ตอนที่  5 อยู่ที่นี่ไม่ได้คุยแน่ 

 

กว่าฟางจะรู้สึกตัวอีกทีก็เกือบจะตอนเย็นอีกครั้ง เมื่อเธอค่อย ๆ ลุกขึ้นมาและหันดูรอบ ๆ ห้องและไม่เห็นเวย์เธอจึงค่อย ๆ หยิบชุดคลุมมาสวม ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาทิ้งเอาไว้ แม้ว่าจะยังคุยกันไม่จบแต่เหมือนว่าวิชญะจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ สินะ

“ตื่นแล้วเหรอ”

เธอสะดุ้งเมื่อเห็นเวย์ในชุดลำลองเดินเข้ามาหาเธอ 

“คือว่า…”

“รีบไปอาบน้ำเถอะพี่พึ่งไปรับชุดที่ร้านซักรีดมาส่งให้น่ะ”

“พี่เวย์ส่งชุดของฟางไปซักเหรอคะ”

“อืม พอดีว่ามีชุดนักบินของพี่ด้วยก็เลยส่งซักทีเดียว ลุกไหวหรือเปล่า”

“ไหวค่ะ”

แต่เวย์ก็เดินเข้ามาและพยุงเธอลุกจากเตียง เธอไม่กล้าหันไปมองหน้าเขาเพราะมัวแต่ใจสั่น คนอะไรแค่สวมชุดอยู่บ้านธรรมดาก็หล่อจนใจละลายแบบนี้

“พี่เอาชุดไปแขวนให้เดี๋ยวออกมาจะได้ใส่ได้สะดวก”

“ขอบคุณค่ะ”

“รีบอาบน้ำเถอะ”

เขาเดินมานั่งรอเธอที่โซฟาห้องนั่งเล่นซึ่งอยู่ติดกับโซนครัวและเครื่องดื่ม เมื่อหันมามองมือถือที่สั่นของฟางก็เห็นเบอร์ที่เธอบันทึกเอาไว้โทรเข้ามา

“ที่รัก”

“หึ ที่รักเหรอ แค่เห็นก็จะอ้วกแล้ว”

เวย์เอื้อมไปหยิบมือถือและตัดสายทิ้งทันที แต่ไม่นานเบอร์เดิมก็โทรเข้ามาอีกครั้งจนเขารำคาญจนต้องตัดสายทิ้งไปเสียดื้อ ๆ โดยปกติแล้วเขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนเพราะมันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของคนอื่น

แต่ว่าครั้งนี้เขาคงยอมไม่ได้เพราะตอนนี้ชนิตราถือว่าเป็นคนของเขาแล้วอย่างเต็มตัว ไม่ใช่ชนิตราที่ถูกผู้ชายเฮงซวยที่กำลังกระหน่ำโทรหาเธอทิ้งโดยไม่สนความรู้สึกเมื่อวานนี้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา 

“พี่เวย์คะ คือว่าชุดนี้…”

เธอเดินถือชุดแบรนด์เนมสีขาวครีมสุดหรูออกมาเพราะมันเป็นชุดเดียวที่อยู่ในห้องแต่งตัว 

“ทางร้านซักรีดน่าจะหยิบชุดมาให้ผิดหรือเปล่าคะ ชุดของฟางเป็นสีเดียวกันแต่ไม่ได้หรูแบบนี้ฟางว่า...”

“ไม่ใช่หรอก ชุดนั้นถูกแล้วล่ะชุดเมื่อคืนพี่เอาไปทิ้งแล้ว”

“ทิ้ง!!”

“ใช่ ทิ้งไปแล้วพี่เห็นว่ามันขาดน่าจะใส่ไม่ได้แล้วก็เลยสั่งชุดใหม่มาให้ ซักรีดด่วนให้แล้วลองใส่ดูสิ”

“แต่ว่าชุดนั้นราคาแพง อุตส่าห์ตัดใจตั้งนานกว่าจะซื้อได้”

เมื่อได้ยินเธอบ่นเขาก็เริ่มนึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง นี่เธอตั้งใจเลือกชุดสวย ๆ ทั้งแต่งหน้าทำผมเพื่อจะมาพบไอ้คนเฮงซวยที่บอกเลิกเธองั้นเหรอ 

“ฟาง จะใส่เองหรือจะให้พี่ช่วยใส่ให้”

“ฟางใส่เองได้ค่ะพี่เวย์ออกไปก่อนเถอะค่ะ”

