EP.4 รู้ตัวไหมว่าน่ารัก

EP.4

นักศึกษาทั้งห้องพากันส่งเสียงฮือฮา เมื่อหนุ่มรุ่นพี่ตัวท็อปของคณะ ล็อคเป้าหมายรุ่นน้องปีหนึ่งชัดเจนอย่างเปิดเผย โปรดทำตัวไม่ถูกเธอเอาแต่ก้มหน้า ในขณะที่เพื่อนสาวอีกสามคน ออกอาการดี๊ด๊าแทนเพื่อนอย่างตื่นเต้น

“โห! พี่เจเจเอาเรื่องนะเนี่ย ไม่ไปไม่ได้แล้วไหมโปรด ยังไงดี”

“นั่นสิ รับน้องครั้งนี้สนุกแน่”

“ว่ายังไงคะคุณโปรด พี่เจเจล็อคเป้าหมายเลยน๊า ทำเสน่ห์ที่ไหนจ๊ะ หืม~” แพรขวัญ มิย่า และโรสพูดแซวเพื่อนสาวที่นั่งปิดปากเงียบสนิท เขาน่ะเหรอสนใจเธอ เป็นไปได้ยังไงก่อน

“ถ้าเป็นพี่คุณก็ว่าไปอย่าง” เธออาศัยจังหวะเสียงชุลมุนพูดพึมพำกับตัวเอง ทว่ารอบข้างไม่มีใครได้ยิน โปรดเงยหน้าขึ้นมองไปยังหน้าห้อง กลุ่มรุ่นพี่ก็ไม่อยู่กันแล้ว

“ผิวขาว ตัวเล็ก ตากลม น่ารัก สเปคชายไทยสุด ๆ ” คนถูกแซวค้านเพื่อนอยู่ในใจ ถ้าเธอน่ารักจริง ๆ แล้วทำไมพี่ ‘มีคุณ’ ถึงมองเธอเป็นคนใช้

“ตัวเล็กอะไร โปรดสูงร้อยหกสิบนะ” เธอเถียง ใบหน้าหวานง้ำงอใส่เพื่อน ๆ

“ก็โปรดดูตะมุตะมิไง น่าเอ็นดู น่าร๊ากกก”

เสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณ ตอนนี้เป็นเวลาเลิกคลาสในวิชาสุดท้ายของพวกเธอ สี่สาวลงจากอาคารเรียน หลังจากนั้นก็ต่างพากันแยกย้าย โปรดโทรหาพี่ชายให้มารับ เธอยืนรออยู่หน้าตึก

ในระหว่างที่เธอยืนรอ ทว่ามีรถยนต์คันหนึ่งจอดเทียบตรงหน้า คนในรถเลื่อนกระจกลง เผยให้เห็นใบหน้าคนขับ ‘มีคุณ’ เพื่อนสนิทพี่ชายเธอ เขามองเธอโดยไม่พูดอะไร เพียงแค่เปิดยิ้มน้อย ๆ

“พี่...ทำไมมองโปรดแบบนั้น มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ก็มองให้รู้ว่าชอบไง จะทำไม”

“พี่คุณ” ดวงตาหวานเบิกกว้าง เธอทั้งตกใจ ทั้งเขิน แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ ชวนให้คนมองเปิดยิ้มอย่างนึกเอ็นดู

“พี่ขอยืมโทรศัพท์เราหน่อยสิ” โปรดหยิบเครื่องมือสื่อสารออกจากกระเป๋าแล้วยื่นไปให้เขา โดยที่ไม่ถามเหตุผลว่าทำไม มีคุณยื่นมือออกไปรับ

เขากดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไปในเครื่องเธอ ไม่นานเสียงเรียกเข้าในมือถือของเขาที่วางอยู่บนเบาะข้าง ๆ ก็ดังขึ้น มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ทว่าแค่นั้นมันไม่พอ เขายังแอดไลน์ตัวเองลงไป เอาไว้ส่งข้อความหากัน

ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมองสบกับดวงตากลมโต แววตาคมเข้มนิ่งลึกกลับทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ โปรดเบือนหน้าหนี เพราะทนมองสายตาร้อนแรงไม่ไหว

“คืนครับ” เขายื่นโทรศัพท์คืนให้เจ้าของ โปรดรับมาไว้ “คืนนี้พี่โทรหานะ”

“ห๊ะ!” เสียงใสอุทานออกมาอย่างตกใจ ทว่ายังไม่ทันทำอะไร รถซูเปอร์คาร์ก็แล่นฉิวออกไป ทิ้งให้เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

เธอหันมองตามรถซูปเปอร์คาร์ของมีคุณไปจนสุดสายตา “เมื่อกี้เขาว่าไงนะ คืนนี้โทรหาเหรอ” โปรดยังตกใจไม่หาย ก่อนจะตั้งสติแล้วกดดูมือถือของตน เธอกดดูเบอร์โทรออกล่าสุด

โปรดมองเบอร์สิบหลักอย่างชั่งใจ ปลายนิ้วลองกดโทรออกดูว่าใช่อย่างที่เธอคิดจริงหรือเปล่า เธอรอสายไม่นานเขาก็รับแล้วพูดว่า

[ คิดถึงพี่เหรอครับ ]

“...” โปรดเงียบไม่พูด

[ ว่าไงครับ พี่บอกว่าคืนนี้จะโทรหา แล้วทำไมมาโทรหาพี่ก่อนล่ะ ทนคิดถึงคืนนี้ไม่ไหวเหรอ ]

“เอ่อ...” คนตัวเล็กตัดสายทิ้งด้วยหัวใจเต้นรัว เธอไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็น ‘เขา’ จริง ๆ

