Kabanata 3 - Kiss

Nerisse Villareal’s Point of View

Nang lisanin nila kami rito sa loob ng silid, saka lang ako napakurap.

Umatras ako nang ilang hakbang sa kaniya. Nanatili siya sa kaniyang kinatatayuan, at nakatingin lamang sa akin.

“What the fuck?” gulantang kong sambit, at nasundan nang pagak na tawa.

Naikuyom ko ang aking kamay, at ibinalik ang aking atensyon sa kaniya. Nawala na ang ngisi sa aking labi, at mariin lamang ang titig na ipinukol ko sa kaniya—sinusuklian ang paraan ng titig niya sa akin.

“Busy, huh?”

Kinagat ko ang aking ibabang labi, at umiling. Nag-init ang aking mga pisngi, ngunit nanatiling diretso ang aking titig sa kaniya.

Sumulyap siya sa aking labi nang kagatin ko ‘yon.

“At least inuuna ko ang fiancé ko,” komento ko.

Nag-angat siya ng tingin, at nangunot ang kaniyang noo sa aking sinabi.

“What about you? Ibang babae pa ang uunahin mo?”

Hindi siya nagsalita. Gumalaw lang ang kaniyang panga, at humakbang nang mabagal papunta sa aking gawi.

Tumayo ako nang maayos, pero hindi ako gumalaw sa aking kinatatayuan. Hinintay ko siyang tumigil sa aking harapan, hanggang sa nakatingala na ako nang bahagya ngayon.

“Balak mo pang makipagkita sa ibang babae kaysa sa fiancée mo mismo?”

“Hindi ko alam na ikaw ‘yon.”

Umangat lamang ang sulok ng aking labi sa kaniyang sinabi.

“Gagawin mo pa akong kabit—”

“I’m just worried. Ang dami mong nainom!”

Napailing lamang ako, at inilagay ang aking kamay sa kaniyang dibdib. Itinulak ko siya nang mahina, pero hindi siya nagpatinag. Inilapit niya lang nang kaunti ang kaniyang mukha sa akin.

“That doesn’t change the fact that you’re worried to someone else rather than being worried to your fiancée, Lucien.”

Nilampasan ko siya matapos kong sabihin ‘yon, pero pinigilan niya ako sa pamamagitan ng pagpulupot ng kaniyang bisig sa akin.

“We’re still talking, woman.”

Bigla niya akong ibinalik sa kaniyang harapan. Ang pinagkaiba lang ay isinandal na niya ako sa dingding, habang nakapulupot ang kaniyang bisig sa aking baywang.

Nakatukod din ang kaniyang siko sa taas ng aking ulo, at mariin akong tinititigan.

“Baka tawagin na tayo,” saad ko.

Pilit kong hindi ipinapahalata sa kaniya ang epekto niya sa akin.

“Let them wait,” he whispered like a command.

Napalunok ako sa kaniyang sinabi. Nanuot ang kaniyang pabango sa aking ilong na pinaghalong mint na may sandalwood.

Bahagya akong nanghina sa sobrang lapit niya sa akin, pero itinago ko ‘yon sa pamamagitan ng pagngisi.

“I’m just trying to make sure you’re okay. Lasing na lasing ka kagabi.”

“Tingin mo maniniwala ako sa paliwanag mo ngayon? Hindi pa kita asawa sa lagay na ‘yan, pero nagawa mo ng mag-alala sa ibang babae?”

“I told you—”

“Stop explaining your side, Lucien. Baliktarin mo man ang mundo, mas nag-aalala ka sa ibang babae kaysa sa pakakasalan mo,” putol ko sa kaniyang sasabihin.

Inilapat ko ang aking kamay sa kaniyang dibdib, at itinulak siya. Sa pangalawang pagkatataon, hindi na naman siya natinag.

Mas tumalim na naman ang titig niya sa akin, at inilapit pa ang kaniyang mukha hanggang sa kalahating dangkal na lamang ang layo niya sa akin.

“Ganiyan ba ang gawain nang isang asawa? Kahit arranged marriage pa man ‘yan, hindi ka dapat ganito. You’re such an asshole!”