“เอ่อ ชุดชั้นในนั่นก็… ลองดูนะ พี่ก็กะเอาตอนที่จับ”

เวย์เดินออกไปแล้วฟางจึงรีบปิดประตูทันทีเพราะความอาย เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะซื้อแม้กระทั่งชุดชั้นในและบราเข้าชุดราคาแพงขนาดนี้ให้เธอ แต่ก็นั่นแหละเขาเป็นกัปตันและเงินเดือนคงจะสูงมากกว่าเธอถึงได้มาพักโรงแรมระดับนี้ได้หลายวัน

“เสร็จแล้วค่ะ”

เมื่อฟางเดินออกมาจากห้องแต่งตัว เวย์ก็ต้องยิ้มอย่างพอใจเพราะชุดที่เตรียมให้เธอสวมได้พอดีและยังดูดีมาก ๆ อีกด้วย ไม่สิ มันดีกว่าที่คิดเสียอีก

“พี่จินนี่ยังใช้ได้อยู่”

“อะไรเหรอคะ”

“ไม่มีอะไร รีบไปทำผมสักหน่อยเถอะ”

“ค่ะ”

เธอไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้เพราะยังไม่อยากถูกวิชญะลากขึ้นเตียงอีกรอบ ดูเหมือนว่าเขาเองก็ยังพูดไม่จบแต่ความทรงจำสุดท้ายเหมือนกับว่าเขาจะขอคบกับเธอแล้วยังต่อว่าเรื่องที่เธอจะ “กินแล้วทิ้ง” ด้วย

“เสร็จแล้วค่ะ”

“อืม ยังสวยอยู่เลย ไปซื้อของกันก่อนแล้วแวะทานข้าวเย็นแล้วพี่จะส่งกลับบ้าน”

“ซื้ออของเหรอคะ แต่ว่าตอนนี้ฟางต้องรีบทานยา”

“ยา อ่อหมายถึงยาคุมฉุกเฉินน่ะเหรออ นี่ไง พี่สั่งให้คนซื้อมาเรียบร้อยแล้วแต่ต้องกินหลังอาหาร ไปกันเถอะ”

“เอ่อ ทำไมพี่เวย์ต้องพาฟางไปซื้อของด้วยละคะ”

“ก็ พี่คิดว่าถ้าเรายังคุยอยู่ในห้องนี้คงจะคุยไม่รู้เรื่องน่ะสิ"

วิชญะมองไปที่เตียงซึ่งผ่านศึกรักมาทั้งวันทั้งคืน ฟางรีบคว้ากระเป๋ามาสะพายและหันมาค้อนเขาด้วยหน้าแดงก่ำ

“เห็นด้วยใช่ไหมล่ะ ไปกันเถอะ”

“เอ่อ แล้วห้อง…”

"ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ไม่ได้ค้างที่นี่ เปิดเอาไว้แค่นอนเพื่อปรับเวลาเฉย ๆ วันนี้พี่จะกลับคอนโดตัวเองแล้ว"

“แบบนี้นี่เอง กัปตันก็มีช่วงเวลามึนงงกับช่วงเวลาที่ต่างกันสินะคะ”

“เขาเรียกเจ็ทแลค แต่พี่ไม่ค่อยเป็นหรอกชินแล้ว”

วิชญะพาเธอเดินออกมาจากโรงแรมหรู เมื่อมาถึงลานจอดรถเธอพบว่าเขาทิ้งรถหรูเอาไว้ที่นี่ ซึ่งก็ดูสมฐานะกัปตันรายได้เฉียดครึ่งล้านอย่างเขา เมื่อเดินมาถึงและเขาเป็นคนเปิดประตูให้เธอด้วยตัวเองซึ่งก่อนหน้านี้ภาคภูมิไม่เคยทำให้เธอแม้แต่ครั้งเดียว

“เชิญครับคุณผู้หญิง”

“ขอบคุณค่ะ”

เขาปิดประตูและรีบเดินไปที่นั่งคนขับ ไม่นานรถยุโรปสุดหรูของเวย์ก็ถูกขับออกมา แต่ช่วงเวลานี้รถค่อนข้างติดเขาจึงได้เริ่มชวนเธอคุย

“ฟางเป็นนักเขียนเหรอ”

“ค่ะ”

“ชอบแนวนี้สินะ ก็ดีนะอิสระดีไม่ต้องมีเจ้านาย ควบคุมการทำงานด้วยตัวเอง เก่งมาก”

