の名前を呼ぶ。

「いいんだ、みなみのせいじゃない」

冬城はみなみの頭を撫で、中井に言った。「外で待機しろ、真奈が来たらすぐに送り返せ。」

その瞬間、人混みの中から驚きの声が次々と上がった。

中井はその方向を見て、驚いた顔で口を開けた。「もう、手遅れかもしれません」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
92 Chapters
Intro
เสียงร้องครางกระเส่ากับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกันลั่นห้อง สามร่างเปลือยเปล่ากำลังระเริงรักกันอย่างดุเดือด หนึ่งร่างสูงใช้เข่ายืนค้ำอยู่บนเตียงมือสองข้างจับยึดสะโพกกลมกลึงแล้วตวัดเอวสอบกระแทกเข้ารูชุ่มฉ่ำ ในจังหวะความเร็วที่คนถูกกระแทกหัวสั่นคลอนและครวญครางอู้อี้ไม่เป็นภาษาในลำคอ เนื่องจากหญิงสาวมีแท่งอุ่นร้อนอีกอันคาปากอยู่ร่างขาวเนียนอมชมพูในท่าคลานเข่าตวัดลิ้นเรียวเล็กไล้เลียที่ปลายหัวหยักทำให้อีกหนึ่งร่างสูงที่มีหน้าละม้ายคล้ายกับคนที่กำลังกระแทกตัวเข้าออกอยู่ข้างหลังเสียดเสียวจนแทบจะยืนไม่ไหว เขายืนเงยหน้าซูดปาก ก่อนจะตวัดมือกดหัวของหญิงสาวกลืนกินตัวตนแข็งขืนลึกจนสุดลำ“อื้อออ” หญิงสาวร้องประท้วงนิดหน่อยเมื่อแท่งแข็งขืนกระแทกเข้าคอลึกจนแทบสำลัก แต่ในขณะเดียวกันก็ถูกความเสียดเสียวเสียดเล่นงานที่ช่วงล่างไปด้วย หน้าท้องน้อยเธอหดเกร็ง รูชุ่มฉ่ำกระตุกตอดรัดความใหญ่โตก่อนเธอจะกระตุกตัวถี่รัวเสร็จสมครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้“มึงเบาหน่อย น้องเขาจุก อ่ะ อ่าา น้องน้ำหวาน เร็วกว่านี้ๆ ครับ” เขาเอ่ยเตือนเสียงกระเส่าเมื่อเห็นสีหน้าเหยเกของเธอตอนแฝดน้องกระแทกแต่ลืมไปว่าเมื่อกี้ตัวเขาเ
Read more
บทที่ 1 กาแฟหรือวิว?
สี่หนุ่มฉายา ‘เจ้าชายวิศวะ’ ที่ได้มาจากการโหวตของสาวๆ ในมหาลัยให้พวกเขาเป็นยิ่งกว่าหนุ่มฮอต เพราะไม่ใช่แค่มีดีเรื่องหน้าตา แต่ทั้งสี่หนุ่มยังเรียนเก่งติดท็อปเท็นทุกเทอมอีกด้วย ทั้งหล่อ เก่ง รวย โพรไฟล์ที่บ้านก็ดีเริศ สาวๆ จึงลงความเห็นว่าฉายานี้ไม่เวอร์เกินไปสำหรับสี่หนุ่มเลยทว่าเจ้าของฉายากลับหัวเราะขำเมื่อได้ยินมันเป็นครั้งแรก เพราะคิดว่าตัวเองช่างห่างไกลจากคำว่า ‘เจ้าชาย’ มากโข พวกเขาไม่ได้ดีพอที่จะเอามายกย่องสรรเสริญ แต่ก็ไม่ถึงขั้นเลวทราม เป็นแค่ผู้ชายสีเทาทั่วไปที่แดกเหล้าทุกคืน ดูดบุหรี่วันละซอง ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าไม่ดีไม่ชั่ว ไม่มั่วแต่ทั่วถึง^^และน่าแปลกไปกว่านั้น ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่ได้คลั่งไคล้พวกเขาเพราะความดี ความเก่ง แต่คลั่งไคล้เพราะไอ้สันดานดิบพวกนั้นเสียมากกว่า หรือจะจริงที่ว่าผู้หญิงนั้นชอบคนเลว?หล่อ เก่ง หลบไป หล่อ เลวเท่านั้นตอนนี้ที่เป็นที่ต้องการของตลาด!ขณะที่สามหนุ่มนั่งจิบกาแฟในคาเฟ่เปิดใหม่ตรงหน้ามหาลัย ก็มีผู้หญิงมากมายออกอาการกระดี๊กระด๊าเมื่อเห็นพวกเขา ทั้งส่งยิ้มหวาน ส่งสายตาหลงใหลคลั่งไคล้ และใคร่รู้จักให้หนุ่มๆ กันไม่หยุด ทว่ามีอยู่แค่หนึ่งหนุ่มหล่อ
