MasukChapter03.นังลูกไม่รักดี
“เป็นอะไรหรือเปล่า?” ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เเพรไหมชะงักนิ่งไปแทบจะทันที เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนชัดๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด จู่ๆภาพเหตุการณ์ต่างๆก็หลั่งไหลเข้ามา จากที่เคยมึนเบลอกลับฉายชัดขึ้นมาทำเอาแพรไหมรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก คนนี้น่ะเหรอที่เธอนอนกับเขาไป เขาหล่อมากจนเธอรู้สึกประหม่า...... “เอ่อ มะไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบกลับก่อนจะพยายามดันตัวออกจากอกแกร่ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระง่ายๆ “เธอจะทำอะไร” เขาเอ่ยถามฉัน ในขณะที่แขนแกร่งยังคงช่วยจับไหล่ของฉันเอาไว้เพราะฉันยืนยังไม่มั่นคงเท่าที่ควร “ฉะฉันจะไปปะเปลี่ยนชุดแล้วก็จะกลับ“ ฉันตอบกลับแบบไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เหตุผลก็มาจากความน่าละอายใจล้วนๆ ไม่อยากคิดเลยว่าฉันจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แล้วทำไมต้องพูดติดอ่างด้วย แบบนั้นมันยิ่งน่าอายนะ T_T "จะกลับยังไง“ เสียงทุ้มถามกลับ ”แท็กซี่ค่ะ“ ฉันตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ฉันมาแท็กซี่ก็คงต้องกลับแท็กซี่ ”ในสภาพแบบนี้น่ะเหรอ? ไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง“ ฉันค่อยๆรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นไปมองอีกคนด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจแปลกๆ ทำไมเขาถึงได้ดูสุขุมนุ่มลึกขนาดนี้กันนะ แม้จะรู้จักกันแค่คืนเดียวแต่เขากลับดูใส่ใจฉัน ”แต่ว่าฉันกะ....“ ”เดินให้ไหวก่อนไหมแล้วค่อยปฎิเสธ ไปอาบน้ำเถอะ ฉันจะรออยู่ข้างนอก“ ว่าจบเจ้าของร่างสูงในชุดนักศึกษาก็เดินออกไปจากห้องนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขายังเรียนอยู่เพราะถ้าให้เดาเธอคงไม่คิดว่าเขาจะยังเรียนไม่จบเพราะลักษณะภายนอกของผู้ชายคนนั้นเขาดูเป็นผู้ใหญ่มากๆ ทำไมหัวใจถึงเต้นผิดจังหวะแบบนี้นะ เวลาต่อมา.... บนรถตกอยู่ในความเงียบหลังจากที่ฉันขึ้นรถมากับผู้ชายหน้าหล่อคนนั้น ฉันแอบเห็นพนักงานในผับทำความเคารพเขาซึ่งถ้าฉันเดาไม่ผิดเขาคงเป็นเจ้าของผับแห่งนี้สินะ นั่นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเกร็งทำตัวไม่ถูกและไม่รู้จะพูดหรือชวนเขาคุยอะไร เขายังเป็นนักศึกษาอยู่เลย แต่เป็นเจ้าของผับเนี่ยนะ “เธออยู่หมู่บ้านนี้เหรอ” ฉันสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อจู่ๆอีกคนก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “ค่ะ คุณจอดตรงนี้ก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันเดินไปเอง” ฉันเอ่ยบอกเขาไปหลังจากที่อีกคนขับรถเข้ามาถึงสวนสาธารณะในหมู่บ้านที่ฉันอาศัยอยู่ ซึ่งอีกคนก็ยอมทำตามที่ฉันบอก..... ”ขะขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน“ นั่นเป็นคำขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้สึกอายที่สุดในชีวิตแล้วเพราะมันหมายถึงฉันขอบคุณที่เขาช่วยมีเซ็กส์กับฉันเมื่อคืน ”ไม่เป็นไร แต่ฉันขอถามอะไรเธออย่างหนึ่งได้หรือเปล่า“ ฉันหันไปมองหน้าเขาก่อนที่จะพยักหน้าตอบกลับ ”เรื่องเมื่อคืน....