FAZER LOGINLihim na Pagnanasa na po ang susunod. Madaling araw na po ulit ang update rito. Maraming salamat po!
Nerisse Villareal’s Point of View Bigla kong inilapat ang aking kamay sa kaniyang dibdib, at sinubukang tumugon sa kaniyang halik. Marahas ang naging paggalaw ng kaniyang labi, at parang may gustong sabihin na hindi ko magawang sagutin.“Lucien,” daing ko nang kagatin niya ang aking ibabang labi, at basta na lang ipinasok ang kaniyang dila sa aking bibig.Naikuyom ko ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib, at wala sa sariling hinila ang kaniyang damit para kumuha ng lakas.Gumapang pataas ang kaniyang kamay na nasa aking batok para hilahin ang buhok ko pababa. Napatingala naman ako dahil doon, at hindi mapigilang kagatin ang kaniyang dila nang kaunti lalo na nang makipaglaro siya sa aking dila.Nagtagal ang aming paghahalikan, hanggang sa pareho na kaming kinakapos sa hangin. Kung hindi ko pa hinampas ang kaniyang dibdib, hindi niya ako titigilan.Bumaba ang kaniyang halik papunta sa aking panga. Binitawan ko ang kaniyang damit, at ipinatong ang aking mga kamay sa kaniyang balikat pa
Nerisse Villareal’s Point of View Matapos niyang patuyuin ang buhok ko, saka lang siya nag-ayos ng kaniyang sarili. May nakahanda nang damit sa kama namin na hindi ko nagawang pagtuunan ng pansin kanina. Mukhang inutos ni Lucien ‘yon sa mga tauhan nila, dahil bago pa lang ang mga ‘to. Halatang kabibili lang, pero nalabhan na.Lumapit siya sa akin, at tinulungan akong magsuot. Sa tuwing kakailanganin kong tumayo, o gumalaw, pupulupot na kaagad ang kaniyang bisig sa aking baywang.Nang maibaba niya ako sa kama, kaagad niyang kinuha ang tray na hawak niya kanina nang pumasok siya ng villa.“Umuwi ba ang mga pinsan mo?” tanong ko sa kaniya, umaasang hindi na masisira ang mood niya.“No. Nasa main house sila,” sagot niya nang ilapag niya ang bed tray table sa tabi ko.Nakita ko kaagad ang French toast, pancake, at sunny side up egg. Bukod doon, may kape rin, at medyo umuusok pa. Mukhang ang mga staff niya ang nagpahabol ng kape namin, dahil hindi ko naman matandaan na may dala siyang kape
Nerisse Villareal’s Point of View Umigting ang aking panga, at marahas siyang nilingon. Tumayo siya nang maayos, ngunit hindi niya inilihis ang kaniyang mga mata nang salubungin ko ang titig niya.“Kasalanan mo.”Napaangat ang kaniyang kilay sa aking sinabi, at inabot niya ang shower handle para buksan ’to.“Bakit ako? Dahil ba pinahirapan kita sa sarap?” tanong niya kasabay ng pagbagsak ng tubig sa aming katawan.Nag-init ang aking mga pisngi sa kaniyang naging tanong. Wala akong makitang ngisi sa labi niya, habang nakatitig sa akin nang mariin. Maging ang kaniyang mga mata, walang pang-aasar na makikita.“Hindi ‘yon!” singhal ko sa kaniya, at lumayo nang kaunti.Ngunit bago pa ako makalayo, hinila na naman niya ako pabalik sa kaniya, hanggang sa tumama ang aking likod sa kaniyang katawan.“Ano?” mababang boses na tanong niya.Naramdaman ko ang paggalaw niya, ngunit hindi ko siya nilingon. Naiilang ako, dahil walang makikitang pang-aasar sa mukha niya. Pati sa boses niya, wala.“Kasi
Nerisse Villareal’s Point of View Dahan-dahan akong nagmulat ng aking mga mata, at hindi mapigilan ang pagdaing lalo na nang sinubukan kong bumaling sa kanan.“Ang ganda namang umaga ‘to,” bulong ko, at napahugot nang malalim na hininga.Nang tuluyan ko nang malingon ang tabi ko, natanto kong wala na roon si Lucien.Napakurap ako, at mabilis na inilibot ang aking mga mata sa kabuuan ng villa. Pinakinggan ko rin kung may ingay ba na nanggagaling sa bathroom, pero wala.“Saan ‘yon nagpunta?”Matapos ang nangyari kaninang madaling araw, pinili ko nang matulog. Hindi ko nga alam kung tinigilan ba ako ni Lucien, o nagpatuloy pa rin siya.Napailing ako, at sinubukang bumangon. Sa kabila ng sakit ng aking katawan, pinilit ko ang sarili kong umupo sa kama.Hindi ko nga lang inaasahan na bubukas ang p***o ng villa, at mararamdaman ko ang pamilyar na presensya.“Gising ka na pala,” wika niya, at dahan-dahang isinara ang p***o.Narinig ko naman ang mga yabag niya papunta sa aking gawi. Kaya humi
Nerisse Villareal’s Point of View “What?” napapaos na boses kong tanong sa kaniya, habang nakatingin sa kaniyang mga mata.Hindi ko nakitaan ng kung anong tuwa ang kaniyang mga mata ngayon. Tanging pagkairita lamang sa tuwing nauubos ko ang pasensya niya.Although, alam ko naman kung bakit siya umaakto na ganito. ‘Yon ay dahil nagpapanggap kami sa harapan ng mga pinsan niya. Pero bakit parang may kung anong kumikiliti sa puson ko, habang nakatitig siya sa akin nang mariin?“Relax, Lucien. Hindi ko naman aagawin—”“Dapat lang,” singit kaagad niya, at hindi man lang pinatapos na magsalita si Vaughn. “Kasi baka makalimutan kong pinsan kita.”Natahimik ang buong paligid sa sinabi ni Lucien, habang ako ay napailing na lamang sa nangyayari.Tinapik ko ang kaniyang hita, at piniling sulyapan ang mga pinsan niya para ngumiti.“Mauuna na kaming matulog,” paalam ko sa kanila, bago lumingon kay Lucien. “We’ll stay here. Nakainom ka.”“Hindi ako lasing.”“Wala akong sinabi na lasing ka. Ang sabi
Nerisse Villareal’s Point of View Inayos ko ang aking makeup, at hindi maiwasang makaramdam ng pag-iinit ng aking mukha, habang nakatitig sa repleksyon ko sa salamin. Kitang-kita ang pamumula ng aking mukha—hindi dahil sa hiya, o kilig. Medyo namamaga rin ang labi ko, dahil sa marahas na paghalik kanina sa akin ni Lucien. Kaya mahahalata kaagad kung ano ang nangyari. “Damn!” malutong kong sambit, at napailing. Humugot nang malalim na hininga. Pinadasahan ko ang aking mga daliri sa aking buhok, at hindi maiwasang maisip kung paano ako titigan kanina ni Lucien. “Are you done?” tanong ni Lucien sa labas ng comfort room. Hindi pa man ako nakasasagot, bigla nang bumukas ang p***o. Kaagad siyang pumasok, at hinanap ang aking mga mata sa repleksyon ko. Sinuri niya ang aking mukha, at nakita ko kung paano niya titigan ang aking sarili. Bahagya rin kasing tumigil ang kaniyang mga mata sa aking puwet, at kahit hindi niya sabihin kung ano ang iniisip niya, alam ko kung ano ‘yon. Mabuti na