Read more
บทที่ 2 แฝดคนละฝา
เดย์กับไนท์เป็นฝาแฝดที่เกิดมาหน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ แต่ด้วยบุคคลิกแตกต่างกันคนละขั้ว ทำให้ทุกคนสามารถแยกออกได้ชัดเจนว่าคนไหนคือเดย์ คนไหนคือไนท์เดย์คือเจ้าของรอยยิ้มสดใส เป็นคนร่าเริง เฟรนลี่หรือที่อีกสามหนุ่มเรียกคือ เฟรนลี่เรี่ยราด เดย์เปรียบเสมือนกลางวันที่ ส่องแสงสว่างเจิดจ้า เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่เจ้าตัวทำสีอยู่อย่างสม่ำเสมอยิ่งทำให้เขาดูสดใส เป็นมิตร น่าคบหาแตกต่างจากไนท์ ที่เป็นคนพูดน้อย เย็นชา เหมือนยามค่ำคืนที่มีแค่แสงจันทร์ส่องเพียงรำไร เขาไม่ได้หยิ่งยโส แต่ด้วยบุคลิกและนิสัยห่วงความเป็นส่วนตัว ไนท์เลยดูเป็นคนเข้าหายาก บวกกับไอ้ลุคห่ามๆ จากการถูกประทับน้ำหมึกผ่านเข็มสักตรงบริเวณลำคอด้านหน้า หัวไหล่และทั่วทั้งแขนด้านขวาทำให้ดูแบดมาก หน้าตาก็ไม่รับแขก เลยไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามาสุงสิงด้วยนักส่วนเดย์ไม่นิยมการสักเพราะสิ่งที่กลัวที่สุดในชีวิตคือเข็ม ไม่ใช่แค่เข็มฉีดยาเท่านั้นแต่อะไรที่มีปลายแหลมเหมือนเข็มเขาก็กลัวทั้งนั้น ไม่ชอบให้อะไรแหลมๆ มาจิ้มแทงร่างกาย แต่ชอบเอาเข็มแท่งโตของตัวเองไปแทงสาวๆ แทน >_“ถุย เกิดก่อนมันไม่กี่นาทีทำเป็นข่ม” ชินกรอกตากับท่าทางของเดย์ที่ยกมือข
Read more
บทที่ 3 นมชมพู
“เอาเสื้อกูมาใส่ทำไม” ไนท์ถามแฝดพี่ เขารู้ว่าเสื้อนักศึกษาตัวนี้ที่พี่ชายกำลังสวมใส่อยู่คือของตัวเองที่แขวนไว้ในรถ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวเขาลอยแตะจมูกชัดเจนขนาดนี้ทั้งสองมีกุญแจรถของกันและกัน แต่ไนท์ไม่เคยยุ่มย่ามของใช้ส่วนตัวของอีกฝ่ายเลย เก็บกุญแจไว้ใช้ยามฉุกเฉินเท่านั้น แตกต่างจากเดย์ที่ไม่มีมารยาททางนี้เลยชอบมาหยิบนู่นนี่ในรถไนท์ตลอด“กูไม่ได้กลับห้อง เสื้อสำรองในรถก็หมด กูเลยไปเอาเสื้อมึงมาใส่”“เอาไม่ขอ”“เอาผู้หญิงด้วยกันยังได้วะ แค่ยืมเสื้อตัวเดียวทำเป็นหน้านิ่วใส่กูไปได้” ไนท์จิ๊ปากเบือนหน้าหนีขี้เกียจเถียงกับพี่ชายตัวเอง เพราะสอนเดย์เรื่องมารยาทแบบนี้ไปหลายรอบไม่เห็นจะเข้าหัวสักที“ว่าแต่มึงเถอะ เมื่อคืนที่หายไปเป็นชั่วโมง ไปทำอะไรมา”“...” ไนท์ไม่ตอบแต่ส่งสายตารำคาญให้เดย์ที่กำลังยิ้มกริ่ม ส่วนเดย์รู้อยู่แล้วว่าไนท์ไปทำอะไร แค่อยากจะแกล้งน้องชายตัวเองเล่นเท่านั้น“มึงลืมเก็บซองถุงยางที่ตกใต้เบาะคนขับน่ะ” เดย์ว่าต่อสีหน้าเปื้อนยิ้ม“แล้วมึงไปก้มดูอะไรใต้เบาะวะ” เรนจิถามเดย์ด้วยความสงสัย ก็อยู่ๆ ใครมันจะไปก้มดูใต้เบาะรถคนอื่น“กูทำไม้แขวนตก ตอนก้มเก็บเสือกเห็นใส่พอดี”“อย่าบอก