อยากให้ฉันรับผิดชอบไหม” นาวินตัดสินใจถามออกมาหลังจากใช้เวลานั่งคิดอยู่นาน ถึงเธอจะเป็นคนเสนอให้เขาทำ แต่ทว่านาวินกลับรู้สึกแปลกๆหากเขาและเธอจะแยกจากกันตอนนี้โดยที่เขาไม่ได้รับผิดชอบอะไร เมื่อคืนเป็นครั้งแรกของเธอ ถึงแม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกของเขาแต่นั่นก็เป็นครั้งเเรกที่เขาได้ทำลายเยื่อพรหมจรรย์ของใครบางคนเช่นกัน “คะ? มะไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเป็นคนขอให้คุณทำเพราะงั้นไม่ต้องรับผิดชอบอะไรฉันเลยค่ะ” มือเล็กโบกมือปฎิเสธ เธอคงดูเป็นผู้หญิงหน้าไม่อายถ้าจะปล่อยให้เขารับผิดชอบ ทั้งๆที่เธอเป็นคนร้องขอให้เขาทำ “ทำไมถึงอยากทำลายพรหมจรรย์ของตัวเองขนาดนั้น“ ”......“ นาวินเผลอถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกไป ทำเอาร่างเล็กถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง เธอรู้ว่ามันแปลกกับการทำอะไรแบบนั้น แต่เธอไม่มีทางเลือก ”ไม่ต้องตอบคำถามฉันก็ได้ เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ติดต่อฉันมา“ ปากหนาตอบกลับก่อนจะยื่นนามบัตรของตัวเองไปให้อีกคน เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออกว่าคนข้างๆรู้สึกแบบไหน ถ้าเธอไม่สบายใจที่จะตอบ เขาก็จะไม่เซ้าซี้ “ขอบคุณนะคะ ฉันต้องไปแล้ว“ เเพรไหมรับนามบัตรมาไว้ในมือเธออ่านชื่อของเขาเงียบๆก่อนจะเดินลงรถไป โดยมีสายตาคมของนาวินมองตามไปจนลับสายตา ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าผู้หญิงมีคนนั้นกำลังรู้สึกไม่สบายใจกับอะไรบางอย่าง แต่ช่างเหอะ มันไม่ใช่ธุระอะไรของเขา ”.......“ ในขณะที่นาวินกำลังจะเลี้ยวรถกลับ สายตาของเขาดันเหลือบไปเห็นโทรศัพท์เครื่องหนึ่งหล่นอยู่บนเบาะข้างคนขับ ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของใคร อีกด้าน.... “นาวิน...” เเพรไหมอ่านชื่อบนนามบัตรออกมาอย่างแผ่วเบาในขณะที่สองเท้าเล็กกำลังเดินกลับบ้าน “มาแล้วเหรออีตัวดี!!” น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังตวาดลั่นขึ้นมาแต่ไกลทำให้เเพรไหมหยุดเดินอัตโนมัติก่อนจะหันไปมองหน้าแม่ตัวเองด้วยแววตาสั่นไหว สีหน้าของแม่ของเธอบ่งบอกทุกอย่างว่ากำลังโกรธมากแค่ไหน “มะแม่!” ”มานี่เลยอีตัวดี! กล้าดียังไงหายไปทั้งคืนไม่กลับบ้านฮะ! รู้ไหมเสี่ยบวรมารอตั้งแต่เช้าแล้ว!“ พรึ่บ! พะแพงเดินเข้ามากระชากแขนลูกสาวในไส้อย่างไม่คิดสนใจว่าอีกคนจะเจ็บหรือเปล่า เพราะสิ่งเดียวที่นางสนใจตอนนี้คือเสี่ยบวรที่มารอรับตัวลูกสาวของตัวเองไปขัดดอกตั้งแต่เช้าตรู่ ถ้านางรู้ว่าลูกสาวตัวดีจะหนีออกจากบ้านไปเที่ยวจนดึกดื่นกลับบ้านเช้าแบบนี้ นางคงขังเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว คงไม่ยอมให้ออกไปเตร็ดเตร่ที่ไหนเป็นอันขาด! ฟึ่บ! “มันมาแล้วเสี่ย เอามันไปได้เลย” เเพรไหมถูกมารดาผลักไปอยู่ตรงหน้าเสี่ยบวรที่มีอายุหกสิบปีครบถ้วนในปีนีัอย่างแรง แม้ภายนอกจะยังดูหนุ่มอยู่แต่แพรไหมกลับไม่ได้คิดทีาจะยินดีที่จะไปกับชายแก่ที่มีอายุมากกว่าพ่อแม่ของเธอ ดวงตากลมโตสั่นไหว พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะโชคร้ายเกิดมาเป็นลูกของผู้หญิงที่เห็นทุกอย่างดีกว่าเธอ ร่างเล็กสั่นสะท้าน สองมือกำเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความรู้สึกต่างๆที่อัดอั้นอยู่ภายในใจ “อะไรกันคุณพะแพง ทำลูกสาวแรงแบบนี้ เดี๋ยวก็ช้ำกันหมดพอดี“ เสี่ยงบวรแสยะยิ้ม มองหญิงสาวรูปร่างดีตรงหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชอบอย่างไม่คิดปกปิด “ขอโทษทีจ้ะเสี่ย ฉันแค่ไม่อยากให้เสี่ยรอนานไปมากกว่านี้” นางตอบกลับ รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากที่ลูกสาวของตัวเองมาได้ทันเวลา อย่างน้อยๆระยะเวลาในการหาเงินมาใช้หนี้ของนางก็ยังคงยืดออกไปได้ เพียงแค่ส่งลูกสาวไปเป็นเมียเสี่ยแลกกับข้อเสนอที่น่าดึงดูดใจ “ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องไปกันแล้วล่ะ ไปกันเถอะจ้ะหนูแพรไหม ไปอยู่กับเสี่ยนะ เสี่ยจะดูแลเป็นอย่างดี” เสี่ยบวรเอ่ยชวนคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหวานหยด แต่รอยยิ้มของชายสูงวัยกลับค่อยๆจางหายเมื่อได้ยินคำตอบของหญิงสาวที่สวนกลับมา “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” เเพรไหมรวบรวมความกล้าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหมายมั่น ทำเอาผู้เป็นแม่หันมามองเธอด้วยสีหน้าตาเขียวปัด “แกพูดอะไรของแกยัยไหม!? แกต้องไปเป็นเมียเสี่ยตามคำสั่งของฉัน” คนเป็นแม่ไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาพูดน้ำเสียงกัดฟัดใส่ลูกสาว เพราะถ้าหากแพรไหมไม่ไปสัญญาการขัดดอกของนางก็จะเป็นโมฆะChapter60.จบบริบูรณ์ รุ่งเช้า “อื้อ” “ตื่นแล้วเหรอ” ควับ! แพรไหมหันไปมองเสียงทุ้มของสามีหมาดๆอัตโนมัติ หลังจากที่เธอรู้สึกตื่นขึ้นมา เมื่อคืนแพรไหมแทบจำอะไรไม่ได้เลย เธอจำได้แค่ว่าตัวเองนอนหลับเต็มอิ่มแค่ไหน “คะคุณนาวิน“ ”หลับสบายไหม“ ปากหนาเอ่ยถาม ตอนนี้นาวินกำลังนอนตะแคงใช้แขนหนึ่งข้างเท้าหัวตัวเองไว้พร้อมกับจ้องมองมายังเธอ “เอ่อ ค่ะ มะเมื่อคืนฉันกลับมาที่ห้องได้ยังไงเหรอคะ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย“ แพรไหมกระพริบตาปริบๆถาม ”ฉันแบกเธอมาเอง ใครบอกให้ดื่มเยอะขนาดนั้น“ ”เอ่อ ขะขอโทษค่ะ ฉันน่าจะลืมตัวไป“ แพรไหมเอ่ยขอโทษออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะแอบรู้สึกผิดที่ไม่ได้ใช้เวลาในงานแต่งกับสามีอย่างเต็มที่เท่าที่ควรเพราะตัวเองดันเมา ”ฉันควรจะจัดการกับภรรยาที่ทิ้งฉันให้เหงาในคืนเข้าหอยังไงดีนะ“ ”-////-“ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อได้ยินคำคาดโทษแบบนั้น เพราะเหตุผลนี้เหรอนาวินถึงได้ดุเธอ ”แพรไหม“ ”.....คะ“ ”เธออยากมีลูกไหม“ หญิงสาวค่อยๆหันมามองหน้าสามีด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่คบกันมา นาวินไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอเลย หรือเป็นเพราะเพื่อนเขาถามเมื่
Chapter59.