EP.2 น่ารักดี

EP.2

สัปดาห์ต่อมาของการเปิดภาคเรียน โปรดแต่งชุดนักศึกษาเข้ารูปพอดีตัว วันนี้เธอตื่นแต่เช้าตรู่ เพื่อลุกขึ้นมาแต่งหน้าทำผม

วันนี้เธอแต่งหน้าโทนธรรมชาติ ให้รับกับใบหน้าหวาน ดวงตากลมโต ผมดำขลับถูกไดร์ตรง ดัดลอนอ่อน ๆ ช่วงปลาย เพิ่มเสน่ห์ให้ดูสดใสขึ้น ก่อนจะฉีดน้ำหอมกลิ่นฟรุตตี้หอมหวาน

โปรดเตรียมหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายบนบ่า และไม่ลืมที่จะส่องกระจกเพื่อตรวจความเรียบร้อยตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้อง

“พี่ปราณล่ะคะ” คนตัวเล็กเดินลงมาถึงชั้นล่าง แต่กลับไม่เห็นพี่ชายของตนจึงได้ถามสาวใช้ที่เดินผ่านมา

“ยังไม่เห็นลงมาเลยค่ะ”

“ตื่นสายอีกตามเคย” ดวงตาหวานกลอกไปมาเธอจำต้องเดินย้อนขึ้นไปชั้นบนแล้วเคาะประตูห้องนอนพี่ชาย “พี่ปราณตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสาย”

ปึก ปึก ปึก

“เปิด ไอ้คนขี้เซา” เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตู ไม่กี่อึดใจประตูก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้อง

ใบหน้าหล่อเหลาแสดงสีหน้าหงุดหงิดทันที “โวยวายอะไรนักหนา ตื่นแล้วไง เสร็จแล้วด้วยเห็นไหม!” มือหนาผลักไหล่น้องสาวให้ออกไปห่าง ๆ ปราณก้าวนำหน้าน้องสาวไปหลายก้าว เธอจึงเดินตามหลังพี่ชายอย่างอารมณ์ดี

กระทั่งเสียงโทรศัพท์ของปราณดังขึ้นมา นั่นทำให้ความอยากรู้ของคนตัวเล็กกระสันทันที เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ พี่ชายแล้วชะเง้อดูชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์

“โทรมาทำไมแต่เช้าวะไอ้ลิกซ์” เมื่อไม่ใช่ชื่อคนที่เธอสนใจ หญิงสาวจึงเดินไปอีกทาง เธอเข้าไปในครัว เห็นว่าป้าวันกำลังถือถาดที่วางนมอุ่นไว้สองแก้ว

โปรดยกแก้วนมขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะพูดกับป้าวันเสียงใส “โปรดไปกินข้าวที่มหาวิทยาลัยนะคะ พี่ปราณกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เดี๋ยวโปรดเอานมไปให้เอง” พูดจบ เธอเดินตรงไปหาพี่ชาย แล้วยื่นแก้วนมอุ่น ๆ ให้

ปราณรับมาไว้กับมือแล้วยกดื่มจนหมด ทว่าเขาก็ยังคุยโทรศัพท์ไม่จบ ชายหนุ่มส่งแก้วคืนให้น้องสาว ก่อนจะก้าวไปที่รถ

“รอด้วยสิ” เธอหันไปหาป้าวัน แล้ววางแก้วลงบนถาด พร้อมกับวิ่งตามพี่ชายขึ้นไปบนรถทันที

ขณะที่อยู่ในระหว่่างเดินทางบนรถสปอร์ตคันหรู สองพี่น้องไม่พูดอะไร โปรดเอาแต่กดโทรศัพท์เพราะกำลังคุยแชตกับเพื่อนใหม่ จนกระทั่งปราณขับรถมาถึงมหาวิทยาลัย โปรดตาดีเห็นใครบางคนที่คุ้นตา เขากำลังเดินอยู่กับสาวคนหนึ่ง หัวใจเธอก็พลันหล่นวูบ ปราณมองตามสายตาของน้องสาว

“พี่...” เธอไม่กล้าเรียกชื่อเขาตรง ๆ กลัวว่าพี่ชายจะสงสัย “เขามีแฟนแล้วเหรอ” เห็นว่าเขาเดินอยู่กับสาว ใบหน้าของเขาเย็นชา เหมือนที่เธอเจอคืนนั้นไม่มีผิด

“ไม่มี ผู้หญิงคนนั้นก็เพื่อนมัน ไอ้นี่ไม่เคยคบใครเป็นตัวเป็นตนหรอก” ปราณพูดพลางหัวเราะขำ ๆ แต่พอหันมาเห็นแววตาน้องสาวที่เอาแต่มองเพื่อนของเขา ปราณก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันที

“ว่าแต่ถามทำไม สนใจมันหรือไง อย่าคิดเชียวนะ” แววตาคมเข้มฉายแววหวงแหน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยผ่อนคลายกลับนิ่งขรึม ชัดเจนว่าปราณเริ่มไม่พอใจ

“โปรดแค่ถามเฉย ๆ แล้วพี่ก็มาพูดเออเองทั้งหมด” เธอเถียงกลับ สองพี่น้องนั่งเถียงกันในรถอยู่อย่างนั้น

“แล้วเพื่อนเราล่ะ”

“ถึงแล้ว โปรดจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร จอดข้างหน้าเลย” หญิงสาวชี้นำให้พี่ชายจอดเทียบข้างหน้า

“แล้วเลิกเรียนกี่โมง”

“ก็สี่โมงเย็น มีเรียนสองวิชา”

“เออ เลิกแล้วรอหน้าตึกนี่แหละ” โปรดพยักหน้า ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถโดยไม่พูดอะไรสักคำ ปราณขับรถออกไป ในจังหวะที่เธอหมุนตัวจะเดินเข้าไปในตึก โปรดหันไปมองทางด้านขวาของตน เธอเห็น ‘มีคุณ’ กับหญิงสาวคนนั้นกำลังเดินตรงมาทางนี้

โปรดจ้องมองคนทั้งสองเป็นจุดเดียวอย่างไม่ยอมละสายตา จนกระทั่งพวกเขาเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น ชายหนุ่มที่เธอเฝ้ามองพลันหันสายตามาทางเธอ คิ้วหนาขมวดเล็กน้อย ราวกับพยายามนึกให้ออกว่าเคยพบกันที่ไหน

ดวงตาของทั้งคู่สบกันอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งเธอรู้สึกตัวว่ามองเขานานเกินไป สองเท้าจึงรีบก้าวพาตัวเองวิ่งเข้าไปในตึกทันที

“เย็นนี้กินอะไรดีอ่ะคุณ” เสียงหวานใสถามหนุ่มคนข้าง ๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับเอาแต่มองใครก็ไม่รู้ เธอจึงได้มองตาม

ไลลา เธอเป็นเดือนคณะนิติศาสตร์ และเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเดียวกับมีคุณ เธอชอบเขา แต่ว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ มีคุณวางไลลาเป็นเพียงเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่ปีหนึ่ง

“มองอะไร”

“เปล่า” ชายหนุ่มหันกลับมาคุยกับเธอ ไลลาจึงถามคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ “เย็นนี้กินอะไรดี”

“ไม่ล่ะ เลิกเรียนแล้วฉันอยากกลับห้องไปพักมากกว่า”

“อ่อ อืม” ใบหน้าของหญิงสาวเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ราวกับพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกข้างใน ขณะเดียวกันมีคุณก็ยังหันกลับไปมองด้านหลัง แต่ไม่พบเงาของหญิงสาวที่เพิ่งสบตากับเขาเมื่อครู่แล้ว

“โปรด ฉันอยู่นี่” มิย่า เพื่อนสาวที่รู้จักกันในวันงานปฐมนิเทศ โบกมือเรียกทันทีเมื่อเห็นโปรดวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางหน้าตาตื่น

“เป็นอะไรแต่เช้า แล้ววิ่งทำไม”

“ไม่มีอะไร ฉันรีบมาหาเธอไง” โปรดพูดแก้ตัว ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“ขนาดนั้นเลย นี่ก็เหลือยายแพรขวัญกับโรส ไม่รู้ถึงไหนแล้ว”

“เดี๋ยวก็มาแหละ”

“ทำไมวันนี้โปรดน่ารักจัง แต่งหน้าแบบโทนใส ๆ ธรรมชาติดี”

“มันโอเคใช่ไหม” เธอเลือกจะเก็บความจริงไว้ในใจ ที่แท้แล้วเธอเพียงอยากแต่งให้ใครบางคนได้เห็น…สลัดภาพสาวใช้ที่เขากล่าวหา แต่เธอก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะจำเธอได้หรือเปล่าในลุคใหม่

“โอเคสิ โอเคมากเลย โปรดน่ารักอยู่แล้ว” มิย่ายิ้มเอ่ยชมเพื่อน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “เออนี่! จำรุ่นพี่การบินตอนที่เจอวันงานปฐมนิเทศได้ไหม”

“คนไหนล่ะ เยอะแยะไปหมด”

“พี่เจเจไง ที่ออกมาพูดข้างหน้าเวที”

“ทำไมอ่ะ”

“เมื่อกี้ฉันเจอพี่เขาเดินผ่านไป พอเห็นใกล้ ๆ โคตรจะหล่อเลย”