Read more
บทที่ 4 สกิลจีบหญิง
ไอญดาและนานิสองสาวเพื่อนสนิทที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมต้น กำลังนั่งคุยเล่นที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะระหว่างรอเข้าเรียนในภาคเช้า ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสเจ้าของเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจ้องมองจากตึกตรงข้ามหรือตึกคณะวิศวะที่อยู่ห่างกับตึกมนุษย์เพียงแค่ลานเกียร์กั้นอยู่ตรงกลาง“นานิๆ เราว่าพี่ไนท์อะไรนั้นกำลังมองเราอยู่” ไอญดาสะกิดบอกเพื่อนสาวลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นหรือนานิที่นั่งถัดจากเธอ“ที่ร้านกาแฟพี่เขาก็มองไอตาไม่กระพริบเลย”“ไหนพี่เขาบอกว่าไม่เป็นไรไง แล้วทำไมถึงมองเราแบบนี้ทุกครั้งที่เจอกันอ่ะ” ไอญดาว่าอย่างคนคิดไม่ตกวันนั้นทั้งเธอและเขาต่างฝ่ายต่างเดินชนกัน แต่โชคร้ายที่มีแค่เขาคนเดียวที่ซวยโดนนมชมพูเครื่องดื่มโปรดของเธอหกใส่เลอะทั้งเสื้อช็อปและเสื้อยืดตัวข้างใน ซึ่งตอนนั้นไอญดาตกใจมากเพราะคิดว่าต้องโดนคนหน้าดุแน่ๆ ทว่าเขากลับบอกเพียงว่าไม่เป็นไร แถมตอนเย็นวันนั้นยังส่งข้อความผ่านทางโซเซียลมาขอโทษอีกด้วย เธอจึงคิดว่าเลิกแล้วต่อกันไปแล้วทว่า….หลังจากวันนั้น อยู่ๆ โลกของเธอกับเขาก็เหวี่ยงเข้าหากันจนน่าแปลกใจ จากที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน กลับได้เ
Read more
บทที่ 5 หน้าม่อ
ผลัวะ!ไนท์ร้องเสียงหลงตอนท้ายเมื่อถูกคนหน้าม่อฟาดฝ่ามือเข้ากลางหัวเสียงดังป๊าป แต่ไม่ได้แรงมากนัก เพราะเดย์ไม่ได้ตั้งใจให้น้องชายตัวเองเจ็บ แค่หยอกกันตามประสาเด็กผู้ชายไม่แตก ไม่โน แต่ก็ชาๆ“หายหัวไม่ได้ แอบด่ากูลับหลังตลอด” เดย์ทรุดนั่งอีกฝั่งตรงข้ามคนที่พึ่งแจกฝ่ามืออรหันต์ให้ ถึงปากจะต่อว่าแต่นัยตาย์กลับยิ้มแย้มผลัวะ!เบิกบานใจได้ไม่ถึงนาทีเดย์ก็ต้องยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองปรอยๆ เพราะถูกคนเป็นน้องเอาคืนโดยไม่ทันตั้งตัว แถมยังแรงกว่าที่เขาตบเป็นเท่าตัว“ตบมาทำซากอะไร” พอเอาคืนปุ๊ปก็ว่าพี่ชายปิดท้ายก่อนนั่งลงเหมือนเดิม“พวกมึงดูดิ มันไม่เคยเคารพกูเลย” เดย์ว่าพลางลูบหัวด้วยสีหน้าเจ็บปวดไม่หาย ทั้งที่ไม่ได้เจ็บแล้ว แค่สำออยฟ้องเพื่อนอีกสองคนให้เห็นอกเห็นใจก็เท่านั้น“ตบมาตบกลับ แฟร์ๆ” ไนท์ยักไหลเปะปากบอกเดย์ เขารู้ว่าพี่ชายกำลังทำตัวสำออย ไม่ได้ตีแรงขนาดนั้นเสียหน่อย“แฟร์เหี้ยอะไร มึงตบกูแรงกว่าที่กูตบมึงอีก แถมยังด่ากูหน้าม่อด้วย”“ก็มึงหน้าม่อจริงอ่ะ! เจอผู้หญิงสวยๆ ไม่ได้รีบส่อยหางกระดิกๆ ระริกระรี้เข้าไปหาเขา”“ไอ้ห่าไนท์ ไอ้น้องเวร ถ้ามึงจะด่ากูขนาดนี้ไม่ต้องเรียกกูว่าพี่แล้ว""แ
Read more
บทที่ 6 มีแฟนแล้ว
