EP.3 กลับกับพี่ไหม

EP.3

เพื่อนทั้งกลุ่มหันขวับไปมองคนพูดพร้อมกัน สายตาทุกคู่จับจ้องที่มีคุณ

“มึงเคยเจอน้องมันเหรอวะ” ลิกซ์ถาม

“เออ” ตอบรับเพื่อนคำสั้น ๆ แต่แววตากลับไม่ยอมละไปจากร่างเล็กตรงหน้า มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ ชวนให้หัวใจของคนถูกมองเต้นแรง

โปรดชะงักไปชั่วขณะ ความร้อนผ่าวไล่ขึ้นมาถึงใบหน้า เธอสบตาเขาตรง ๆ ด้วยความตื่นเต้น

“น่ารักขึ้นเยอะ”

“คะ” เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินคำชมตรง ๆ ต่อหน้าคนมากมาย แก้มที่เคยขาวใสกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงจนเห็นได้ชัด ไม่เว้นแม้แต่ปราณ รายนี้หูแดงจัด เมื่อเห็นสายตาเพื่อนที่มองน้องสาวเขาแบบนั้น

“ไอ้คุณ”

“อะไร” มีคุณปรายตามามองเพื่อนเหมือนแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“อย่า” ปราณพูดแค่คำเดียว แต่ชัดเจนพอให้เพื่อนรู้ความหมาย

คนถูกเตือนกลับหัวเราะในลำคอเหมือนไม่คิดจะฟัง เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปจากโต๊ะ มีคุณจงใจเดินเฉียดใกล้น้องสาวของเพื่อน ราวกับตั้งใจยั่วโมโหมัน ก่อนจะก้าวผ่านเธอไป

“ไอ้คุณ” ปราณเรียกเพื่อนเสียงเข้ม เจ้าของชื่อหันมาโบกมือลา

“มึงโดนมันปั่นแล้วไอ้ปราณ แม่งเวอร์ฉิบหายว่ะไอ้เหี้ย” พอตเตอร์ออกความเห็นแถมคำด่าให้ไอ้คนขี้หวงขึ้นสมอง

“แล้วจะกลับได้ยัง” โปรดถามพี่ชาย พลางกวาดสายตามองเพื่อนเขาอีกสองคนที่นั่งอยู่ ลิกซ์และพอตเตอร์มองมาที่เธอทั้งคู่

“กลับสิ” ปราณพูดเสียงแข็ง ความหงุดหงิดฉายชัดบนสีหน้า

ร่างสูงเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองจนเพื่อน ๆ ยังสัมผัสได้ “ไอ้ปราณเป็นเอามาก นี่ถ้ามันมีเมียจะหวงขนาดไหน ขนาดน้องสาวมันยังบ้าขนาดนี้” ลิกซ์หันไปพูดกับพอตเตอร์ ซึ่งอีกฝ่ายก็เห็นด้วยไม่ต่างกัน

มีคุณยืนพิงรถซูเปอร์คาร์ของตนอยู่ที่ลานจอดด้านหลังของคณะวิศวะ เขากำลังยืนสูบบุหรี่ด้วยท่าทางสบาย ๆ ปล่อยควันสีขาวลอยคลุ้ง ทว่าแววตาคมกริบเหลือบไปเห็นสองพี่น้องเดินมาด้วยกัน มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

ปราณรีบก้าวขึ้นมาข้างหน้าเพื่อบังน้องสาวเอาไว้ด้านหลัง เขาเห็นมันแต่ไกล มีคุณหัวเราะในลำคอ สายตาเต็มไปด้วยแววท้าทาย ยิ่งเห็นท่าทางหวงจนไม่เข้าท่า ก็ยิ่งอยากจะแกล้งมันให้หายหมั่นไส้

“ตัวเล็ก ชื่ออะไร” มีคุณถามน้องสาวเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“โปรดค่ะ” เธอตอบเขากลับ ก็ตรงนี้มีแค่พี่ชายและเธอ แล้วเขาจะถามใครได้

“ไปตอบมันทำไมวะ” ปราณหันมาทำเสียงดุใส่น้องสาวด้วยความหวง คนตัวเล็กโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังพี่ชาย ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่ง แววตาคมกริบของมีคุณจ้องมองโปรดอย่างจงใจ จนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา

“กลับกับพี่ไหม” เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความเอ็นดู มีคุณยังคงกวนประสาทเพื่อนไม่เลิก

“ไอ้คุณ อย่ามากวนตีน”

“กวนตีนอะไร กูถามไม่ได้เลย”

เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงรถ ปราณรีบเปิดประตูแล้วผลักน้องสาวให้เข้าไปนั่งข้างใน ก่อนจะออกรถด้วยความเร็ว โปรดเหลือบมองกระจกหลัง เห็นมีคุณยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาดูเหมือนจะชอบใจที่ได้แกล้งพี่ชายเธอจนหัวเสีย โปรดอดไม่ได้ที่จะซ่อนรอยยิ้มจาง ๆ ไว้ เมื่อนึกถึงวินาทีที่เขาเอ่ยถามชื่อ มันช่างแตกต่างจากอารมณ์ฉุนเฉียวของพี่ชายเธอในตอนนี้มาก