“จริงเหรอคะ พี่เวย์เป็นคนแรกเลยนะคะที่พูดกับฟางแบบนี้ คนรอบข้าง เพื่อน ๆ และครอบครัวไม่ค่อยสนับสนุนฟางเท่าไหร่หรอกค่ะเพราะคิดว่ามันทำเงินไม่ได้”

“เหรอ ถ้าอย่างนั้นนักเขียนชื่อดังอย่างเจ เค โรลลิ่งทำไมถึงได้โด่งดังจนหนังสือถูกนำไปทำภาพยนตร์ล่ะ”

“นั่นสิคะแต่ก็นั่นแหละค่ะ น้อยคนที่จะประสบความสำเร็จ”

“แค่ชอบก็ดีแล้วนี่ ว่าแต่เรื่องที่คุยกันค้างเอาไว้ฟางลองคิดดูนะ ก่อนกลับบ้านพี่ต้องการคำตอบ”

“เรื่อง…ที่คุยกันเหรอคะ”

เวย์หันมามองเธอและยิ้มก่อนจะค่อย ๆ เอียงเข้ามาใกล้ ๆ อีกครั้ง

“ใช่ เรื่องที่คุยกันก่อนจะถูกพี่กินจนหมดแรงอยู่บนเตียงไงล่ะ”

“พี่เวย์!”

“อยู่นี่ ๆ เสียงดังทำไมล่ะ”

“พูดอะไรคะเนี่ย”

“ทำเป็นอายไปได้”

รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปจนถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง เวย์พาเธอเดินซื้อของทั้งเสื้อผ้าของเขาและยังพาเธอบังคับให้เลือกซื้ออีกหลายชุด ฟางทั้งเพลียและเหนื่อยเพราะเขาสั่งให้เธอเปลี่ยนชุดและลองอยู่นาน

“พี่เวย์ฟางเหนื่อยแล้วก็หิวด้วย ไม่ลองแล้วได้ไหมคะ"

“ก็ได้ ผมเอาทั้งหมดนั่นแล้วก็… ช่วยส่งไปที่นี่นะครับ”

“ค่ะคุณผู้ชาย”

พนักงานขายมองหน้าทั้งคู่และหันมายิ้มให้ฟางด้วยความอิจฉาสุด ๆ เมื่อฟางนั่งลงที่โซฟาระหว่างรอเวย์เดินไปจ่ายเงินด้วยการ์ดดำสุดหรู ไม่นานเขาก็เดินมาหาเธอพร้อมกับถุงอีกสองสามถุงและพาไปที่ร้านอาหารชั้นบนที่เขามักจะมาทานเป็นประจำ

“นึกว่าเป็นกัปตันจะสบายเสียอีก ฟัง ๆ ดูแล้วก็ลำบากไม่น้อยเลยนะคะ เวลาพักผ่อนกับวันทำงานก็ไม่แน่นอน มิน่าล่ะตอนนั้น… เอ่อ”

“หึ ทำไมเหรอ หรือว่าเมื่อก่อนหยีคงไประบายอะไรเกี่ยวกับพี่ให้ฟังเยอะสินะ”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพื่อน ๆ ก็พากันปลอบว่าเพราะพี่เวย์พึ่งจะเริ่มทำงาน อีกอย่างงานแบบนี้ไม่ค่อยมีเวลาว่างเหมือนคนทั่วไปก็เลยอาจจะไม่ค่อยว่าง”

“แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นใช่ไหม ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ยว่าพวกผู้หญิงเวลามีปัญหากับแฟนจะคุยกันมากขนาดนี้”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ หยีก็แค่เหงา”

“หึ แค่เหงาเหรอ ไม่ใช่ว่าอยากหาเรื่องอยู่แล้วเหรอ”

“อะไรนะคะ”

“เปล่าหรอกไม่มีอะไร ตอนนี้ตารางการใช้ชีวิตของพี่ค่อนข้างปกติแล้ว คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรอีกฟางวางใจได้”

“คะ?”

“ทำไมทำหน้างงแบบนั้นอีกแล้วล่ะ หรือว่าคิดจะปฏิเสธพี่เหรอ ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนนี้เป็นฝ่ายขอเองเลยนะ หรือว่าเรื่องนี้ก็จำไม่ได้”

“จำ ไม่เห็นได้เลยว่าพูด”

“เหรอ ถ้าอย่างนั้นพี่จะทบทวนให้เอาไหม ทบทวนตั้งแต่แรกเลยจะได้จำได้”