Chapter 3

"Ano ho? Halos magkano ho, Doc?" halos mapasigaw pa si Amara.

Pero hindi niya matanong ang kanyang ina bukod kase sa halos hindi ito makausap dahil sa shock. Hindi rin ito tumitigil sa pag-iyak. Halos tuliro si Amara; hindi sapat ang kinita niya sa pag-indak kahit pa ang ipon niyang pangpunla sana ng mga bagong panamin. Litong-lito si Amara, lalo pa at madalas na siyang tinatawag ng nurse at sinasabing kung wala silang pambayad ay ilipat na lamang sa hospital.

Sa kalituhan ay wala nang ibang choice si Amara kundi ang lumapit sa kanilang amo, ang may-ari ng malawak na gulayan kung saan sila nagsasaka. Sa litong isipan at sa balisang puso, naalala ni Amara ang offer ng matandang may-ari ng lupang kanilang pinag-aanihan. Matagla na iyon, saktong debut niya.Malabo na sa alaala niya ang kondisyon ng matanda, pero malinaw ang halagang narinig niya noon.

"Limang Milyon, pagkakalooban kita iha, ang kapalit lamang ay paliligayahin mo siya at bibigyan ng anak"

Umalingawngaw ngayong sa tenga ni Amara ang offer na iyon. Wala man alam sa kahihinatnan ng mga kondisyon na iyon, agad na dinampot ni Amara ang cellphone na hinuhulugan pa niya sa bombay mapa hanggang ngayon at tinawagan ang matanda.

"Hello? Sino ito?" sagot ng malamyos na tinig ng isang matanda.

"Donya Soledad, si Amara po ito, yung neregaluhan nyo ng sandalyas noong debut ko, yung taga dito ho sa Benguet," pagpapakilala ni Amara.

"Ah, yung anak ni Mang Tuning? Oh, napatawag ka, iha?"

"Donya Soledad, dati ho ay may ibinulong kayo sa akin noon. Itatanong ko po sana kung available pa iyon." Nag-aatubiling sabi ni Amara. Sandaling natahimik ang matanda sa kabilang linya. Ilang segundo, pero pang-taon na para sa dalaga.

"Kung sakali ba, bakit mo gustong malaman?"

"Kase ho, Donya Soledad, papayag na po ako sana sa alok ninyo. Payag na po ako,"sabi niya. Muling nanahimik si Donya Soledad. Masaya siyang pumayag, ang magandang ampon ni Mang Tuning. Ang problema nga lang, iba na ang somitwasyun ngayon. Hindi na katulad noon. Malabo na ang lahat.

"Donya Soledad, nandiyan pa ho ba kayo?"

"Ah, oo, narito pa ako. Eh, oha, bakit naman biglang nagbago ang isip mo, mahigit dalawang taon ang lumipas?"

"Kase po.....kase po ang aking ama ay nasa hospital, nadamay ho sa gulo sa palengke at laslas ang bituka. Kailangan ho siyang aoreahan sa lapng madign panahon dahil may nadamay daw po na organ,"

"Naku susmaryosep! Ganun ba? Eh kung sakali, iha, natatandaan ko pa naman ang usapan natin at ang kontrata, di ba?"

"Opo...Opo Donya Soledad please, tulungan nyo po ang ama ko,"

"Sige, ako na ang bahala. Magpapadala ako agad ng tulong. Ang isang milyon ay makukuha mo agad at ang kakulangan ay makukuha mo kapag nagbunga, maliwanag ba?" sabi ni Donya Soledad, ngunit nagkaroon ng ulap ang mga mata at nabalisa.

"Opo, maliwanag po, naiintindihan ko po." Ipapasundo kita riyan kapag kinakailangan mo nang manirahan dito pansamantala. Huwag kang mag-alala sa magulang mo, padadalhan ko sila ng sustento," pangako nito."

Wala nang ibang pagpipilian si Amara kundi ang kumagat sa mansanas ng witch. Naisip niya, marahil baka matanda na ang paliligayahin niya, baka asawa ni Donya Soledad, wala na sigurong siyang silbi at baka gusto ng asawa niya ng bata, kaya naghahanap ng maaanakan.

"Pero, teka?Magkakanak pa ba yun? Kahit matanda na? tiyak na mahihirapan pala siya"

"Tungak ka, Amara. Natural challenging yun dahil mahal ang bayad, kaya malaki ang bayad sa'yo kase nga medyo mahirap ng patayui . Aba, suwerte mo pa rin sa offer, samantalang diyan nga lang sa Session Road, five hundred lang sa foreigner, talo-talo sila," sabi niya sa sarili.