“Alam mo ba kung sino ang lalaking pakakasalan mo?” tanong niya bigla.

Mabibigat ang aking hininga ngayon. Nanginginig ang aking kamay na nasa kaniyang dibdib. Kagaya ko, mabilis din ang pagkabog ng kaniyang puso.

“Hindi,” sagot ko kaagad. “Pero kahit hindi ko alam, hindi ko inuna ang ibang lalaki.”

Umangat ang sulok ng aking labi. Malamig ang naging titig ko sa kaniya ngayon. Walang mababasang emosyon.

“Kaya bitawan mo ako, bago pa kita masaktan.”

“Do it and I’ll stop you in my own way.”

Natigilan ako sa kaniyang sinabi. Kaya nagkaroon siya nang pagkatataon para makapagsalita.

“Hindi mo kaya?” hamon niya.

Itinulak ko lamang siya ulit, pero mas lalo lamang siyang lumapit sa akin. Napapikit ako nang humagod ang kaniyang labi sa akin.

“Lucien….”

Nanuyo ang aking lalamunan. Pilit ko siyang inilalayo sa akin, pero ngumisi lamang siya sa naging reaksyon ko.

“Marunong ka pa lang matakot?”

Hindi ako nakasagot. Sa tuwing nagsasalita siya, humahagod ang kaniyang labi sa akin.

Inilihis ko ang aking mukha, at tumingin sa kanan. Pero tumama ang kaniyang labi ngayon sa gilid ng aking labi.

“Tumigil ka.”

“I’ll punish my fiancée, Nerisse,” bulong niya gamit ang mababang boses. “I’ll shut her up.”

Nanginig ang aking mga hita. Nahihilo na rin ako sa sobrang lapit niya sa akin, ngunit hindi ako nagpatinag. Tumawa lang ako, at hinarap siyang muli.

“Ang kapal naman ng mukha mong gawin ‘yan, Lucien. Ikaw na ang mali, ikaw pa ang magpapatahimik?”

Ngumisi siya sa aking naging turan. “Kung ano-ano kasi ang iniisip.”

Bigla niya akong hinalikan. Mariin, at mapang-angkin. Sinuklian ko naman ‘yon sa paraang alam ko, dahil sa pagsisinungaling niya.

Pilit pa niyang ipinaglalaban ang paliwanag niya, kahit alam naman naming pareho na mali ‘yon.

Naging marahas ang paghalik niya sa aking ginawa. Bawat paggalaw ng labi namin ay naglilikha ng tunog.

Kumawala ang mahinang ungol sa aking labi lalo na nang humigpit ang pagpulupot ng kaniyang bisig sa akin.

Namanhid ang aking labi sa aming halikan, ngunit wala ni isa sa amin ang tumigil.

Pareho kaming kinakapos sa hangin nang lumayo siya nang kaunti sa akin. Ngunit bigla na naman niya akong inatake nang halik.

“Putangina,” malutong niyang mura sa pagitan ng aming halikan.

Kinagat niya ang aking ibabang labi. Kaya pinagparte ko naman ‘to nang kaunti. Ipinasok niya ang kaniyang dila sa aking labi, dahilan kung bakit kumawala ulit ang ungol sa aking labi.

“Hmm.”

Nag-init ang aking katawan, dahil sa ginagawa namin ngayon. Hindi ko maintindihan kung bakit nasasarapan ako ngayon, kahit na sobrang rahas naman ng halikan namin.

Gumapang ang aking mga kamay sa kaniyang kuwelyo, at kumapit doon. Nawawalan ako ng lakas, dahil sa paghahalikan namin.

Kinakapos na rin ako sa hangin, pero ni isa sa amin, walang nagpatinag. Patuloy pa rin kami sa paghahalikan, kahit na hindi ko na nararamdaman ang aking labi.

Biglang may kumatok, dahilan kung bakit ko inilihis ang aking mukha. Natigil kami sa paghahalikan ni Lucien, dahil doon.

Narinig ko ang kaniyang pag-ungol. Hindi ko alam kung dahil sa inis, pero umayos ako nang pagkatatayo.

“Nerisse?”