6 l เจอกันอีกแล้ว

6

เจอกันอีกแล้ว

QQ Bar VIP Club           

          บรรยากาศเต็มไปด้วยแสงไฟสลัว ค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยนักท่องราตรี บางคนกำลังโยกตามเพลงเบาๆ บ้างก็ตั้งใจมาดื่มระบายความทุกข์กับเพื่อนๆ ที่แห่งนี้เขาและเพื่อนออกแบบบาร์กึ่งคลับซึ่งจะแยกโซนอย่างชัดเจน ทำให้ที่นี่ถือเป็นสถานบันเทิงระดับไฮคลาสที่จะเลือกมา

          “รอนานไหมวะ” ไม้เดินถือไวน์ราคาแพงเข้ามาผู้เป็นเพื่อนด้วยอาการกรึ่มๆ

          “ไม่มาแต่พรุ่งนี้เลยละ” ชายหนุ่มปรายตามองเพื่อนด้วยแววตาเรียบนิ่งเพราะเพื่อนของเขามักจะเดินเข้ามาในสภาพนี้

          “อะไรวะ”

          “กูมาช้าเพราะมัวแต่เลือก ‘ของดี’ อยู่” ไม้นั่งลงบนโซฟานุ่มโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่คือโซนวีไอพีสำหรับผู้บริหารอยู่ด้านในกึ่งกลาง โซฟานี้สามารถมองเห็นบาร์กึ่งผับได้อย่างทั่วถึง เพราะพวกเขาใช้เป็นที่สังเกตพฤติกรรมผู้เข้าใช้บริการเสมอ

          “ไอปัญมาพอดี” ปัญเดินเข้ามาตามหลังด้วยใบหน้าตึงเครียด ซึ่งสองคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วรู้ทันทีว่าเพื่อนของเขากำลังอารมณ์ไม่ดี ทำให้ไม้รีบเอื้อมหยิบแก้วรินไวน์ตัวหายากให้เพื่อนอย่างเอาใจ

          

ปึก ครืด

          “อะ...ดื่มก่อนมึง” ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งลงพร้อมกับยกแก้วของเพื่อนเตรียมไว้ให้กระดก แต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา กระทั่งเบนซ์ทนไม่ไหว

          “มึงเครียดเรื่องไรวะ” จริงๆเขารู้อยู่แล้วว่าเพื่อนของเขานั้น มีอะไรก็จะเล่าเอง แต่ทว่ารอบนี้น่าจะซีเรียสจริงๆ เพราะเขารับรู้ได้ว่าเพื่อนตนเองนั้นอึดอัดอยู่ไม่น้อย

          “…..”

          “…..”

          “ผู้หญิงคนนั้น ที่ตั้งใจจะมาทำร้ายครอบครัวกู”

          “คุณเมย์อะนะ” พอเพื่อนเอ่ยแบบนี้มา เขาก็เดาได้ทันที

          “อืม”

          “เขาก็ดูปกตินะ กูเจอผู้หญิงมาเยอะเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอก” ผมบอกกับเพื่อนตัวเองอย่างที่ตัวเองสัมผัสได้

          “จริงกูเห็นด้วย” ไม้หลังจากเงียบอยู่นาน พอได้โอกาสก็เสริมเพื่อนทันที

          ขณะที่ปัญกำลังยกเครื่องดื่มรสชาติขมเข้าปาก สายตาคมก็ดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงในบทสนทนา ปัญไม่รอช้ารีบเดินตามไปทันที

          “อะ...อ่าวเห้ย มึงรีบไปไหน”

          “กูไปละ” เบนซ์ลุกออกไปทันทีอย่างไม่ได้บอกอะไรไม้ต่อ

          “อะไรของพวกมึงวะ เมียกูอยู่ไกลหรอก”

          “ไม่งั้นกูไม่ง้อพวกมึงแน่” ไม้ไม่รอช้าก้มมองดูนาฬิกาตอนนี้ปารีสบ่ายสองกว่าแฟนสาวเขาน่าจะเรียนเสร็จแล้ว ชายหนุ่มจึงหยิบโทรศัพท์โทรหา พร้อมกับลุกขึ้นออกที่จะไปด้านนอก เพราะด้านในนี้เสียงค่อนข้างดัง

อีกด้าน

          “ปะปล่อย”

          “ชื่ออะไรบอกก่อน”

          “ไม่ ปล่อย” หญิงสาวดื่มเครื่องดื่มมากจนเริ่มปวดท้องทำให้รีบลุกออกเข้าห้องน้ำ ทั้งที่เธอเริ่มรู้สึกมึนๆ

