Chapter 4

Binuksan ni Amara ang pinto at sumalubong sa kanya ang malakas na ulan at hangin ng bagyo. Naroon ang kanilang kapitbahay na binata at nakakapoteng nakaabang sa pinto.

"Romar, Romar, tulungan mo ako, paki-alalayan mo si Ama," sabi niya sa kanyang kapitbahay.

"Ako ang bububat kay Mang Tunig. Buhatin mo na rin ang iyong ina. Madulas ang pilapil. Ilikas muna natin sila sa bahay pulungan ng mga magsasaka," utos ni Romar sa kanta. Agad isinampa ni Romar si Aling Imang sa likod ni Amara at saka naman nito isinakay sa kilod niya si Mang Tuning.

Nakipaglaban nang may lakas at tatag ng braso at binti si Amara sa pagbabayad ng putikan at madulas na gilid ng kabundukan upang maililas ang mga magulang. Matapos madala sa isang sementadong pasilidad ang mga magulang, muling lumabas si Amara sa gitna ng masungit na panahon.

"Ara, saan ka pupunta? Bumalik ka dito, pasungit na ng pasungit ang panahon," habol sa kanya si Romar.

"Oo nga, anak, dumito ka na lang, hayaan mo na ang mga gamit sa bahay," sigaw din ng kanyang ama.

"Ama, kailangan kong bumalik sa bahay. Kailangan kong anihin ang mga tanim nating gulay. Inaantod na sila ng malakas na ulan. Masisira ang lahat ng pananim at saka, ama, kailangan kong makapag-harvest sa taniman. Kung hindi, bukod sa malulugi tayo, magbabayad pa tayo sa punla," sabi ni Amara.

"Ngunit, Amara, kalamidad ang kalaban natin. Mauunawaan naman siguro ng mga may-ari ng pananiman ang nangyari," sagot ni Romar.

"Alam kong mauunawaan nila, pero kung meron akong maisasakto at maisasalba pa kahit man lang hanggang tatlong sako, pagkakaperahan ko yun Romar, pwede ko yun ibenta kahit pa nga mas mura kaysa hayaan na lang natin na mabulok. Total, uulit din naman tayong magtanim ng punla. Ano ba naman, na pakinabangan natin ang maisasalba pa," sabi ni Amara.

Sa gitna ng masungit na panahon at nagsasalimbayang mga kidlat, kumuha ng ilang pirasong sako si Amara. Matapos maisako at maitali, pinakiusapan niya si Romar na ilagay ang mga nasako sa mataas na lugar. Kalaunan ay bumaba naman si Amara sa pataniman at inani ang ilang mga broccoli, hinugot ang ilang mga carrots at ilang mga curly flower na maaari pang pakinabangan.

Lumipas ang dalawang gabing walang tigil ang ulan. Sa ikatlong araw, nakita ng mga taga-tribong Kumal ang sinapit ng pananim at ang lahat ay halos madisgrasya.

Mabilis na lumipas ang tag-ulan, isang gabi, ilang buwan matapos na matagumpay na maoperahan ang ama, ay tulalang naglalakad si Amara sa kadiliman ng daan pabalik sana sa kanilang bahay. Tumawag na kase si Donya Soledad kay Amara at kailangan na daw ng dalaga na magpunta sa Maynila upang tuparin ang kasunduan. Sa Maynila na lamang daw sila magpirma ng kontrata.

Laking pasalamat ni Amara, dahil sa mga sandaling iyon ay paubos na ang pera niya. Nagdagdag kase siya ng puhunan at bumili ng karagdagang mga punla sa sariling taniman, pagkatapos ay ipinagawa pa niyang yero ang bubong ng kubo at pinalitan ang buong kusina na nasira matapos ang unos.

Halos magkautal-utal pa nga si Amara sa paglilihim sa ama at ina kung saan niya nakuha ang pinanggastos nila, at upang hindi mag-alala, sinabi niya na pinautang siya ng may-ari ng gulayan, pero ang kapalit ay kailangan niyang mangamuhan sa bahay ng mga ito.Totoo ang salitang pinautang, ngunit kasinungalingan ang salitang mangangamuhan. Pababa ng kakahuyan si Amara nang umalingawngaw muli sa tenga niya ang misyon niya.

"Kailangan mo siyang bigyan ng anak" parang sirang plaka na nang ulit ang salitang iyon.

Walang karanasan si Amara at, sa walang muwang sa kalakalan ng buhay, inisip ng dalaga na magkaroon muna ng karanasan bago siya pagsawaan ng matanda at kailangan may alam siya para mabuntis din. Kaya walang patumpik-tumpik na parang lutang, nagtungo si Amara isang gabi sa Session Road na kilala sa maraming turista at bar. Suot ang kanyang native, Igorot skirt at native na scarf lamang ang tinapal sa mayaman niyang dibdib. Tumambay si Amara sa bar na iisa ang layunin, ang magka-experience, pero ang gusto ni Amara ay sa ideal man niya.

