Kabanata 5 - Home

Nerisse Villareal’s Point of View

Nang matapos ang engagement party, hindi na ako nagpaalam pa sa kanilang lahat. Nilisan ko na nang tahimik ang venue, at dumiretso sa parking lot. Ngunit bago pa man ako makalapit sa aking sasakyan, biglang may pumulupot na bisig sa aking baywang para pigilan ako.

Napasinghap ako, at natuod sa aking kinatatayuan. Niyakap niya ako mula sa likod. Kumabog ang aking puso nang humigpit ang pagkapulupot nito sa aking baywang.

“Where do you think you’re going, huh?” mariing bulong niya na siyang nagpaawang ng aking labi.

Napakurap ako, at dahan-dahang sumulyap sa aking tiyan upang titigan ang kaniyang bisig sa aking baywang.

“Talagang naisip mong lumabas nang mag-isa?”

“Bitiwan mo ako,” untag ko, at marahas na humarap sa kaniya.

Nakayuko siya ngayon upang matingnan ako nang maayos, habang ako ay nakatingala.

“Sino ang nagsabi sa ‘yong puwede mo akong hawakan nang ganito?”

Umangat ang sulok ng kaniyang labi, at bahagyang ipinilig ang kaniyang ulo sa kaliwa.

“I’m your fiancé, Nerisse. Hindi kailangan na may magsabi sa akin kung kailan kita puwedeng hawakan,” aniya na siyang nagpatalim naman ng aking mga mata.

Umangat ang aking kamay, at inilapat sa kaniyang matigas na dibdib. Itinulak ko siya, pero hindi siya natinag.

Umikot siya, at isinama ako. Tumama ang aking likuran sa isang malamig, at matigas na bagay. Itinukod niya ang kaniyang siko sa gilid ng aking ulo.

“Umalis ka nang walang paalam?”

“Kailangan ko pa bang magpaalam?” tanong ko sa kaniya, at napailing na lamang. “Para saan? Hindi naman ako bata.”

“Maraming nagkalat na media rito. Ilan ay nagtatago, tapos basta ka na lang umalis?” giit niya, at tumalim pa ang kaniyang mga mata. “Para saan pa ang pagpapanggap natin kanina kung aalis ka na lang bigla?”

Nawala sa isipan ko ‘yon. Gusto ko na kasi talagang umalis kanina. Pagod ako sa nangyari ngayon, pero tama siya. Hindi dapat ako umalis nang basta-basta. Kaya lang ay wala akong lakas para makipag-usap pa sa kanila.

“Pagod ako sa event,” sambit ko, at itinulak siyang muli, pero mas inilapit lamang niya ang kaniyang mukha sa akin.

Naikuyom ko naman ang aking kamay sa kaniyang dibdib, at umigting ang aking panga.

“I’ll drive you home, then.”

Doon ako natawa nang mahina, ngunit malamig ‘yon. Nailing ako, at pinagapang ang aking kamay paakyat sa kaniyang balikat.

Marahan kong hinaplos ang mga balikat niya, at hinahayaang umakyat muli ‘yon sa kaniyang leeg.

Gumalaw ang kaniyang lalamunan, pero tumalim lamang ang kaniyang mga mata.

“There’s no need. I can handle myself, honey,” matamis kong wika, at inilapit lamang siya lalo sa akin.

Hinalikan ko saglit ang kaniyang labi, at ngumiti nang matamis sa kaniya.

“Ingat ka sa pag-uwi.”

Tumayo ako nang maayos, at nagtangkang tanggalin ang kaniyang kamay na nakapulupot sa aking baywang. Ngunit mas lalo lamang humigpit ang kaniyang pagkayayakap sa aking baywang.

Dumikit ang aking katawan kay Lucien. Nag-angat ako ng tingin, at ipinilig ang aking ulo nang kaunti.

“Bitawan mo ako.”

“Iuuwi kita,” mariin niyang sambit, at sumulyap sa aking labi. “Ikaw dapat ang mag-ingat.”

“Kaya kong umuwi. Hindi ko kailangan ng tulong mo,” bulong ko naman.

