บทที่ 18

บทที่ 16

'หนูมีสามีก็อยากจะมีให้ดีแบบพ่อ สักครึ่งหนึ่งก็ยังดี คุณคือผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตหนู ถึงแม้หนูจะไม่ได้มีค่าอะไรในชีวิตคุณ หนูจะเป็นแค่ผู้หญิงขายตัวเพื่อแลกเงินของคุณ'

เหมือนลากเขาไปตบกลางสี่แยก...ไม่ด่าก็เหมือนด่า มันจุกจนพูดไม่ออก เขาเลี้ยวรถกลับไปและส่งเธอที่คอนโดก่อนจะขับรถออกมาไปที่ร้านไอ้ฟิว

#ร้านไอ้ฟิว

“มาชุดอะไรวะ” เขาไม่ได้ตอบเพื่อน แต่เอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้ามันมาดื่มแทน

ก่อนจะนั่งลง และไม่รู้จะพูดจะตอบอะไรมัน เขาไม่มีแรง เหมือนร่างกายกำลังขาดน้ำตาล ในหูได้ยินเสียงพูดประโยคนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่เพลงในร้านก็ดังมาก

เขาหลับตาลงพิงไปกับโซฟาที่นั่ง ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่ามีคนมานั่ง ข้าง ๆ แบบใกล้มาก ๆ ก่อนจะได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย จึงลืมตาขึ้นไปมอง...กี้

“ทำไมวันนี้แต่งตัวสบาย ๆ จังคะ” เธอเอนตัวมาซบที่ไหล่กว้าง

เธอแปลกใจที่ปกติเขาจะเป็นคนเนี้ยบมาก แต่วันนี้แม้แต่ผมก็ไม่ได้เซตไม่ได้ทำไรเลย เขาสวมใส่กางเกงผ้าขาสั้นเท่าเข่า เสื้อยืดแขนสั้นสีอ่อน สวมรองเท้าแตะ

“ผมเหนื่อย ๆ น่ะ”

“ให้กี้ช่วยไหมคะ กี้ทำให้คุณหายเหนื่อยได้นะ” ก่อนมือเล็กจะลูบไล้แผ่นอกอย่างยั่วยวน เขาส่ายหัว...

“คุณมาหากี้แป๊บหนึ่งก็กลับ ไม่เคยค้างเลยเดี๋ยวนี้ เราไม่ได้ชอปปิงกันนานแล้ว” ร่างสูงควักโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกดโอนเงินให้เธอ

“มีกระเป๋าคอลเลกชันใหม่ พรุ่งนี้คุณไปดูนะ และว่างผมจะไปหา วันนี้ผมเหนื่อย” เขาพูดเสร็จก็หลับตาลง และพิงโซฟาดังเดิม

“ขอบคุณค่ะ งั้นกี้ไปนะคะ อย่าลืมไปหากี้นะ” เขาลืมตามองเธอ ก่อนจะพยักหน้ารับ

“กี้รักคุณค่ะกิต” เธอก้มลงกดจูบมุมปากทั้งสองข้างของเขา

“เป็นเหี้ยไร กูไม่เคยเห็นมึงปฏิเสธเธอสักครั้ง” ไอ้ฟิวถามขึ้นอย่างสงสัย

“กูเหนื่อย ก็แค่นั้น”

“แต่สภาพมึงเนี่ย...ไม่ใช่แค่เหนื่อยกายแล้วมั้ง” เขาไม่ตอบแต่ยกแก้วขึ้นดื่มแทน

“มึงเคยรู้สึกเกลียดใครไหม? อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเกลียด บางทีก็รู้สึกชอบ และก็กลับมาเกลียด อยากทำให้เจ็บ ทำให้ปวด อยากทำให้ทรมาน”

“แต่มันกลับเป็นมึงซะเองใช่ไหม ที่ทรมานและเจ็บปวด”

“กูชอบผู้หญิงเก่ง เพอร์เฟกต์ สูง ขายาว หุ่นดี กูไม่ชอบคนเตี้ย อวบ จิ้มลิ้ม น่ารัก กูไม่ชอบ! กูชอบคนสวย! สวยแบบกี้”

“กูรู้นานแล้ว เรื่องที่มึงเลี้ยงเด็ก” เขาเงยหน้ามองมัน

“วันนั้นกูไปติดไฟแดงคู่กับมึง แต่กูขับรถลูกน้องที่ผับไป มึงไม่เห็นกู แต่กูเห็นมึง”

“........”

“ด้วยความเสือก กูเลยให้คนสืบ” เพื่อนเขามันก็เป็นแบบนี้

“มึงจะไปรู้ดีกว่าตัวกูได้ไง กูไม่ได้ชอบเธอหรอก แค่สงสาร เวทนาชีวิตเธอ”

“กูไม่ได้ถามสักคำว่ามึงชอบใคร ถ้างั้นมึงจะมานั่งเศร้าทำไม? ในเมื่อมึงไม่ได้รักไม่ได้ชอบเธอ แม่มึงอยากให้มึงแต่งงานนิ! มึงก็ขอกี้แต่งงานไปเลย จบเรื่อง”

ดวงตาคมจ้องมองน้ำสีเหลืองอำพันในแก้วสีใส หรือเขาควรจะขอกี้แต่งงานดี?

#คอนโด

เขากลับมาตีสามด้วยสภาพที่เมา แต่ไม่ได้มากขนาดนั้น ก่อนมือหนาจะเปิดประตู และดินตรงไปยังห้องนอน

เธอหันหลังตะแคงหลับอยู่บนเตียงนอนคิงไซซ์ เขาเดินเข้าไปนั่งลงข้างเธอ ก่อนจะลูบหัวทุยเบา ๆ และก้มลงกดจูบขมับข้างที่ปิดปลาสเตอร์ปิดแผลไว้

ก่อนเขาแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่ม มือหนาสอดเข้าถึงร่างเล็กมากก กอดไว้ ตัวเธอหอมกลิ่นครีมทาตัวผู้หญิงที่เขาซื้อให้ จมูกโด่งสันฝังลงไปสูดกลิ่นที่ซอกคอหอม

สองขายาว ก่ายร่างเล็กและออกแรงดึงตัวเธอให้เข้ามาชิดอดแกร่ง เธอตัวเล็ก แค่กอดไว้ก็มิดตัวแล้ว ตัวเธอนุ่มนิ่มไปหมด แต่ทำไมเธอถึงชอบดื้อ ชอบเถียง