7 l ชนเเก้ว

7

ชนแก้ว

          เราทั้งสองทานกันเสร็จฉันจึงยกมือเรียกพนักงาน

          “เก็บเงินด้วยค่ะ”

          “ครับพี่” เด็กผู้ชายเดินเข้ามาพร้อมกับกดเครื่องคิดเลขด้วยความชำนาญ

          “112 บาทครับ” ฉันจึงเปิดกระเป๋าแบรนด์ดังหยิบบัตรเครดิตยื่นไปให้

          “อะเอ่อ พี่มีเงินสดไหมครับ”

          “ร้านผมเล็กนิดเดียวไม่มีไอ ไอ..” พนักงานผู้ชายทำท่าคิดนานอยู่สักพักชายหนุ่มเห็นแบบนั้นจึงหยิบแบงค์สีแดงในกระเป๋าให้จำนวนสองใบให้

          “นี่ครับ”

          “อ๋อผมนึกออกแล้ว เครื่องรูดบัตร”

          “ขอบคุณครับพี่ชาย” พนักงานหัวเราะออกมาพร้อมกับยกมือไหว้โค้งขอบคุณ พลอยเห็นแบบนั้นด้วยความใสซื่อจึงยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยความดีใจ

          “ขอบใจนะ ฉันไม่มีเงินสดอะ” เบนซ์ส่ายหน้าทำหน้าบึ้งตึงลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนรถทันที

          ระหว่างทางเราไม่ได้มีอะไรพูดกันต่อเพราะไม่กี่เมตรก็ถึงคอนโดของฉันแล้ว

          “คุณกลับยังไง”

          “ขับรถฉันกลับก่อนได้นะ”

          “ไม่จำเป็น” เราทั้งสองลงจากรถ เมื่อเห็นว่าเขานั้นแสดงท่าทีรำคาญเธอมากอยู่หลายครั้ง และตั้งแต่เขาเจอเธอเขาก็ดูหงุดหงิดเป็นพิเศษ เธอจึงเลือกไม่พูดอะไรออกไปอีก มือบางยื่นเข้าไปรับกุญแจรถพร้อมกับเดินเข้าล็อบบี้ไป

          “ขอบคุณอีกครั้งละกัน”

          ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็พบว่าแบตในเครื่องตัวเองหมด เพราะตอนที่เขาเอาไปเปิดจีพีเอสดูทางเป็นเวลานานพอสมควร

          “ฉิบ!!!” เขาจึงรีบวิ่งตามหญิงสาวเข้าไปในคอนโด

          “คุณ เดี๋ยวก่อน” ร่างบางกำลังรอลิฟท์เมื่อได้ยินเสียงจึงหันกลับมาทันที

          “มือถือผมแบตหมด” มือแกร่งแบมือมาตรงหน้าหญิงสาวอย่างกลัวเสียฟอร์ม หญิงสาวที่เห็นแบบนั้นจึงทำเป็นไม่รู้ วางกุญแจรถใส่มือชายหนุ่มตรงหน้าสายตาจ้องมองตาคมอย่างไม่ละสายตาไปไหน จนชายหนุ่มลุกลี้ลุกลนกับสายตาของเธอ

          “ขอบใจ พรุ่งนี้จะผมรีบขับมาคืน” หลังจบประโยคเขาไม่รอช้ารีบเดินออกไปทันที

•••

          หญิงสาวอาบน้ำชำระล้างร่างกายเรียบร้อย จู่ๆเธอก็เกิดอาการนอนไม่หลับขึ้นมา จึงเดินเข้าไปหยิบชุดที่พ่อเธอดึงฉีกขาดมาทำการปักเย็บใหม่ด้วยมือ ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถซ่อมให้กลับมาใส่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็ยังคงเป็นรูปเป็นร่าง

          “อีกนิดเดียว” มือบางหยิบเข็มร้อยด้ายค่อยๆปักอย่างช้า ไม่นานความเหนื่อยล้าก็เข้ามาเยือนแต่ทว่าเธอยังไม่รู้สึกอยากนอนแต่ร่างกายมันฟ้อง พลอยวางชุดเย็บลง ลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัวชงกาแฟดื่มเพื่อให้คาเฟอีนช่วยให้ร่างกายตื่น หญิงสาวเพื่อนค่อนข้างน้อยจะมีเพียงแค่พี่เข็ม และดาวนางแบบประจำชุดเธอ ส่วนเพื่อนเรียนในห้องก็จะเป็นรุ่นน้อง

เธอเรียนซ้ำแค่บางวิชา เธอเรียนเช้าบ้าง เย็นบ้างทำให้ไม่ได้สนใจเรื่องเพื่อนสักเท่าไหร่

          หญิงสาวกลับมานั่งเย็บชุดต่อจนเกือบเสร็จ ร่างบางเริ่มปวดเข้าที่หลังจึงฟุบลงนอนทั้งที่ในมือยังถือชุดของตัวเองออกแบบ ตอนแรกก็จะแค่พักสายตา ไม่นานเธอก็ได้เข้าสู่ห้วงนิทราไป

เช้าวันต่อมา

          ก็ยังไม่เห็นท่าทีว่าชายหนุ่มจะเอารถมาคืน ด้วยความที่ทั้งสองนั้นไม่ได้มีเบอร์ติดต่อกัน ดีที่วันนี้เป็นวันหยุดเธอจึงสั่งอาหารในแอพเดลิเวอรี่แทน

          “ดีนะที่วันนี้ไม่มีอีเว้นท์อะไร”

          “ไหนบอกจะเอารถมาคืน คนโกหก”