That day, halos walang tigil sa pagpapalipat-lipat ng lugar si Anton, na iisa ang motibo: takasan ang kanyang lola. Hindi niya gusto ang mga ideya nito. He's a bachelor na ini-enjoy lang ang buhay nang malaya. Ayaw niya ng commitment. Lalo pang ayaw niya ng komplikasyon at drama.

Anton was drunk and having fun. Maraming umaali-aligid na p****k sa kanya, meron din namang ang gusto lang kay kalaro sa apoy. May pagka-arrogante si Anton at suplado. He hates complications. Isang doktor si Anton, ngunit ayaw niyang yakapin ang propesyon. Ang lola lamang niya kase ang may gusto noon. Ang nais niya ay maging piloto.

Ang paruparong liwanag ng lampara ay naghagis ng mga anino na sumasayaw sa mga makulay na dingding ng magarbong bar. Si Amara ay nanghihintay ng tamang tao sa tamang pagkakataon.

Habang patuloy na umiikot ang kanyang mga mata, naghahanap siya ng lalaking magugustuhan niya sa unang tingin. Walang lalaking akma sa kanyang ideal man. Sa ilang sandali na nakaupo doon si Amara, maraming lalaki ang lumapit sa kanya at nagsimula ng usapan. Ang iba ay nag-aalok ng inumin; ang iba naman ay napagkamalan na pick-up girl at agad na nag-alok ng pera. Pero alinman sa mga ito, hindi niya nagustuhan. Ang palagay niya ay hindi sila ang mga ideal niya.

Muling iginala ni Amara ang kanyang paningin, ngunit nararamdaman niya ang dagundong ng takot sa dibdib niya. Hanggang sa isang lalaki, na tila arogante at maangas, ang lumapit sa kanya at agad siyang inofferan ng inumin. Pero umiling siya para tanggihan.

"Anong pangalan mo?" May bakas ng awtoridad ang tono nito.

"A… Arabela," tugon ni Amara na sa huling sandali ay nagbago ng isip.

"Anong ginagawa mo sa harap ng bar? Ito ba ang trabaho mo?" tanong nito, tila pinag-aaralan ang kanyang kabuuan. Nakapagtatakang lasing ang lalaki ngunit maayos magsalita at hindi bastos ang salitang lumalabas sa bibig nito, bagay na di inaasahan ni Amara.

Ang inosenteng mga mata ni Amara ay kumikislap sa isang hindi pangkaraniwang katapangan. Sumandal siya sa upuan at nagpapungay ng mga mata sa lalaking kanina pa nakatingin sa kanya.

Gwapo ito. May nakakalokang kislap sa kanyang mga berdeng esmeralda na mata. Parang may koneksiyon na nag-uugnay sa kanila. Parang magkakilala na sila noon pa.Sa maingay na bulong ng kanyang mga alalahanin sa puso ni Amara, tumango ang dalaga kahit napakabilis ang tibok ng kanyang puso.

Lumapit kay Amara ang lalaking may esmeraldeng mga mata. Tanging ang tibok lamang ng kanyang puso ang naririnig ni Amara.Inakbayan siya ng lalaki at tumahimik lamang si Amara. Maganda ang kasuotan ni Amara. Suot niya ang native na skirt ng isang Igorota, ngunit sa gabing ito ay sinadya niyang hindi suotin ang tradisyunal na pangitaas ng Igorota; bagkus ay halos pa-bra lamang, sa nipis na telang batik-batik, ang suot niya na itinali lamang sa likod.

Labas ang kaputian at kagandahan ng katawan niya, sakto sa hubog. Sa karamihan ay kaakit-akit ang kanyang dating, lalo na sa taong medyo may espiritu ng alak. Ngunit totoong larawan si Amara ng isang nakakaakit na bulaklak, isang ngiti ang ibinigay ni Amara kay Anton, sabay inayos ang telang batik na nakatakip sa kanyang dibdib. Para naman kay Anton ay senyales iyon ng nais ng babae .

"Uminon muna tayo, what do you want?" sabi niya.

"Lasing ka na nga, saka hindi 'yan ang pakay ko." Dumadagundong man ang kaba, nilakasan ni Amara ang loob.

"Hey, cutie, I'm not a foreigner, huwag mo akong huthutan," brutal na sabi ni Anton dahil sa kalasingan.

"No, I don't need your money?"

"Hmm, my body, right?"

"Oo, isama mo ako, and make love to me," wala salang sabi ni Amara.

"Make Love? woooah! big word girl... but it's a No!" tumayo si Anton...

"Make love with a woman like you? In your dreams," sabi pa nito saka tumatawang umalis at lumayo kay Amara.