หลังจากที่คนตัวเล็กตัดสายไป มีคุณก็ไม่ได้โทรกลับหาเธออีก แต่เขาส่งข้อความมหาแทน

มีคุณ : แอดพี่กลับมาด้วยล่ะ

โปรดเปิดอ่านข้อความ เธอรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร โปรดกดดูรูปโพรไฟล์ของเขา มีคุณใช้รูปตัวเองกำลังยืนหันหลัง

เธอรีบแอดเขากลับไปทันที แอบหย่อนสติ๊กเกอร์ใส่ในข้อความ

กระทั่งรถของปราณขับมาจอดเทียบตรงหน้า “โปรด โปรด ไอ้โปรด” ปราณเรียกชื่อน้องสาวซ้ำอยู่หลายครั้ง เธอสะดุ้งจากภวังค์ ก่อนจะมองพี่ชายด้วยสายตาตื่น

“ห๊ะ! อะไรพี่ปราณ”

“เรียกไม่ได้ยินหรือไง ขึ้นรถ” เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงความไม่พอใจ คนตัวเล็กรีบเปิดประตูขึ้นรถด้วยอาการลนลาน ใบหน้าหวานยังคงขึ้นสีระเรื่อ ทำให้ปราณสังเกตุเห็นถึงอาการผิดปกติของน้องสาว แต่ก็ยังไม่ได้คิดจะทักถาม

ในระหว่างเดินทางกลับ สายตาของเธอเอาแต่มองโทรศัพท์ เบอร์ของเขาเธอนั่งท่องจำมันจนขึ้นใจ แล้วกดบันทึกลงเครื่องเป็นชื่อวีไอพีแทนใช้ชื่อของเขา เรียวปากสีชมพูยิ้มน้อย ๆ เธออยากให้เวลาตอนนี้เป็นเวลากลางคืนเร็ว ๆ เพื่อจะได้คุยกับเขา

“แล้วนี่เป็นอะไร เห็นมองโทรศัพท์อยู่นานแล้ว คุยกับใคร” ปราณถามเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อเกิดความสงสัย

“ไม่ได้คุยกับใคร แล้วนี่มันโทรศัพท์ของโปรด ทำไมโปรดจะมองไม่ได้ล่ะ” เธอเถียงพี่ชายกลับน้ำเสียงกระด้าง

“เออ ไม่ยุ่งก็ได้ แล้วพรุ่งนี้เรียนกี่โมง”

“เช้าเหมือนเดิม”

“อืม พี่มีเรียนบ่าย เดี๋ยวตอนเช้าพี่ไปส่ง”

โปรดไม่ได้ตอบรับคำพูดของพี่ชาย ดีเหมือนกันที่มีคนขับรถรับส่งทุกวัน ระหว่างที่ปล่อยใจให้คิดอะไรไปเรื่อย เธอกลับคิดถึงใครอีกคน โปรดอยากให้เขาเป็นคนมารับมาส่งเธอมากกว่าพี่ชายตัวเองเสียอีก

คนตัวเล็กจึงขอลองทดสอบอะไรบางอย่าง เธอกดเข้าแชตไลน์กดที่ชื่อ ‘มีคุณ’ แล้วส่งข้อความไปหาเขาว่า

โปรด : พรุ่งนี้พี่ปราณมีเรียนบ่าย แต่โปรดเรียนเช้านะคะ

ในเพียงแค่เสี้ยววินาทีอีกฝ่ายก็เปิดอ่าน แต่ทำไมเขาไม่พิมพ์ตอบกลับหาเธอล่ะ นั่นยิ่งทำให้เธอเริ่มคิดมาก ใบหน้าสวยแง่งอน แอบรู้สึกผิดหวังลึก ๆ ว่าไม่เป็นอย่างที่คิด แล้วทำไมเขาถึงเอาเบอร์เธอไป ไลน์ของเธอก็ด้วย ถ้าเขาไม่ได้...

คิดอะไรกับเธอ

มีคุณเดินทางกลับถึงคอนโด เขาไม่ได้ตอบข้อความของโปรด เพราะตั้งใจจะโทรไปคุยกับเธอในคืนนี้แทน

“ต้องการอะไรตัวเล็ก หืม” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะอ่านข้อความนั้นวนซ้ำไปมาหลายรอบ ก่อนที่สายตาคมเลื่อนไปมองรูปโพรไฟล์ของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้นอีกนิด

“น่ารักจัง”

ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่ม มีคุณอาบน้ำเสร็จก็รีบมานั่งบนเตียง มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดไปที่เบอร์โทรล่าสุดที่เพิ่งบันทึกไว้ เขาตั้งชื่อเธอว่าวีไอพี

รอสายไม่นานคนที่เขาอยากโทรหามาตลอดก็รับสาย

[ ฮัลโหลค่ะ ]

“รับไวเชียว”

[ โทรศัพท์มันอยู่ในมือพอดี ]

“รอพี่อยู่ใช่ไหมล่ะ”

[ ก็บอกแล้วไงคะ ว่าโทรศัพท์มันอยู่ในมือพอดี ]

“น่ารักอีกแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่คนในสายเอาแต่เงียบ เขาจึงเดาว่าเธอคงกำลังเขินนั่นทำให้เขาอยากพูดต่อ

“วันนั้นพี่ขอโทษนะที่ว่าโปรด” มีคุณเอ่ยถึงเหตุการณ์ที่เขาเคยให้สถานะเธอเป็นเพียงคนรับใช้ ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย

คงฟังระบายยิ้ม เธอรู้ว่าเขาขอโทษเรื่องอะไร

[ พี่ว่าโปรดเป็นยายเฉิ่มด้วย โปรดไม่โอเคนะ ] เธอเอ่ยเสียงงอน

“แต่ตอนนี้โปรดน่ารักมากเลยนะ รู้ตัวไหม”