          ชายหนุ่มหน้าตาดีที่คอยลอบมองหญิงสาวมาตั้งแต่เข้าร้าน และเขานั้นก็สังเกตว่าหญิงสาวชอบมานั่งดื่มอยู่คนเดียวประจำ รอบนี้เขาถือโอกาสดักรอหน้าห้องน้ำ

          “เธอเริ่มเมาแล้ว”

          “ฉันไปส่งดีกว่านะ” มือแกร่งเอื้อมเข้าโอบเข้าที่เอวบางอย่างถือวิสาสะ ล็อคเข้าหาตัวเองมือแกร่งลงน้ำหนักมืออย่างแน่นหนาทำให้คนที่เริ่มเมาไม่สามารถขยับออกห่างได้

          “ปล่อย ได้ยินไหม”

          “ปล่อยเมียกู” เสียงเข้มที่คุ้นหูทำให้ทั้งชายหนุ่มที่กำลังพาเธอไปหยุดชะงักพร้อมกับหันไปมอง

          “คะคุณเบนซ์”

          “ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าคนนี้เมียคุณ”

          “ผมขอโทษครับ” มือแกร่งรีบปล่อยออกจากเอวบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสาวเท้าออกไป หญิงสาวที่ไร้ต่อคนประคองจึงรีบหาที่คลำ

          ชายหนุ่มยังคงจ้องมองหญิงสาวด้วยความไม่ชอบใจ ถึงเขาจะทำงานสถานที่แบบนี้ก็ใช่ว่าเขาจะอยากได้แม่ของลูกที่กินเหล้าเที่ยวเก่งแบบนี้...

          “คะคุณ เราเจอกันอีกแล้ว” หญิงสาวพยายามจะปรือตาขึ้นมาตอบขอบคุณเขา

          “ใครเขาอยากเจอคนขี้เมาแบบคุณกัน” ทำให้ชายหนุ่มยังคงสวนกลับในท่ากอดอกยืนมองอย่างไร้อารมณ์ พอชายหนุ่มสวนกลับมาแบบนั้นเธอก็เริ่มได้สติพลันจะเดินหนี

หมับ!!

          “จะไปไหน”

          “ถ้าคุณไม่อยากเจอฉัน ฉันก็จะไป” เพราะที่เธอตัดสินมาที่นี่ก็เพราะพ่อได้สั่งคุณรินพักงาน สาเหตุเพราะให้ท้ายฉันไปงานแฟชั่น ฉันหงุดหงิดทำอะไรไม่ได้ เลิกงานมาเหนื่อยเพียงเพราะต้องการหาที่ระบาย

          “จะไปสภาพนี้?” ร่างสูงเลิกคิ้วถาม

          “...”

          อาการมึนเมาของเธอทำให้การรับรู้ช้าลง พลอยพยายามเดินกลับไปยังโต๊ะตัวเอง เบนซ์เห็นแบบนั้นจึงเข้าไปประคองด้วยความหงุดหงิดของอีกคน ที่เธอเมินเฉยทั้งที่เขาเป็นคนช่วยเอาไว้

          ชายหนุ่มพาหญิงสาวกลับมานั่งที่โต๊ะของเธอ บนโต๊ะมีแก้วเหล้าวางอยู่มากมายไร้คนนั่ง

          “กินมาก ลำบากคนอื่น” ชายหนุ่มบ่นออกมาเมื่อเขาส่งหญิงสาวกลับโต๊ะตัวเองแล้ว เขาก็เตรียมจะหันหลังกลับทันที แต่ทว่า....

          “เดี๋ยวก่อนสิคุณ” หญิงสาวเริ่มได้สติ เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังจะเดินจากไป ใบหน้าหล่อหันข้างปรายตามองโดยที่ไม่ได้หันตัวมา

          “นั่งดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”

          “ฉันเลี้ยงเอง” สายตาหยาดเยิ้มกำลังมองเขาด้วยความวิงวอน

“ฉันมีนัดต่อ คงไม่สะดวก”

          “ดะเดี๋ยว”

          “...”