งานแต่ง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดงานแต่งของแพรไหมกับนาวินก็ถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่าย เพราะเธอกับนาวินตกลงกันเอาไว้ว่าจะเชิญเฉพาะคนที่สนิทเท่านั้น ตอนแรกก็ว่าจะไม่เชิญใครมากมายแต่พอแจกการ์ดไปมาจำนวนคนก็ไม่น้อยอยู่เหมือนกัน เพียงเฉพาะแค่เพื่อนนาวินกับพนักงานที่ผับ แขกก็แทบจะเต็มงานอยู่แล้ว “พิธีการต่อเป็นเป็นการโยนช่อดอกไม้ของเจ้าสาวนะครับ ใครที่เป็นสาวโสดขอเรียนเชิญมาด้านหน้าได้เลยครับ” เสียงพิธีกรดังขึ้น เหล่าสาวๆมากมายจึงไม่รอช้าที่จะเดินออกมาด้านหน้า โดยเฉพาะใครหลายๆคนที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานก็ต่างอยากจะมาแย่งดอกไม้กันทั้งนั้น ”จะโยนแล้วน้า“ แพรไหมที่ยืนเคียงคู่นาวิน ในชุดเจ้าสาวแสนสวยเอ่ยออกไปก่อนจะเหวี่ยงช่อดอกไม้สีสวยไปทางด้านหลัง พรึ่บ! และคนที่ได้ดอกไม้ชื่อนั้นคือสาวสวยคนหนึ่งที่หลายคนไม่คุ้นตา เธอคือ‘อิงฟ้า’ นักร้องสาวคนใหม่ล่าสุดของผับนาวิน ซึ่งเคย์เดนเห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะหันไปแสยะยิ้มใส่หน้าธีโอ “นั่นมันยัยนักร้องที่มึงตามจีบอยู่ไม่ใช่เหรอวะไอ้ธี” ธีโอได้ยินแบบนั้นก็ปั้นหน้านิ่ง ไม่อยากโดนเพื่อนล้อจึงเลือกที่จะไม่แสดงอาก
Chapter58.ความสุข @เพ้นท์เฮ้าส์ “แพรไหม” “แพรไหม” “แพร?” “คะ?” แพรไหมสะดุ้งหลังจากได้ยินนาวินเอ่ยเรียกเธอเป็นครั้งที่สาม ซึ่งร่างสูงที่เห็นว่าอีกคนดูแปลกไปตั้งแต่กลับมาจากตลาด เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เขารู้จักแพรไหมดีพอที่จะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ “เป็นอะไรหรือเปล่า? ฉันเห็นเธอเหม่อตั้งแต่กลับมาที่ตลาด” “.....” เเพรไหมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากเล่าแฟนหนุ่มออกไป “ฉันบังเอิญเจอผู้หญิงคนนั้นค่ะ“ ”ใคร?“ นาวินถาม ”แม่“ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมอีกคนถึงมีท่าทีแบบนี้ การเจอแม่ของตัวเองคงทำให้หญิงสาวรู้สึกสะเทือนใจและคิดถึงอดีตที่มันแย่ๆของเธอ "เธอโอเคไหม“ นาวินถามออกไปอย่างเป็นห่วงเป็นใย ”ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงค่ะ รู้แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่“ แม่จะไม่อยากสนใจแต่หัวใจมันอดที่จะสงสัยไม่ได้ เพราะอดีตคุณนายกลับกลายเป็นคนที่แต่งตัวธรรมดาแบบนั้น นั่นทำให้แพรไหมนึกสงสัยว่าหลังจากที่เธอย้ายออกมา เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้นบ้าง ”ถ้าเธออยากรู้ ฉันเล่าใ
Chapter57.คนที่ไม่อยากเจอ “วิน.....” เบลล่าหลุดปากพูดชื่อของคนตรงหน้าออกมาอัตโนมัติ แต่เมื่อเห็นว่าอีกคนมากับใครเบลล่าก็ตัดสินใจสะบัดหน้าหนีแล้วเดินเชิ่ดไปอีกทางอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากต่อกรณ์อะไรด้วย หลังจากเธอโดนฟ้อง เธอก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับนาวินอีก โชคดีที่แม่ของเธอนั้นช่วยเหลือเธอโดยการไปหายืมเงินมาจ่ายทุกอย่างให้ เบลล่าจึงสามารถรอดจากความผิดมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะแม่ของเธอเสนอที่จะยกหนี้ทั้งหมดให้กับหมอว่านทิพย์เพื่อที่จะขอให้หมอสาวยกฟ้องไป เหตุการณ์นี้ทำให้เบลล่าจดจำขึ้นใจว่าเธอไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับชีวิตของนาวินอีก โดยเฉพาะยิ่งพอได้เห็นอีกคนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแพ้ “ไปกันเถอะ“ นาวินหันไปบอกแฟนสาว อย่างไม่ได้ใส่ใจในตัวของคนที่เพิ่งเดินออกไปเลยแม้แต่น้อย แพรไหมเองก็เช่นกัน เธอไม่ได้หวนกลับไปนึกถึงอดีตพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว หนึ่งวันต่อมา วันนี้เป็นอีกวันที่แพรไหมรู้สึกว่าเธอมีความสุขมากที่สุด เธอตื่นมาพร้อมกับอาหารเช้าที่นาวินทำไว้รอเธอ ซี่งช่วงเย็นของวันนี้เธอมีนัดทานข้าวที่บ้านของเขา แพลนวันนี้จึงไม่มีอะไรมากนอกจากจะใช้เว