ทิตย์ต่อมา….ณ หน้าตึกคณะวิศวกรรมในช่วงบ่ายของวัน นักศึกษามากหน้าหลายตาในชุดเสื้อช็อปสีแดงกำลังนั่งจับกลุ่มคุยเล่น เม้ามอย หรือแม้กระทั่งนินทาชาวบ้านระหว่างรอเข้าเรียนในภาคบ่าย ซึ่งสี่หนุ่มฮอตเจ้าของฉายาเจ้าชายวิศวะก็เป็นหนึ่งในกลุ่มก้อนนั้นเหมือนกัน และวันนี้ยังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาอีกด้วย ทั้งที่ปกติแล้วนักเดินสายอย่างชินกับเดย์มักจะวาปไปเต๊าะสาวคณะอื่นอยู่เป็นประจำ ทว่าช่วงหลังๆ มานี้สองหนุ่มแทบจะไม่ไปไหนเลย ซึ่งเรนจิกับไนท์ก็สงสัยในความเปลี่ยนแปลงของพ่อหนุ่มขี้เต๊าะทั้งสองคนไม่น้อย“ทำไมช่วงนี้พวกมึงไม่ไปไหนเลยวะ” เรนจิถามทั้งสองหนุ่มที่นั่งก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์ในมือ“แดดมันร้อน” ชินตอบอย่างขอไปทีโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา“ปกติไม่เห็นดิน ฟ้า อากาศ จะเป็นปัญหากับมึงเลย” ไนท์เอ่ยด้วยสายตาจับผิด มองชินกับเดย์สลับไปมาไม่สบตา มีพิรุธ!“ขี้เกียจ” เดย์รีบออกตัวเมื่อชินเงียบไป“หรือพวกมึงแอบไปมีเมียกันแน่” เรนจิคาดคั้นต่อ“ไม่มี้”“....”“เสียงสูงมากไอ้สัด โคตรมีพิรุธ” เรนจิมองชินที่เริ่มมีอาการร้อนรน“พิรุธอะร้าย”“ยิ่งแก้ตัวยิ่งมีรุธ” ลนลานเก็บอาการแทบไม่อยู่ยังมีหน้ามาถามว่าพ
Read more
บทที่ 7 โลกกลม
“!!!” สามหนุ่มทำสีหน้าตกตะลึงเหมือนเป็นเรื่องสุดแสนแปลกใจ“มึงพูดจริงป่ะเนี่ย?” ชินถามซ้ำ“เออสิวะ ช่วง2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมามึงเห็นกูเต๊าะใครไหม” ชินครุ่นคิดชั่วอึดใจก่อนส่ายหัว แล้วที่ไปตึกสถาปัตย์เดย์ก็แค่ไปส่งชินไปหาเพื่อนสมัยมัธยม ไม่ได้ไปเต๊าะสาวอย่างที่ไนท์กับเรนจิคิดเลย “เห็นกูกลับกับใครไหม”“ก็ไม่อ่ะ…. ถึงว่าช่วงนี้มึงแปลกๆ แดกเหล้าเสร็จกลับห้อง เป็นคนดีแปลกๆ”“กูจะถือว่าเมื่อกี้มึงชมก็แล้วกันนะ” เดย์บอกชินทั้งที่ไม่แน่ใจว่าเพื่อนชมหรือด่า แต่คนเป็นคนคิดบวก คิดซะว่าเมื่อกี้นี้เพื่อนชมแล้วกัน“คนนี้มึงจริงจัง?” เรนจิถาม“ เป็นแฟนแล้วก็ต้องจริงจังดิ คุยกันมาซักพักแล้ว น้องเขาน่ารักว่ะ น่ารักจนใจเจ็บ”“โว้ เป็นเอามากนะมึง” ชินกลอกตาหมั่นไส้กับท่าทางกุมหัวใจเหมือนถูกกามเทพยิ่งลูกศรปักหัวใจของเดย์ อะไรจะขนาดนั้น!“แล้วมึงล่ะไอ้น้องชายไม่ยินดีกับกูด้วยเหรอ พี่ชายมีแฟนแล้วนะโว้ย” ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไนท์เงียบกริบแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แต่เดย์ก็ยังคะยั้นคะยอเอาคำยินดีจากคนเป็นน้อง ก็แค่อยากจะแกล้งแฝดน้องเล่นเท่านั้น“เออ ยินดีด้วย” เขาดีใจกับพี่ชายมันแน่อยู่แล้ว เพราะเดย์ไม่ให้สถานะนี้ก
Read more
บทที่ 8 เปิดตัว
