Kabanata 2 - Fiancé

Nerisse Villareal’s Point of View

“It’s your engagement party today, Nerisse.”

Napako ang tingin ko kay Mommy. Umigting ang aking panga sa kaniyang sinabi.

“Talagang nagawa niyo pa ‘yang ipagpatuloy, kahit hindi naman ako pumayag, Mom?” tanong ko sa kaniya.

Nagpakawala siya nang malalim na hininga. Nanatili lang ang titig ko kay Mommy.

“Kailangan, Nerisse.”

“Kung kailangan, bakit hindi kayo ang magpakasal?” malamig kong sambit, at napangisi sa lamang.

Inilihis ko ang aking mga mata, at balak sanang lampasan si Mommy para kumuha ng gamit ko.

Hindi ako magpapalipas ng gabi ngayon dito. Kung sana ay matagal na akong nagdala ng mga damit ko sa condo ko, hindi ko na sana kakailanganing magpunta rito.

“Nerisse,” pigil ni Mommy.

Tumigil ako sa paglalakad, at ibinalik ang aking atensyon sa kaniya.

“Para rin naman ‘to sa pamilya natin—”

“Bakit ba paulit-ulit niyong sinasabi na para sa pamilya natin, Mom? Baka para sa inyo!” singhal ko sa kaniya.

Hindi ko na nagawang pigilan ang aking emosyon. Nanginginig ang aking labi, habang nakatingin sa kaniya. Bumigat din ang aking paghinga kaya napasigaw ako.

“Nerisse—”

“Stop calling my name!” I exclaimed and gritted my teeth. “Ano bang mapapala ko sa kasal na ‘yan? Wala naman! Kinuha niyo lang ang kalayaan ko, at gustong kontrolin ang buhay ko sa pamamagitan ng kasal na ‘yan!”

“This is for you…for your future. Mahirap din naman sa amin ‘to, pero kung hindi namin gagawin, baka hindi magtagal ay bumagsak ang business natin.”

Doon ako natauhan. Para sa akin naman pala ang lahat ‘to, pero bakit hindi nila maisip na ang kalayaan ko ang mas maganda?

Kailangan ba talagang umabot sa pagpapakasal? Wala bang ibang paraan para sa gulong ‘to?

“Alam kong ayaw mo rin ‘to, Nerisse. Pero wala na kaming ibang naiisip na paraan kung hindi ay ang ipakasal ka.”

Binuksan ko ang p***o ng aking kuwarto, at napakurap na lamang.

Paulit-ulit na sumasagi sa aking isipan ang sinabi ni Mommy, pero hindi naman nawala ang bigat. Sadyang nadagdagan lang.

Tumunog ang aking cellphone nang maisara ko ang p***o. Inabot ko ‘yon, at tiningnan ang mensaheng natanggap.

I pursed my lips. Nawala sa isip ko na kinuha nga pala niya ang number ko, kahit na saglit lang naman kaming nagkausap.

Naalala ko, matapos no’n tahimik na lamang siyang pinagmamasdan ako, habang umiinom.

From: Lucien

Good morning, Nerisse.

Inihagis ko ‘yong cellphone ko sa kama. Dumiretso ako sa walk-in closet ko para kumuha ng aking mga gamit.

Mamayang gabi gaganapin ‘yong engagement party. Pupunta ako, pero hindi ako didiretso rito sa bahay.

Aayusin ko na ‘tong mga gamit ko, at ilalagay na sa kotse. Para kapag tapos na ang party, pupunta na ako sa bar, at uuwi sa condo nang lasing.

Tumunog ulit ang cellphone ko paglabas ko ng walk-in closet. Napapikit ako, at huminga nang malalim.

“Bakit ba ‘to text nang text?” bulong ko, hindi mapigilan ang pagkaubos ng pasensya.

Mabibigat ang aking paglakad papunta sa aking kama. Padabog kong kinuha ang aking cellphone, at binasa ang kaniyang text.