          “ช่วยไปส่งได้ไหม ฉันขับรถไม่ไหว”

บนรถ  

          รอบแรกหญิงสาวอาสาจะบอกทาง แต่ชายหนุ่มไม่อยากได้ยินเสียงเธอ เขาจึงให้เธอเปิดจีพีเอสแทน ภายในรถมีเพียงความเงียบ คนเมาที่ได้สติแล้วจึงรู้สึกเกร็งเล็กน้อย เธอลอบมองคนขับใบหน้าของชายหนุ่มคม จมูกโด่งเป็นสัน หนวดเคราโกนเรียบร้อย มองอีกมุมเขาก็หล่อฉบับนักธุรกิจ หันมองอีกมุมเขาก็หล่อแบบแบดบอย

          “มองทำไม”

          “คะคือว่า”

          “พูดสักที ฉันรำคาญ”

          “พะพูด พูด ดุจัง” เจ้าของใบหน้าหล่อเริ่มเสียงแข็ง หญิงสาวจึงรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

          “ขอบคุณนะ”

          “เรื่อง?”

          “ก็เรื่องที่คุณบอกคนนั้นว่าฉันเป็นมะ(เมีย)” คำสุดท้ายเธอไม่ได้พูดออกมา เพราะจู่ๆคำนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกอายขึ้นมา แต่ชายหนุ่มก็พอจะรู้

          “ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอ”

          “แค่ฉันจะเข้าห้องน้ำ เธอมายืนขวางทาง” สายตาคมยังคงเพ่งมองไปที่ท้องถนนในความมืดมีเพียงแสงไฟรถและไฟข้างทางส่องให้ความสว่าง เพราะตอนนี้ก็ปาไปเที่ยงคืนแล้ว ถนนใจกลางเมืองตอนนี้เลยโล่ง เมื่อชายหนุ่มตอบมาแบบนั้น หญิงสาวจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะเธอก็ไม่ได้จะคาดหวังอะไรอยู่แล้ว

          “อืมนั่นแหละ”

          ระหว่างทางหญิงสาวเห็นร้านข้าวต้มริมทางแล้วรู้สึกอยากลองขึ้นมาบวกกับความแฮงค์จากสิ่งมึนเมา

          “คุณจอดแวะร้านข้าวต้มนี้ได้ไหม”

          “ฉันอยาก”

          ตอนแรกชายหนุ่มเริ่มรำคาญหญิงสาวมากขึ้นทุกที เพราะความจุกจิกของผู้หญิงเขาจึงไม่ค่อยชอบ แต่เมื่อกำลังจะลั่นปากใส่เธอ ใบหน้าสวยแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์รอยยิ้มสวยนั้น สายตาหยีปนอ้อนนิดๆกลับทำให้เขาใจอ่อนง่ายๆ

          “น่ารำคาญ”

          “^_^” เขาจึงจอดแวะข้างทาง ไม่ได้ตามใจหรอกนะ เพราะเขาเองก็เริ่มรู้สึกหิวเหมือนกัน ทั้งวันมานี้เขาก็ไม่ได้มีอะไรตกถึงท้อง

          “พริกใส่เยอะไหม ทำไมคุณใส่เยอะจัง”

          “ซอสนี้คืออะไร แล้วใส่เท่าไหร่”

          “ฉันไม่ชอบผักชี” นั่นยิ่งทำให้เขาเริ่มจะอดทนไม่ไหว

          “กลับ!” ชายหนุ่มวางช้อนลงตั้งท่าจะลุกออก

          “ดะเดี๋ยวสิ ขอโทษ” หญิงสาวรีบเอ่ยออกไป และเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไรเพียงแค่..เธอไม่เคยกินอะไรแบบนี้

          “ฉันไม่เคยกินนิ่ก็เลยไม่รู้ว่าต้องใส่อะไรบ้าง” เมื่อหันไปมองถามชามของชายหนุ่มเธอจึงใส่ตามเขาทุกอย่าง

          “แหวะ เผ็ดมากเลย ฮือ” มือบางรีบคว้าเอาน้ำเข้ามาดื่มพร้อมกับน้ำตาใสไหลออกมา มือบางสะบัดเป่าลมเข้าปากรัวๆ เพราะเธอทานเผ็ดไม่เก่ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างไม่เข้าใจว่าเธอทานเผ็ดไม่ได้ก็ยังจะใส่…

          “ป้าครับขอข้าวต้มหนึ่งถ้วย ไม่ใส่ผักชี” ข้าวต้มร้อนๆถูกนำเสิร์ฟมาใหม่อีกครั้ง ชายหนุ่มจึงปรุงให้หญิงสาวอย่างเดาๆ พอหญิงสาวตักเข้าปากเพียงเท่านั้น

          “อื้อหื้อ อร่อยมาก”

          “คุณปรุงอร่อยมาก”