เดย์ยิ้มทักทายนานิแล้วทรุดตัวนั่งข้างแฟนสาวโดยไม่ได้หันกลับไปมองทางกลุ่มเพื่อนอีก เขาแค่ต้องการให้เพื่อนเห็นว่าแฟนเขาน่ะคนนี้ ส่วนพวกนั้นจะนั่งมองเขาจีบเธอต่อหรือไปรอที่ห้องเรียนเลยก็สุดแล้วแต่คนตัวเล็กตกใจนิดหน่อยเมื่อเดย์ทรุดตัวลงนั่งเบียดเธอบนม้าหินอ่อนตัวเดียวกัน แทนม้านั่งอีกสองตัวที่ว่างอยู่ แขนแกร่งภายใต้เสื้อนักศึกษาสัมผัสเบียดชิดกับแขนเล็กของเธอ เพียงแค่สัมผัสเล็กน้อยก็ทำเอาหัวใจตัวน้อยเต้นโครมครามไม่หยุด เธอไม่คุ้นชินกับการใกล้ชิดเพศตรงข้ามเพราะเธอเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมา และไม่เคยสัมผัสความรักแบบหนุ่มสาวมาก่อน เธอเลยไม่ประสีประสาเรื่องความรัก หัวใจตัวน้อยจึงอ่อนเหลวและสั่นไหวกับเดย์อย่างง่ายดาย จากที่ตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายอันตรายอย่างเดย์ ทว่าเมื่อโดนเขาโดนหยอดนิดหยอดหน่อยเธอก็เขินจนตัวบิดเป็นเกียว แล้วพอเขารุกเข้าจริงๆ เธอกลับตกหลุมพรางเขาอย่างรวดเร็ว ตกลงปลงใจเป็นแฟนกับเขาหลังจากคุยกันได้ไม่นาน“หวัดดีครับน้องนานิ พี่ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” เดย์ทักทายและฝากเนื้อฝากตัวกับนานิด้วยรอยยิ้มผูกไมตรี เขากำลังพยายามผูกมิตรกับเพื่อนสนิทของแฟนสาวอย่างเต็มที่ เพราะคิดไ
Read more
บทที่ 9 อิจฉา
เดย์เดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยรอยยิ้มกว้าง มองทางไหนก็เป็นสีชมพูไปหมด เขาโคตรมีความสุขเลย 10นาทีสำหรับการนั่งเบียดชิดร่างเล็ก ทั้งที่รู้ว่าเธอเกร็งแต่เขาก็ไม่ขยับหนี อยากให้หญิงสาวได้ชินกับการใกล้ชิดกับเขา เพราะหลังจากนี้อาจจะได้แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น เดย์อมยิ้มกับความคิดตัวเอง ก่อนทรุดตัวลงนั่งข้างแฝดน้อง“ไปแดกข้าวเที่ยงโรงอาหารมนุษย์กัน” เดย์ถามไปโดยไม่คิดอะไรและไม่ได้รู้ถึงความตรึงเครียดรอบกายด้วย“กูจะกินที่นี้” ไนท์ตอบในขณะที่พยายามปรับน้ำเสียงไม่ให้แข็งมาก พร้อมพยายามย้ำกับตัวเองว่าเดย์ไม่รู้ว่าเขาชอบไอญดา เขาจะโทษพี่ชายตัวเองไม่ได้ผิดที่เขาไม่จีบเธอเอง มันไม่ใช่ความผิดของเดย์เลย….“กูอยากไปเจอไอ” เดย์บอกความต้องการของตัวเองที่ชวนไปทานข้าวไม่ใช่ว่าเขาอยากกินข้าวที่นั้น แต่เขาอยากไปหาแฟนตัวเองต่างหาก ไปคนเดียวก็เหงาไปเลยชวนเพื่อนไปด้วย“เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน ให้ไอ้เรนกินกับไอ้ไนท์แล้วกัน” ชินที่นั่งถัดจากไนท์อีกฝั่งรีบเสนอตัว เพราะไม่อยากให้เดย์กดดันไนท์“โอเคคร้าบเพื่อนชิน… ว่าแต่มึงเถอะเป็นอะไร ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี” เดย์ตอบชินแล้วกลับมาสนใจคนข้างๆ อีกครั้งเพราะพึ่งสังเกตเห็นสีหน้าตึ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status