Chapter56.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ วันต่อมา “จะดีเหรอคะ ทุกคนจะไม่ตกใจใช่ไหม” แพรไหมเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังนั่งเคลียร์งานตรงหน้า วันนี้นาวินพาเธอติดรถมาที่ผับด้วยและที่สำคัญสิ่งที่ทำให้เธอกำลังรู้สึกลำบากใจอยู่ในตอนนี้ก็คือ นาวินบอกกับเธอว่าเขาอยากจะเปิดตัวเธอให้กับทุกคนที่ผับได้รับรู้อย่างเป็นทางการ “ไม่หรอก สักวันหนึ่งยังไงพวกเขาก็ต้องรู้อยู่ดี” ปากหนาตอบกลับในขณะที่มือก็ยังคงเซ็นเอกสาร “แต่ว่า....ถ้า” แพรไหมยังคงมีสีหน้าที่กังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด แม้เรื่องราวทุกอย่างมันจะผ่านไปนานมากแล้ว แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะกลัวว่าคนอื่นอาจจะมองเธอไม่ดี ทั้งเรื่องของเบลล่าและเรื่องที่นาวินเป็นเจ้านายของเธอ ”อย่าคิดมากเลยนะ ไม่มีอะไรคิดกับเธอไปในทางที่ไม่ดีหรอก“ นาวินปลอบใจแฟนสาวอย่างรู้ทันว่าอีกคนกำลังคิดอะไร ซึ่งแพรไหมได้ยินแบบนั้นก็พยายามทำตามที่เขาว่า แม้จะรู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะทำตามในสิ่งที่อีกคนเห็นว่าสมควร เวลาต่อมา ”สวัสดีค่ะคุณนาวิน“ จิ๊บเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มเดินลงมาข้างล่างจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยทัก แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอกลับต้องชะงักไป
Chapter55.ของขวัญพิเศษ NC+ นาวินนอนรอแฟนสาวอาบน้ำอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ บนกายแกร่งสวมเพียงผ้าขนหนูเอาไว้ที่ท่อนล่างอย่างหมิ่นเหม่ เขาเลือกที่จะไม่สวมอะไรให้เสียเวลา เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่ามันไม่จำเป็น แกร๊ก.... เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำดังขึ้น ทำให้นาวินที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ค่อยๆวางโทรศัพท์แล้วหันไปมอง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะเดินออกมาข้างนอกเสียที ”เป็นอะไรหรือเปล่า?“ “เอ่อ คุณช่วยปิดตาก่อนได้ไหมคะ” แพรไหมเอ่ยบอกออกไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก พอเห็นตัวเองในกระจก เธอก็รู้สึกว่าร่างกายมันหดเหลือนิดเดียว ”หื้ม? ทำไม“ นาวินถามอย่างสงสัย ”ฉันมีของขวัญจะให้ค่ะ“ แม้จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่นาวินก็ยอมที่จะหลับตาลงตามคำขอของคนรักแต่โดยดี ”โอเค หลับแล้ว“ เมื่อได้ยินแบบนั้น แพรไหมจึงค่อยๆโผล่หน้าออกมามอง เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังหลับตาอยู่จริงๆ เธอจึงเรียกความมั่นใจให้ตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่แซนตี้สาวจะค่อยๆขยับเท้าเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูง หัวใจของแพรไหมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา ไม่รู้ว่านาวินจะชอบหรือเปล่า แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธออยากลองทำอะไรแบบนี้ “ละลื