From: Lucien

You drank too much last night. Do you want to join me? Planning to eat some ramen.

Nagtipa kaagad ako ng mensahe ko sa kaniya.

To: Lucien

Busy. Next time na lang.

Nagpunta ako sa salon nang makabili ako ng dress ko. Nagpa-hair treatment ako. Nagpa-nail extension. Nagpa-massage, at doon na rin nagpa-make up.

Kailangang maganda ako sa engagement party namin ng lalaking pakakasalan ko. Mabigat man sa aking dibdib ang pagdalo, nilunok ko pa rin.

“Kung para sa akin ‘to, at ito lang talaga ang naiisip nilang paraan, bahala na,” sambit ko, habang nakatitig sa aking repleksiyon sa salamin. “Sisiguraduhin ko na lang na hindi ako ang matatalo rito.”

Pagdating ko sa venue, halos malula ako sa dami ng tao. May mga media rin ngayon, at mukha maging ang mga businessman ay nagawang imbitahan ng pamilya namin, o ng mga Vieri.

Kinuyom ko ang aking kamay nang makita ko mula sa aking kinatatayuan na palinga-linga ang mga magulang ko. Hindi sila mapakali, at parang may hinahanap.

“Natatakot ba silang hindi ako dadalo?” angil ko. Natawa pa ako nang bahagya.

“Nerisse!” masaya, at parang nakahinga nang maluwag na wika ni Mommy nang magtama ang aming mga mata.

Hindi ako nagsalita lalo na nang daluhan niya ako. Nanatili lamang akong seryoso, at hindi nagpapakita ng kung anong emosyon.

Mariin ang titig na iginawad sa akin ni Daddy, pero ngumisi lamang ako sa kaniya, bago inilihis ang aking mga mata.

“Nandito na ang mga Vieri,” pahayag ni Mommy.

Para namang may pakialam ako kung dumating man sila, o hindi.

“Naghihintay sila sa likod ng stage.”

Nagsimula silang maglakad. Nakasunod lang ako sa kanila. Hindi lumilingon sa kung saan.

‘Yong mga pinsan ko ay puwedeng kasama rin ng mga Vieri ngayon. Possible na naghihintay sila sa akin, dahil medyo nagpa-late nga naman ako.

Sino sila para magpunta ako nang maaga? After all, labag naman sa aking kalooban ang engagement na ‘to.

“Is that your daughter?” bungad na tanong nang isang ginang sa amin.

Pumasok kami sa isang malaking silid sa likod ng stage. Maraming tao rito, at lahat sila ay mabigat ang kanilang presensiya.

Pasimple kong sinuri ang mga taong nandito, at ilan sa kanila ay hindi pamilyar sa akin. Ako man ang nagma-manage ng mga business namin, hindi ko naman kilala lahat ng mga kaaway namin sa business.

Mas pinagtutuunan ko ng pansin ang pagma-manage ng mga business namin, kaysa ang mga kaaway namin.

“Yes.”

“She’s gorgeous. Akala ko ay hindi na siya pupunta ngayon.”

Napantig ang aking tainga sa sinabi nang isang ginang. Napagawi ang aking mga mata sa kaniya, at tiningnan siya.

Mukhang napansin yata nito ang talim ng aking titig, dahil sumulyap kaagad siya sa akin, at ngumiti. Mapang-asar nga lang.

“Ano naman ho ang dahilan para hindi ako pumunta? I’m honestly excited to meet my fiancé, ma’am.”

Katahimikan ang namayani sa buong paligid. Natulala lamang sila sa akin, at walang nagtangkang magsalita.

Alam kong hindi rin ‘to inaasahan nina Mommy, at Daddy. Pero hindi ko naman gustong makarinig ng insulto galing sa kanila.

Someone cleared his throat as he entered the room. Nang sulyapan ko kung sino ‘yon, bigla akong napako sa aking kinatatayuan.

“This is Lucien Alessio Vieri, Ms. Villareal,” the old man introduced the man that I met last night in the bar, “your fiancé.”