บทที่ 3

“ไง มาแล้วเหรอ...ยัยลูกหมา”

“...”

“ครูไม่สอน?” กำลังพรรณนาความรู้สึกที่โคตรจะอยากเต้ยโศกอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำคนในห้องก็ถามขึ้น ซึ่งมันทำให้พริกไทยคนนี้...

“ฮะ?”

“ถามว่าครูไม่สอนเหรอ”

“สอน...สอนอะไรเฮีย?” ไม่เข้าใจจริง ๆ แต่ไม่ได้โง่นะแค่ไม่เข้าใจ

“มารยาทไง เจอผู้ใหญ่ไม่ไหว้ล่ะ”

“อ่อ หวัดดีค่ะเฮีย” ฉันยกมือที่ถือของกินพะรุงพะรังไหว้เขาแล้วยิ้มแป้นแล้นตบท้าย ความจริงครูภาษาไทยเคยให้เขียนเรียงความ เอ้ย! เคยสอนมารยาทต่างหากล่ะ นั่นแหละ คุณครูเคยสอนค่ะแต่ไม่คิดจะจดจำและนำมาใช้...กับเฮียต่างหาก เหอะ ๆ ๆ

แล้วเนี่ยถามหามารยาทจากคนอื่นแต่ดูตัวเองสิ เด็กไหว้แล้วไม่เห็นจะรับไหว้เลย ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองตลอด แต่ไม่สนใจดีกว่าเนอะพริกเนอะ เอาของกินไปวางก่อนดีกว่า

“แล้วนี่เฮียมาถึงนานรึยังคะ” ฉันวางของกินในมือลงบนโต๊ะทำงานของพี่เติ้ลแล้วหันไปถามแขก Super Very Very VIP ของมายโบร๋ว~

“ตั้งแต่เธอออกไป”

“จริงดิ?” หันไปมองตาโตเลยค่ะ มานานเหมือนกันนะเนี่ย ว่าแต่มาทำไมกันนะ

“อืม”

“แล้วทำไมเฮียมาเวลานี้อ่ะ มีธุระเหรอคะ แต่พี่เติ้ลไม่อยู่นะ”

“รู้”

“แล้วมาทำไม่อ่ะ เฮียมาหาข้าวกินเหรอ”

“อย่ากวนตีน”

“เอ้า! กวนอะไร พริกถามเฮียดี ๆ”

“รินเหล้ามา”

“ฮะ?”

“รินเหล้าไงวะ”

“อ่อ ๆ โอเคค่ะ” ฉันพยักหน้ารับ รินก็ริน รินเหล้าเสร็จก็วางให้ วางปุ๊บเฮียดีแลนผู้หล่อเหลาเอาการแต่ไม่น่าเอามาทำผัวก็หยิบไปกระดกกรึ๊บเดียวหมดจอกไม่ต่างจากพี่ ๆ นักดริ๊งซ์ที่ซุ้มยาดองข้างหอของพริกไทย

“มีอะไรกิน”

“ฮะ?”

“ไปซื้ออะไรมากิน เอามากินหน่อย”

“ตกลงว่าเฮียหิวข้าวเหรอ?”

“เอามากินก่อน ถามทำห่าอะไรนักหนา” แล้วแค่ตอบดี ๆ มันจะตายรึไงวะ เอาแต่ทำหน้ารำคาญอยู่ได้

“โอเคค่า~ ไม่ถามก็ได้ค่ะ” ไม่บอกก็ไม่บอกเพราะถามตามมารยาทเฉย ๆ จ้ะสุดหล่อ

ฉันเดินไปหยิบถุงของกินเยอะแยะมากมายก่ายกองมากองตรงหน้าคุณเฮียเขาแล้วตัวเองก็นั่งลงบ้าง

“เฮียอยากกินไรอ่ะ เลือกเลย”

“ซื้อมาทำอะไรเยอะแยะ ตัวเท่าลูกหมากินหมดรึไง”

“หูย~ ซื้อเองที่ไหนล่ะ คนอย่างพริกไม่กล้าซื้อของกินเยอะขนาดนี้หรอก นี่พี่เจฟเลี้ยง”

“ใครนะ?”

“พี่เจฟไงเฮีย”

“เจฟไหน” เขาถามหน้านิ่งอีกครั้งแต่ฉันนิ่งไม่ลง อึ้งสิคะ อึ้งมาก อึ้งโคตร โคตรอึ้ง อึ้งฉิบหาย

“แล้วทำไมไม่ตอบ ทำหน้าเหมือนหมาเห็นปลากระป๋องทำไม” โห~ หน้าเหมือนหมาเห็นปลากระป๋องคือ? มันเป็นยังไงวะ แต่สุดท้ายไม่ว่ามันจะเป็นยังไงก็คือหน้าหมาถูกไหม? ปากดีชะมัด

“เฮียไม่รู้จักพี่เจฟ” ฉันถามต่อคราวนี้เขายิ่งทำหน้ารำคาญ

“เออ ถ้ารู้จักจะถามทำไม”

“เฮีย! เฮียไม่รู้จักได้ยังไง! เฮียดีนคนเขารู้จักพี่เจฟกันทั่วบ้านทั่วเมืองเลยนะ คนที่ทั้งหล่อทั้งดังขนาดนั้นเฮียไม่รู้จักได้ยังไง?” ฉันร่ายยาวนิดหน่อยแต่คนฟังหน้าตึง

“ก็ไม่รู้จักไง ไอ้ห่าหน้าไหนล่ะ”

“ก็พี่เจฟที่เป็นดีเจของที่นี่ไงเฮีย เฮีย~ เฮียดีลไปอยู่ไหนมาทำไมไม่รู้จักพี่เจฟ~” อยากจะกรี๊ดเป็นทำนอง EDM ไปอยู่ไหนมาค้า~ เชยมาก เชยระเบิดระเบ้อ

“ฮึ! มันเป็นซุป’ตาร์รึไงถึงต้องรู้จักมัน”

“ก็เปล่า แต่พี่เจฟเขาดังและหล่อมากไงเฮีย แต่ช่างเถอะค่ะ ตกลงเฮียจะกินอะไร” ฉันตัดบท ไม่รู้จักก็ไม่รู้จัก จะไปเอาอะไรกับคนแบบนี้ในเมื่อหน้ามีคำว่าหยิ่งยโสโอหังจองหองพองขนถือดีมีศักดิ์ศรีและหล่อ...กว่าพี่เจฟ แหะ ๆ ๆ นั่นแหละ ตามนั้น ช่างเฮียแกเถอะถามเข้าเรื่องดีกว่าบริการแขกผู้มีเกียรติและมีเกิบเสร็จจะได้ขอตัวไปกินบ้างเผื่อพี่เจฟมารอแล้ว

“ไม่กิน”

“อ้าว ไหนเมื่อกี้บอกจะกินไง ทำไมคะ ไม่มีของที่อยากกินเหรอ”

“อืม ไม่กิน เอาไปทิ้งเลยไป”

“ฮะ?”

“เอาไปทิ้งไงวะ”

“เอาไปทิ้งอะไรเฮีย” ประสาท

“บอกให้เอาไปทิ้งก็เอาไปทิ้ง เป็นไรวะต้องให้ผู้ชายซื้อของให้กิน...เป็นขอทานเหรอ?”