          และวันนี้ทั้งวันหญิงสาวไม่ได้ออกไปไหนเลย ยังดีที่เธอออกมาอยู่ข้างนอกยังมีเวลาได้ทำในสิ่งที่ชอบ วันนี้หญิงสาวตื่นมากิน นอน ออกแบบวนลูบไปจนตอนเย็น และเธอก็ตั้งใจจะออกไปดื่มเหมือนเดิมเพราะวันนี้เธออยากซื้อไวน์หายากตัวนั้นกลับมาด้วย

          หญิงสาวกำลังก้มหน้าลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เธอพึ่งกดเรียกผ่านแอพไป แต่ระหว่างที่เธอรอคนขับมารับเสียงแตรรถคุ้นหูทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามอง

ปี๊ด ปี๊ด

          “คุณ” กระจกรถเลื่อนลงมา พร้อมกับใบหน้าหล่อของชายหนุ่ม พลอยกำลังงุนงงเพราะคิดว่าเขาจะเอารถมาคืนเธอ

          “ขึ้นรถ” หญิงสาวที่กำลังลังเลจนทำให้คนขี้หงุดหงิดเอ่ยเรียกซ้ำ

          “ขึ้นรถ!” เพียงเท่านั้นหญิงสาวจึงรีบขึ้นรถตัวเองทันที

          “คุณจะพาฉันไปไหน”

          “และเธอจะไปไหนละ” นั่นสิ ตานี่ไม่ได้โง่นี่นา วันนี้ฉันและเขาแต่งชุดโทนสีเดียวกันฉันใส่ชุดเดรสสีดำโชว์ร่องอกนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้โป๊จนเกินไป ส่วนคนขับรถของฉันใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมลงสองเม็ดเห็นแล้วเขาก็ดูดีเหมือนกันแฮะ

          เราทั้งสองเดินเข้ามา วันนี้ฉันได้นั่งโซนเดิมอีกแล้ว และฉันก็รู้สึกชอบมากด้วย เพราะโต๊ะที่เรากำลังนั่งสามารถมองทุกส่วนของที่นี่ได้

          “เอาเตกีล่าค่ะ” พนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์ดวยท่าทีเกร็งแปลกๆ สงสัยจะเกร็งตานี่แน่เลย ชายหนุ่มชอบทำหน้าตึงเครียด

          “ของฉันเอาเหมือนเดิม”

          “เพิ่มข้าวผัดมาด้วย” ไม่นานเครื่องดื่มของฉันก็ถูกนำมาวางด้วยความรวดเร็วกว่าปกติ ข้าวผัดเมนูธรรมดากลิ่นหอมของมันชวนให้ฉันหิว ด้านข้างข้าวมีแก้วไวน์พร้อมกับไวน์ที่ฉันอยากดื่มและอยากซื้อกลับ

          “น่ากินจัง”

          “ที่นี่มีข้าวด้วยเหรอ ฉันพึ่งรู้” มือบางกำลังเอื้อมหยิบแก้วเตกีล่ากลับต้องชะงักเพราะโดนดุ

          “กินข้าวก่อน”

          “คุณสั่งให้ฉันเหรอ”

          “อืม คำขอโทษที่ไม่ได้เอารถไปคืน” เพราะว่าพ่อของเขาตามกลับบ้านด่วน ทำให้เขาต้องเลือกคนสำคัญก่อน ทีแรกจะส่งข้อความบอกหญิงสาวแต่เขานั้นก็ไม่มีเบอร์เธอ พลอยพยักหน้าด้วยความดีใจเพราะเธอกำลังหิวข้าวอยู่พอดี ความเค็มพอดีทำให้จานนี้กลมกล่อมไม่นานหญิงสาวจัดการข้าวผัดหมดอย่างไม่ได้แค่ภาพลักษณ์ตัวเอง ซึ่งภาพนั้นทำให้ชายหนุ่มเผลอมองค้างไม่รู้ตัว

          “อร่อยมากเลย”

          “ที่นี่มีแต่ของอร่อย”

          “ฉันอยากกินไวน์นั้นด้วย” ชายหนุ่มมองตามสายตาหญิงสาว เขาจึงหยิบมันมาวางที่หน้าเธอ วันนี้เขาตั้งใจจะขับรถมาคืนเธอแหละ พอมาถึงก็เห็นอีกคนแต่งชุดสวยรอ คงคาดว่าเธอกำลังจะมาคลับของเขาและมันก็เป็นอย่างนั้น

          “ของคุณ” ฉันรินใส่แก้วให้เขาและของตัวเอง จากนั้นฉันจึงยกแก้วยื่นเข้าไปหา

          “ชนแก้ว”

ปึก~

          “รสชาติดีมาก” หญิงสาวตั้งใจมาดื่มฟังเพลงผ่อนคลายเผื่อวันนี้เธอกลับไปจะได้คิดไอเดียชุดใหม่ออก แต่เมื่อหันกลับไปก็พบว่าชายหนุ่มกับเหม่อลอยสวนทางกลับบรรยากาศร้าน

          “คุณ”

          “เป็นอะไรหรือเปล่า คุณดูเครียดๆนะ” ใช่วันนี้เขาเครียด เขาได้รับงานใหญ่จากคุณพ่ออีกกี่เดือนข้างหน้า อุปสรรคต่างๆทำให้เขารู้สึกท้อแท้ ถึงแม้ว่าภายนอกเขาจะดูเฉยชาก็ตามแต่ลึกๆแล้วเขาแค่ต้องการคนที่เข้าใจเขาบ้าง

          “บอกฉันได้นะ”

          “ระบายได้”