Bumalik ang kaniyang mga mata sa akin. Binuhat niya ako nang walang pasabi kaya napasigaw ako.

Nagsimula siyang maglakad, at binuksan ang p***o ng kaniyang sasakyan. Ibinaba niya ako sa malambot na bagay, at basta na lang isinara ang p***o bago pa ako makapagsalita.

“Shit!”

Inabot ko door handle, at hinila ‘to, pero hindi bumubukas ang p***o. Natanto kong naka-lock na pala ‘to, at nakapasok na siya ngayon sa kaniyang sasakyan.

“Lucien! Open the door!”

Bumaling ako sa kaniya, at masama siyang tiningnan. Tumingin naman siya sa akin, at binuhay ang makina ng kaniyang sasakyan.

“Seat belt, Nerisse.”

Bumigat ang aking hininga, at naikuyom ang aking mga kamay. Nagsimula siyang magsuot ng seat belt, habang nanatili ang kaniyang atensyon sa akin.

“Buksan mo ang p***o. Ida-drive ko ang sasakyan ko,” mariin kong wika.

Umangat ang kaniyang kilay, at bumaling sa aking katawan.

“Iuuwi nga kita sa inyo—”

“Pero hindi ako uuwi sa bahay!” putol ko sa kaniyang sasabihin.

Pinadasahan ko naman ang aking daliri sa aking buhok, at inilihis ang aking mga mata. Sumandal ako sa backrest ng upuan. Mabibigat pa rin ang paghinga ko hanggang ngayon.

Natahimik siya, pero ang kaniyang atensyon ay nasa akin pa rin. Hindi niya ibinaling sa kung saan.

“Kaya nga gusto ko sanang i-drive ang sasakyan ko, dahil hindi ako uuwi roon!”

“Bakit?”

Marahas ko siyang nilingon. “Dahil sa arranged marriage na ‘to!”

Natahimik siya, ngunit gumagalaw naman ang kaniyang panga. Nanunuri ang kaniyang mga mata, pero hindi ako lumihis, at itinuro siya.

“Dapat ba akong matuwa, dahil ikaw ang ipapakasal nila sa akin?” tanong ko sa kaniya, at ibinaba ang aking kamay. “Nagawa mong alalahanin ang ibang babae kaysa sa fiancée mo!”

“Babalik na naman ba tayo sa usapang ‘yan?”

“Oo!” singhal ko sa kaniya, habang nanginginig ang aking mga kamay. “Alam ko namang kasunduan lang ‘to, pero really? Nag-alala ka sa ibang babae—”

“Eh, ikaw naman ‘yon—”

“Kahit na! Hindi mo naman alam na ako ang ipapakasal sa ‘yo!” giit ko.

Alam ko naman na umiikot na kami sa usapan, pero hindi na matatanggal ‘yon sa isipan ko.

“Ayaw ko ang ganitong set up, pero mas ayaw ko naman ‘yong nagagawang mag-cheat ng mapapangasawa ko.”

“I’m not cheating—”

“Tang ina mo!” nauubusan na pasensya kong sigaw sa kaniya.

Hindi ko naman intensyon na murahin siya, pero bakit ba ipagpipilitan niya ‘yon?

“The fact that you still had the guts to text someone you didn’t know even if you’re already engaged, it’s already cheating, Lucien.”

Ano pa ba ang rason ng pagpapaliwanag ko ‘to sa kaniya kung hindi naman niya naiintindihan?

“Matalino ka. Alam mo ang ibig kong sabihin.”

Hindi siya nagsalita. Inilihis ko ang aking mga mata.

“Buksan mo ‘tong p***o. Uuwi na ako.”

“Hindi ka uuwi.”

Bumalik ulit ang aking mga mata sa kaniya, at sinalubong ang kaniyang mariing titig sa akin.

“Pag-uusapan natin ‘to.”

“Para saan pa? Malinaw naman kung ano ang ginawa mo!”

“We’ll fix this,” mariin nitong sambit, at umigting ang kaniyang panga. “You’re going home with me whether you like it or not, Nerisse.”