แต่จะว่าไป เธอเองก็ไม่เคยเห็นพี่ชายมีอาการแบบนี้เลยสักครั้ง “ไม่เคยเห็นพี่หวงโปรดเลยนะเนี่ย รักโปรดใช่ไหมล่ะ” ปราณพยายามสร้างบรรยากาศไม่ให้ตึงเครียด แต่เหมือนว่าพี่ชายจะไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่อยากเล่นด้วยกับเธอเลยสักนิด เขาไม่พูดอะไรกับเธอเลยสักคำ

พอกลับถึงบ้านปราณลงจากรถไม่พูดไม่จา ป้าวันเดินเข้ามาทักทายเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่ชายหนุ่มกลับไม่พูดตอบ เธอจึงเดินไปหาคุณหนูของตนเพื่อถาม

“คุณปราณเป็นอะไรคะ หน้าบึ้งตึงเชียว หรือว่าทะเลาะกัน”

“ไม่ใช่ค่ะ โปรดขอตัวก่อนนะคะ” คนน้องเลือกที่จะเลี่ยงคำตอบ ทั้งที่ในใจรู้อยู่เต็มอกว่าเกิดอะไรขึ้น ใครจะคิดว่าพี่ชายจะมีอาการหวงถึงเธอขนาดนี้

ทว่าก็น่าแปลก…ยามที่มีคุณสบตาเธอ สายตาของเขากลับเหมือนซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้

สองพี่น้องต่างคนต่างเดินแยกไปคนละทาง ปราณเปิดประตูเข้าห้องนอน เขาก็กดโทรศัพท์หามีคุณเพื่อนสนิททันที

[ ฮัลโหล ]

“มึงไม่ได้คิดอะไรกับน้องกูใช่ไหม” ปราณกรอกเสียงเครียดบอกอีกฝ่าย

[ มึงเป็นอะไรอีก ]

“กูแค่...ไม่อยากให้มันเสียใจ” ปราณพูดอย่างตรงไปตรงมา

[ กูไม่ได้สนใจน้องมึง จะคิดมากทำไม ]

“แต่สายตามึงไง” ปราณสวนกลับทันที

[ มึงคิดมากไปไหมวะ ] มีคุณตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ขอให้เป็นอย่างนั้นจริง ๆ”

[ ถ้ากูเป็นน้องสาวมึง กูคงดีใจแทบบ้า ] มีคุณพูดติดตลก เพราะรู้ว่าเพื่อนเครียดมากถึงได้โทรมาพูดย้ำเรื่องนี้

“อย่ามาประชดกู”

[ มีแค่นี้ใช่ไหม ]

“อืม” ปราณตอบสั้น ๆ ก่อนจะกดวางสาย

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง หลังจากได้คุยกับเพื่อนสนิท เขาไม่สบายใจ และไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของมันดีไหม หรือว่าควรจะเชื่อในสิ่งที่เขารู้สึก

“แล้วไอ้โปรดมันคิดไหมวะ”

ในวันต่อมาสี่สาวนั่งเรียนอยู่ในคลาสช่วงเช้า ขณะที่อาจารย์กำลังสอนก็มีรุ่นพี่เข้ามาขอขออนุญาตเพื่อบอกกิจกรรมรับน้อง

หนึ่งในนั้นมี ‘เจเจ’ หนุ่มการบินปีสี่โปรไฟล์ดี ดีกรีเดือนคณะฯ เขายืนพูดอยู่หน้าห้อง

“ถ้าน้อง ๆ สนใจ เจอกันที่ใต้ตึกคณะนะครับในวันศุกร์หน้า กิจกรรมนี้ไม่มีการบังคับนะครับ อยู่ที่ความสมัครใจ เดี๋ยวพวกพี่จะแจกรายละเอียดให้ทราบในใบปลิวที่จะแจกให้”

เจเจและเพื่อนร่วมรุ่นเดินแจกใบปลิวให้กับน้อง ๆ ปี 1 ตามโต๊ะ “เจอกันนะครับ” เจเจหนุ่มหล่อยื่นกระดาษให้กับโปรด เธอรับมาไว้ในมือ อีกฝ่ายส่งยิ้มจริงใจ เธอเองก็ยิ้มตอบกลับไปเป็นมารยาท

กระทั่งแจกให้น้อง ๆ ครบทุกคน เจเจและเพื่อน ๆ ไปยืนรวมกันที่หน้าห้องอีกครั้ง “อยากให้น้อง ๆ มาร่วมสนุกกันนะครับ แล้วก็...” สายตาของเขาเลื่อนไปทางสี่สาวที่นั่งอยู่ด้านหลังห้อง เขาสบตาเข้ากับใครคนหนึ่งโดยเฉพาะ

“น้อง…ที่น่ารัก ๆ น่ะครับ” คนพูดเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตัวเล็ก ๆ ผิวขาว ใส่แว่นน่ะครับ” นักศึกษาทั้งห้องถึงกับหันขวับไปมองยังด้านหลัง ผู้หญิงตัวเล็ก ผิวขาว ใส่แว่นก็มีเพียงโปรดคนเดียว

“พี่เจเจ เขาหมายถึงโปรด” มิย่าใช้ศอกสะกิด เพราะในบรรดาเพื่อน ๆ มีเธอคนเดียวที่ใส่แว่น

“มาให้ได้นะครับ พี่...ไม่สิ พวกพี่จะรอ”