Chapter 2:

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong tumitig sa sobre sa ibabaw ng lamesa. Kulay puti, manipis, pero parang bato ang bigat sa dibdib ko. Resibo ng ospital. Paulit-ulit kong binasa ang mga numero, umaasang biglang magbabago—na bababa, na magkakamali ang mata ko. Pero hindi. Nandoon pa rin ang halaga, nakapanghihina, nanunuya.

“Anya,” marahang tawag ni Mama mula sa kwarto. Mahina ang boses niya, parang hangin na takot humagupit. “Nandiyan ka ba?”

“Opo, Ma,” sagot ko agad. Itinupi ko ang resibo at isiniksik sa bag, kahit alam kong hindi nito mabubura ang katotohanan. Lumapit ako sa kama niya, inayos ang kumot, at sinubukang ngumiti. “Kumusta po pakiramdam ninyo?”

Ngumiti rin siya, pero alam kong pilit. Nakasanayan na naming dalawa ang ganitong palitan—ako ang magpapalakas, siya ang magpapanggap na okay lang. “Ayos lang. Huwag ka nang mag-alala.”

Gusto kong tumawa. Huwag mag-alala. Parang napakadaling sabihin kapag hindi ikaw ang may hawak ng mundo sa balikat mo. Tumango na lang ako at humawak sa kamay niya. Malamig. Mas malamig kaysa dati.

Paglabas ko ng kwarto, doon ko na hinayaang bumagsak ang ngiti ko. Umupo ako sa maliit naming sofa—luma, may punit sa gilid—at doon ko muling inilabas ang sobre. May isa pang papel sa loob: abiso mula sa may-ari ng inuupahan naming bahay. Dalawang buwan na kaming atrasado. Isang linggo na lang ang binibigay.

Parang sinisikipan ako ng hangin.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang listahan ng mga inaplayan kong trabaho. Mahigit tatlumpu na. May ilan nang tumawag, pero puro “We’ll get back to you.” May ilan namang tahasang nagsabing overqualified daw ako—o kaya naman, kulang sa koneksyon. Nakakatawa. Kailan pa naging kasalanan ang magsikap?

Tumayo ako at kinuha ang maliit na alkansya sa ibabaw ng cabinet. Binuksan ko. Ilang barya, dalawang lukot na papel. Hindi man lang aabot sa pamasahe kung sakaling maghanap ako ng trabaho sa mas malayong lugar.

Napaupo akong muli, pinatong ang ulo sa mga kamay ko. Ano na, Anya? Wala nang luha ang lumabas. Siguro ubos na. Siguro sanay na akong matalo bago pa man lumaban.

Kinahapunan, naglakad ako papunta sa maliit na café kung saan ako pansamantalang nagtatrabaho bilang service crew. Hindi kalakihan ang sweldo, pero sapat para sa araw-araw—hanggang sa hindi na. Pagpasok ko pa lang, sinalubong na ako ng manager naming si Ate Liza. Kita sa mukha niya ang pag-aalinlangan.

“Anya,” sabi niya, hinihila ako sa gilid. “Pwede ba kitang makausap sandali?”

Tumango ako. Sa loob-loob ko, alam ko na. Kapag ganito ang tono, hindi kailanman maganda ang kasunod.

“Alam mo namang gusto ka namin dito,” panimula niya. “Masipag ka, maayos makitungo sa customer. Pero…”

Ayan na.

“Magbabawas kami ng tao,” tuloy niya. “Mahina ang benta nitong mga nakaraang buwan. Pasensya ka na.”

Parang may humila sa ilalim ng paa ko. Hindi ako agad nakapagsalita. “Kailan po…?” mahina kong tanong.

“Ngayong linggo na.”

Tumango ako, kahit hindi ko alam kung paano ko nagawa. “Salamat po sa… sa lahat.”

Paglabas ko ng café, doon na tuluyang bumigay ang tuhod ko. Umupo ako sa bangketa, walang pakialam sa mga taong dumaraan. Hindi ako umiyak. Nakatitig lang ako sa daan, sa mga paa ng mga taong may patutunguhan.

Ako, saan ako pupunta?

Kinagabihan, habang tinutulungan kong maghapunan si Mama, pinipilit kong maging normal. Hindi ko sinabi ang tungkol sa café. Hindi ko rin binanggit ang tungkol sa abiso ng may-ari ng bahay. Ayokong dagdagan ang bigat sa dibdib niya.

Pagkatapos niyang makatulog, saka ako lumabas sa maliit naming balkonahe. Doon ko inilabas ang cellphone ko at muling nag-scroll sa mga job posting. May pumasok na email. Hindi ko agad binuksan. Baka rejection na naman.

Pero may kakaiba sa subject: “Job Offer – Confidential.”

Napakunot ang noo ko. Wala akong matandaang inapplyan na may ganitong pamagat. Dahan-dahan kong binuksan.

Good evening, Ms. Martinez.

We are contacting you regarding a private employment opportunity. If you are interested, please attend an interview tomorrow at 10:00 AM. Address below.

Walang pangalan ng kumpanya. Walang detalye ng posisyon. Tanging address—isang lugar sa business district. Kilalang-kilala. Lugar ng mga gusaling hindi ko pa man lang napapasok.

Napahawak ako sa railing ng balkonahe. Ano ‘to? Scam? Pero maayos ang grammar, propesyonal ang tono. May contact number pa.

Tumunog ang cellphone ko bago pa man ako makapagdesisyon. Hindi kilalang numero.

“Hello?” sagot ko, nag-aalinlangan.