“บ้าผู้ชาย”

“แกไม่บ้าว่างั้น”

“ชอบเลยแหละ หล่อจริงเหรอ พี่เขาอยู่ไหนแล้วล่ะ”

“เห็นเดินไปทางโรงอาหาร”

“งั้นก็ไปสิ บอกยายแพรขวัญกับโรสไปเจอที่โรงอาหารเลย” โปรดจับมือมิย่า ก่อนทั้งสองพากันเดินตามไปแอบมองรุ่นพี่หนุ่มหล่อที่เจอกันในงานปฐมนิเทศ

หลังเลิกเรียน โปรดโทรศัพท์หาพี่ชาย ปราณบอกให้เธอมาหาที่ด้านหลังตึกคณะวิศวะ เขานั่งรออยู่โต๊ะม้าหินอ่อน ซึ่งเป็นที่ประจำของเขาและกลุ่มเพื่อน

“ไหนบอกให้รอหน้าตึก แล้วคณะวิศวะก็เดินตั้งไกล” โปรดบ่นพึมพำกับเพื่อนสาวอีกสามคน เธอจึงชวนสาว ๆ ให้เดินไปเป็นเพื่อนด้วยกันก่อนจะแยกย้ายกันกลับ

เมื่อเธอเดินมาถึงจุดนัด โปรดชะงักทันทีเมื่อเห็น ‘มีคุณ’ กับพี่ชายและเพื่อน ๆ ของเขาอีกสองคนกำลังนั่งคุยกัน

หัวใจโปรดเต้นแรงขึ้นอย่างรู้สาเหตุ เมื่อสายตาของเธอสบเข้ากับมีคุณพอดี ทำให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าว

“โห นั่นพี่ชายโปรดกับเพื่อน ๆ เหรอ โคตรหล่อเลยอ่ะแต่ละคน” มิย่าเอ่ย หญิงสาวตาลุกวาว

“หล่อด้วย หล่อมาก หล่อกว่าพี่เจเจอีกนะ” โรสเอ่ยเสริม “แต่พี่คนที่สักเยอะ ๆ นั่นน่ะ ฉันว่าหล่อที่สุด” แพรขวัญพูดชมอีกคน และเป็นคนที่เพื่อนเธอสนใจ

“สรุปคือหล่อทั้งโต๊ะ จบ”

“แล้วแกหยุดเดินทำไม ไม่เข้าไปล่ะ” แพรขวัญสะกิดถาม อยู่ ๆ เพื่อนเธอก็ไม่ยอมเดินเท้าต่อ

“อ่อ อืม ๆ ” โปรดพรูลมหายใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปหาพี่ชายที่อยู่ข้างหน้า

“เห้ย! น้องสาวมึงป่ะ” เสียงของลิกซ์เอ่ยขึ้น อีก 3 คนที่เหลือมองตามสายตาเพื่อน เห็นสาว ๆ เดินมาด้วยกัน 4 คน

โปรดเอาแต่ก้มหน้าก้มตา เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองเพื่อนพี่ชาย “ไอ้โปรด เป็นไรวะ ก้มหน้าทำไม”

เสียงของพี่ชายทำให้เธอสะดุ้งไปเล็กน้อย ใบหน้าหวานเงยขึ้น เธอโฟกัสเพียงพี่ชายคนเดียว

“ไม่สบายหรือไงวะ”

“เปล่า”

“น้องสาวมึงน่ารักว่ะ ชื่ออะไร” ลิกซ์ถาม เขามองน้องสาวเพื่อนด้วยสายตาเอ็นดู

“พวกมึงไม่จำเป็นต้องรู้ ไอ้ลิกซ์มึงอย่ามองน้องกูด้วยสายตาแบบนั้น” คนถูกห้ามยักไหล่อย่างไม่สนใจ เขามองน้องสาวเพื่อนแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่โปรดกลับไม่มองใครเลยสักคนยกเว้นพี่ชายของตน

“ไม่เห็นเคยบอกพวกกูว่ามึงมีน้องสาว” พอตเตอร์ เพื่อนของปราณพูดขึ้น “น้องหน้าตาดีกว่าพี่เยอะเลยว่ะ” คราวนี้ทั้งกลุ่มหัวเราะร่วน เมื่อพี่ชายออกอาการหวงน้องสาวชัดเจน

“ไอ้ห่าเตอร์ ห้ามคิดอะไรกับน้องกูนะเว้ย”

“หวงน้องขึ้นสมองไอ้สัตว์ กูแค่ชม ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

ท่ามกลางเสียงแซวเมื่อได้แกล้งไอ้เพื่อนขี้หวง เสียงทุ้มของใครบางคนที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น

“น่ารักดี ไม่เฉิ่มแล้วนี่”