Inisip na lang ni Amara na kailangan lang daw niyang mabuntis at mabigyan ito ng anak, kaya gusto rin niyang lumuwas na agad para matapos nang mabilis ang kasunduan.

"Sana lang talaga functioning pa si Lolo," sabi ni Amara na iniimagin ang hitsura ng makakasiping. Wala pang isang oras matapos niyang makipag-usap sa matanda. Nakatanggap ng mensahe si Amara mula sa hospital na nasa loob na raw ng operating room ang ama at inooperahan na, at kasunod noon ay nakatanggap din siya ng notification sa bangko na may malaking halagang pumasok sa bank account niya. Seven hundred thousand pesos iyon.

Matagumpay ang operasyon ng kanyang ama. Pero dahil pribado ang pinakamalapit na ospital, napakataas ng inaasahang babayaran. Sinabi ng nurse na bayad na raw ang buong operasyon. Nagtaka si Amara, kaya tinanong niya kung magkano ang gastos.

"Three hundred twelve thousand," sagot ng nurse. Napaisip si Amara. Kung three hundred twelve thousand ang gastos sa ospital at may seven hundred thousand na pumasok sa kanyang bank account, ibig sabihin ay nakapag-deposito na ng isang milyon ang matandang amo, kahit wala pa siyang pinipirmahang kontrata. Alam niyang nagsisimula na ang isang bagong kabanata sa buhay nila.

Tumagal ng halos isang linggo bago nakauwi ang kanyang ama dahil kailangan munang maghilom ang malaking sugat nito sa tiyan. Sinigurado rin na naghilom na ang organ na nadamay. Pagdating sa kanilang tahanan, nagpaalam si Amara sa kanyang mga amo na hindi na muna siya makakapagtanim at makakapag-ani dahil kailangan niyang alagaan ang kanyang mga magulang. Patpatin at sakitin ang kanyang ina, kaya siya lang ang maaasahan upang magpalit ng benda sa sugat ng kanyang ama, punasan at paliguan ito, at pakainin.

Ilang araw pa ang lumipas. Tinulungan ni Amara na makatayo ang kanyang ama at kahit papaano ay makahakbang-hakbang na. Sa loob ng dalawang linggo, bumuti ang pakiramdam ng kanyang ama. Nagsisimula na sanang makabawi si Amara, ganoon din ay nakabalik na sa trabaho, subalit isang na namang pagsubok ang dumating ay ayaw siyang magpahinga.

Alas dos ng madaling-araw, mahimbing na ang tulog ni Amara dahil sa pagod. Maghapon kase siyang nagtanim ng punla sa likod ng bahay nila at nagdagdag pa siya ng ibang variant ng gulay. Binawasan na niya ang pera sa bangko. Kailangan din kase ng mga karagdagan gamot pa ng ama ng ina. Walang katapuan ang malakas na ulan. Isang malakas na unos ang tumama sa La Trinidad, Benguet.

"Ara... Ara… gising, ara, Manong Tuning, Manang Imbay, gumising kayo. Ang kubo niyo ay wasak na. Ara...Ara…!" tawag ng tao sa labas at kinakalampog ang pintuan nilang yari sa kawayan.

Bumangon nang bigla si Amara at doon lang niya napansin na wasak na ang bubong ng kanilang kusina, basang-basa na rin ng ulan ang kanilang sahig. Doon din niya lang napagtanto na napakalakas na pala ng ulan at hangin. Marahil dahil sa sobrang pagod, mahimbing ang tulog ng lahat. Ang kanyang ama ay nakakatulog talaga nang mahimbing kapag nakainom ng gamot.

Agad na bumangon si Amara at ginising ang kanyang mga magulang. Pagkatapos ay dali-dali niyang sinuot ang kanyang makapal na jacket. Wala siyang kapote,at saka niya ginising ang kanyang mga magulang.

"Ama, ina, gumising po kayo. Malakas na po ang hangin at ulan. Inilipa na po ng hangin ang bubong ng kusina natin! Biglang lumakas ang bagyo ngayong madaling-araw at hindi ko namalayan. Kailangan po nating lumikas," sabi ni Amara.

"Bilisan nyo Ama, bilis! Magsuot kayo ng mga jacket at lilikas na tayo," dagdag niya. Painot-inot namang kumilos ang mag-asawa at pagkatapos ay bitbit ang ama ang isang malaking payong na sira ang bandang dulo. Sinamsam ni Amara ang mga gamot ng Ama at ilang tuyong damit at ipinasok sa malaking plastic.