“Good evening, Ms. Martinez,” malamig ngunit magalang na boses ng isang lalaki ang sumagot. “Ako po si Mr. Lopez, executive assistant. Tumawag po ako upang kumpirmahin ang pagtanggap ninyo sa aming email.”

“Ah… opo,” sagot ko, kahit hindi pa buo ang loob ko. “Pero… pasensya na po, ano po ba ang trabaho?”

May sandaling katahimikan. “Mas mabuting mapag-usapan po ito nang personal. Ang masasabi ko lang, ito ay isang oportunidad na maaaring makatulong sa inyong… kasalukuyang sitwasyon.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Paano niya alam ang sitwasyon ko? Gusto kong magtanong, pero parang may bumara sa lalamunan ko.

“Kailangan po ba agad ng sagot?” tanong ko sa halip.

“Kung maaari po, bukas na,” sagot niya. “Ang aming employer ay hindi mahilig maghintay.”

Employer. Hindi kumpanya. Lalong naging kakaiba.

“Opo,” mahina kong sabi. “Pupunta po ako.”

Pagkatapos ng tawag, matagal akong nakatayo sa balkonahe. Nakatingala sa langit na halos walang bituin. May parte sa akin na gustong umatras. Pero may mas malakas na tinig sa loob ko—isang tinig na sanay lumaban, kahit walang kasiguruhan.

Wala ka nang ibang pagpipilian, Anya.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Isinuot ko ang pinaka-maayos kong damit—isang simpleng blouse at itim na slacks. Lumang sapatos, pero malinis. Bago umalis, sinilip ko si Mama. Mahimbing ang tulog niya. Hinalikan ko ang noo niya, parang huling paalam.

Sa biyahe papunta sa business district, hindi mapakali ang dibdib ko. Nang bumaba ako ng jeep, napatingala ako sa gusali sa harap ko—matayog, salamin ang pader, parang hindi para sa mga tulad ko. Parang isang mundo na hindi ko kailanman pinangarap pasukin.

Pagpasok ko, sinalubong ako ng receptionist. “Ms. Martinez?”

“Opo.”

“Please proceed to the 30th floor.”

Tatlongpung palapag. Grabe.

Sa elevator, paulit-ulit kong inisip ang mga posibleng tanong, ang mga posibleng sagot. Kaya mo ‘to. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Pagbukas ng pinto, isang lalaking naka-suit ang naghihintay. Siya ang tumawag kagabi—si Mr. Reyes.

“Good morning,” bati niya. “Please follow me.”

Dinala niya ako sa isang conference room. Malawak, tahimik, may malaking bintana kung saan tanaw ang buong siyudad. Parang napakaliit ko.

“Sandali lang po,” sabi niya. “Darating na po ang boss ko.”

Boss. Sino ba ‘to?

Ilang segundo pa lang ang lumipas nang bumukas ang pinto. Isang lalaking matangkad ang pumasok. Naka-itim na suit, seryoso ang mukha, malamig ang mga mata. Parang may dala siyang hangin na nagpatahimik sa buong silid.

“Ms. Martinez,” mababa ang boses niya. “I’m Alaric Dale Compton.”

Parang may pumutok sa loob ng ulo ko. Compton? Kahit hindi ako bahagi ng mundo ng negosyo, alam ko ang pangalang iyon. Sino ba ang hindi?

Tumayo ako agad. “G-good morning po.”

Pinagmasdan niya ako—hindi bastos, pero sapat para maramdaman kong hinuhubaran niya ako ng lahat ng maskara. Parang binabasa niya ang buong pagkatao ko sa isang tingin.

“Sit,” utos niya, saka naupo sa kabilang dulo ng mesa.

Umupo rin ako, nanginginig ang mga kamay ko sa ilalim ng mesa.

“Hindi ko na pahahabain,” diretsong sabi niya. “May alok akong trabaho para sa’yo.”

Nilunok ko ang laway ko. “Ano po… ang posisyon?”

Tumigil siya sandali, parang pinipili ang mga salita. “Personal assistant. Temporary.”

Parang may bumunot ng tensyon sa balikat ko. Personal assistant. Kaya ko ‘yon. “Ano po ang magiging tungkulin?”

Ngumiti siya—hindi mainit, hindi malamig. Isang ngiting walang emosyon. “Higit pa sa inaasahan mo.”

Napatitig ako sa kanya. May kaba. May takot. Pero may kakaibang pag-asa ring sumisilip.

“At ang sahod,” dagdag niya, “ay sapat para masolusyunan ang lahat ng problema mo sa pera.”

Parang tumigil ang oras.

Paano niya alam?

Gusto kong tumanggi. Gusto kong magtanong. Pero ang pumasok sa isip ko ay ang resibo sa mesa, ang abiso ng may-ari ng bahay, ang malamig na kamay ni Mama.

“Anong kapalit?” mahina kong tanong.

Tumayo siya at lumapit sa bintana. Nakatalikod sa akin. “Isang pirma,” sagot niya. “At ang kahandaang pumasok sa mundong hindi mo kilala.”

Tahimik ang silid. Naririnig ko ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, alam kong ang desisyong gagawin ko ay babago sa buong buhay ko.

At kahit natatakot, kahit walang kasiguruhan—tumango ako.

“Opo,” sabi ko. “Handa po akong subukan.”

Hindi ko alam na ang simpleng salitang iyon ang magsisimula ng isang kasunduang higit pa sa trabaho.

Isang kasunduang may pirma—at may kapalit na pag-ibig. Ayoko nito hindi ko gusto magpabuntis sa kagaya mo.