LOGINSusunod na po ang Lihim na Pagnanasa.
Nerisse Villareal’s Point of View“Kailan ka pa naging corny?” tanong ni Adrien.Tumigil sa pag-amoy si Lucien sa aking leeg, at nag-angat ng ulo. Inabot niya kaagad ang aking pisngi, at bahagyang inihaplos ang kaniyang hinlalaki roon.Alam naming dalawa na nagpapanggap lang kami, ngunit hindi ko lang alam kung aware ba ang mga pinsan niya tungkol sa setup namin. Though, arranged marriage lang talaga ang mayroon sa amin.“Corny na ba ‘yon sa’yo?” seryosong tanong ni Lucien, at inilapit ako sa kaniyang dibdib.Ramdam ko naman ang pagsulyap sa akin ng mga pinsan niya. Kaya mas lalong nag-init ang aking mukha, at pilit na isinisiksik ang aking mukha sa kaniyang dibdib.Sa tuwing kumakabog nang malakas ang kaniyang puso, napapapikit ako. Parang nagiging musika sa tainga ko ‘yon, kahit na naiinis ako kay Lucien.“Oo. Hindi ka naman ganiyan.”“Kung alam nilang pinaggagagawa nina Aeron, at Lucien sa akin—” Hindi nagawang ituloy ni Vaughn ang kaniyang sasabihin, dahil sabay na sumigaw sina L
Nerisse Villareal’s Point of ViewNapakurap ako, at hindi nagawang mag-angat ng tingin para tingnan silang lima. Hindi ko inaasahan ang sasabihin ni Vaughn. Alam ko naman na hindi na dapat ako magtaka sa ganitong bagay, dahil normal lang ‘to sa mga kagaya nilang mayaman.Ngunit hindi ko naman magawang balewalain. Bumigat na rin kasi ang atmosphere, at wala ni isa sa kanila ang nagpatuloy sa topic na ‘yon. Ang tanging naririnig na lang sa buong paligid ay ang simoy ng hangin, at ang huni ng mga insekto.Hinaplos ni Lucien ang aking balikat, at marahang iginuhit ang kaniyang daliri nang paikot doon. Sinubukan kong mag-angat ng tingin, at hanapin ang mga mata niya, ngunit ang unang tumambad sa akin ay ang kaniyang mga mata na nakatuon sa akin.“Hungry?” mababang boses niyang tanong sa akin.Nanatili man na seryoso ang kaniyang mga mata, umiling ako nang bahagya bilang sagot.“Hindi pa,” bulong ko, dahil hindi pa naman ako gutom.Nahagip naman ng gilid ng aking mata ang pagsalin ni Vaughn
Nerisse Villareal’s Point of ViewPagdating namin sa private resort nila, hindi ko maiwasang ilibot ang aking mga mata sa buong paligid. Nasa parking lot pa lang nila kami, pero kahit nag-aagaw na ang dilim, at liwanag, kitang-kita pa rin sa exterior ng kanilang private resort kung ilang milyon ang ginastos nila. Napalunok ako, at natanto kung gaano talaga kayaman ang mga Vieri. Sa pamilya ko, at pamilya nila, sila ang alam kong mas maraming property. Mas matagal na sila sa business world kung ikukumpara sa amin.“May mga staff kayo rito?” tanong ko sa kaniya nang alalayan niya akong makababa ng kaniyang sasakyan.Nilingon niya ako, at isinara ang p***o ng passenger seat. Pumulupot ang mainit, at matigas niyang bisig sa aking baywang.“Yes,” sagot niya, at nagsimulang maglakad. “May headquarters sila rito.”Nahigit ko ang aking hininga sa kaniyang sinabi, at hindi makapaniwala na may mga staff nga sila rito. Though, may kutob naman na ako, dahil malawak nga naman ‘tong private resort
Nerisse Villareal’s Point of ViewInirapan ko lamang siya, at sinubukang bilisan ang lakad ko. Ngunit dahil mas malaki ang kaniyang hakbang, naabutan niya ako nang walang kahirap-hirap.Ipinulupot kaagad niya ang kaniyang bisig sa aking baywang, at hinigit ako palapit sa kaniya, hanggang sa tumigil kami sa harapan ng kaniyang condo.“Doon ba tayo matutulog?” tanong ko sa kaniya.Para naman makapagdala ako ng damit kung sakali na matutulog nga kami roon. Pero ayos lang naman kung hindi ako magdadala, dahil maliligo na rin ako ngayon saglit.“I don’t know. Let’s see.”Nauna akong pumasok sa kaniyang condo. Humarap ako sa kaniya, at tinaasan siya ng kilay.“Iinom kayo, hindi ba? Imposible naman na hindi kayo iinom,” sagot ko sa kaniya, at napailing.Tumalikod ako sa kaniya, at naunang pumasok sa kuwarto niya. Naramdaman ko naman ang pagsunod niya sa akin, ngunit hindi ko na siya nilingon.“Hindi ka puwedeng magmaneho kung nakainom ka. Hindi rin naman puwedeng ako ang mag-drive ng sasakyan
Nerisse Villareal’s Point of ViewMatapos niya akong parusahan nang halos isang oras, tumigil din siya. Ngunit hindi niya nagawang ilihis ang kaniyang mga mata. Nakatingin lang siya sa akin, habang sinusubukan kong magtrabaho.Kaya lang ay paano ako makapagtatrabaho nang maayos kung namamaga ang labi ko? Nakailang kagat na ako ng ibabang labi ko, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin talaga maramdaman.“Stop biting your lips.”Nag-angat ako ng tingin, at napansin na masama na naman ang tingin niya sa akin. Namumula rin ang labi niya, dahil isang minuto pa lang ang lumipas mula nang tigilan niya ang paghalik sa akin, o hindi kaya ay pagkagat sa aking leeg.Pinakrus niya ang kaniyang mga bisig sa kaniyang dibdib, habang nakatitig sa akin nang mariin. Umiigting ang kaniyang panga, at parang gusto na namang lumapit sa akin para halikan ako.“Namamaga,” simpleng sagot ko, at tinaasan siya ng kilay. “Wala akong maramdaman.”Kung may nararamdaman man ang labi ko, ‘yon ay kung paano niya ang
Nerisse Villareal’s Point of View“Ano ang gusto mong gawin ko? Ipikit ang mga mata ko?” tanong ko sa kaniya, habang nakatingin nang masama sa kaniya. “He’s my best friend!”“And I’m your fiancé,” giit niya na siyang nagpailing sa akin.Humigpit ang hawak niya sa aking baywang. Ramdam ko ang pagbaon ng kaniyang mga daliri sa aking balat, habang nakatitig nang mariin sa akin.Ipinatong ko ang aking kamay sa kaniyang dibdib, at itinulak siya nang kaunti.“Kung iniisip mong gumagawa ako ng issue, hindi. Parte na siya ng buhay ko bago pa kita makilala, and we’re just friends—”“I don’t freaking care, Nerisse. Dapat ay naka-focus ka lang sa akin.”“Ano ang tingin mo? Hindi?” tanong ko sa kaniya, at sinamaan siya ng tingin. “You’re out of your mind! Alam naman nating pareho na ayaw natin sa ganitong setup, pero kung makapagsalita ka, parang gusto mo ang lahat ng nangyayari!”Hindi siya nagsalita. Umigting lang ang panga niya, habang nakatitig sa akin nang mariin.Muli ko siyang itinulak sa k







