Chapter 3:

Hindi ko inaasahan na ang araw na iyon—isang ordinaryong umaga na may dalang pagod at kaba—ang magiging simula ng pagkakabuhol ng buhay ko sa isang lalaking kasing lamig ng salamin at kasing bigat ng mga gusaling tinatanaw ko mula sa bintana ng taxi.

Bigla ako nalito at parang lalagnatin yata ako.

Mahigpit kong hawak ang folder sa aking kandungan, parang iyon na lang ang tanging bagay na pumipigil sa akin para hindi umurong. Nakalagay doon ang resume ko—manipis, payak, walang kahanga-hangang titulo. Ngunit sa kabila noon, nandito ako. Papasok sa Compton Holdings. Isang pangalan na kahit sa balita lang maririnig, isang mundong hindi ko kailanman inakalang tatapakan ko.

Huminto ang taxi sa tapat ng isang gusaling halos umabot sa langit. Salamin ang mga pader, malamig at matalim ang anyo—parang walang puwang para sa pagkakamali. Huminga ako nang malalim bago bumaba.

Para kay Mama. Para sa kinabukasan.

Sa loob, sinalubong ako ng katahimikang may halong yabang. Ang sahig ay marmol, ang ilaw ay maliwanag ngunit hindi nakasisilaw, at ang mga taong naglalakad ay tila may kanya-kanyang direksiyon—walang sinuman ang nagmamadali, ngunit walang sinumang nag-aaksaya ng oras.

Lumapit ako sa receptionist, pilit inaayos ang boses kong nanginginig.

“Good morning po. May appointment po ako… Annatalia Martinez.”

Tinignan niya ang computer, saka tumango. “Yes, Ms. Martinez. You’re expected. Please proceed to the executive elevator.”

Executive elevator.

Parang biglang bumigat ang dibdib ko. Sumunod ako sa direksiyon na itinuro niya, pumasok sa elevator na halos wala pang sakay. Habang umaakyat, ramdam ko ang bawat segundo—tila mas mabagal kaysa sa normal. Pinagmasdan ko ang repleksiyon ko sa salamin: simple ang suot kong blouse at slacks, maayos ngunit hindi marangya. Mukha akong naligaw sa lugar na hindi para sa akin.

Pagdating sa pinakataas na palapag, bumukas ang pinto na parang pintuan ng isang ibang mundo.

Tahimik. Malawak. At napakalinis.

Isang babaeng naka-itim ang lumapit. “Ms. Martinez, please follow me.”

Naglakad kami sa isang mahabang hallway na may malalaking bintana. Tanaw ang buong lungsod—parang hawak mo sa palad. Huminto kami sa tapat ng isang pinto na may nakasulat na ALERIC DALE COMPTON – CEO.

Lumunok ako at inihanda ang sarili.

“Kayo na po ang papasok,” sabi niya bago ako iniwan.

Kumatok ako nang isang beses.

“Come in.”

Mababa ang boses. Malamig. Walang emosyon.

Pagbukas ko ng pinto, agad kong naramdaman ang bigat ng presensya sa loob. Malaki ang opisina—may mahabang mesa, mga istanteng puno ng dokumento at libro, at isang lalaking nakatayo sa harap ng bintana, nakatalikod sa akin.

Hindi siya agad lumingon.

“Sit.”

Isang salita lang, ngunit sapat para mapatayo ang balahibo ko. Umupo ako sa silyang nasa harap ng mesa, pinipigilan ang sarili na huwag magmukhang masyadong kinakabahan.

Ilang segundo ang lumipas bago siya humarap.

At doon ko siya unang nakita.

Matangkad. Malapad ang balikat. Ang suot niyang itim na suit ay parang likas na bahagi ng kanyang katawan—walang kulubot, walang bahid ng pagiging kaswal. Maitim ang buhok, maayos ang gupit. Ang mga mata… malamig. Matalim. Parang kayang basahin ang bawat lihim na tinatago mo.

Si Alaric Dale Compton.

Tumingin siya sa akin na parang isa lang akong numero sa isang mahabang listahan.

“Annatalia Martinez,” aniya, binabasa ang pangalan ko mula sa folder na hawak niya. “Twenty-four. Graduate ng state university. No corporate background.”

Tumango ako. “Yes, sir.”

Tumaas ang isang kilay niya. “Do you know why you’re here?”

Huminga ako nang malalim. “For the position I applied for, sir.”

Isinara niya ang folder at inilapag iyon sa mesa. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit. Sa bawat hakbang niya, parang lumiit ang mundo ko.

“Be honest,” sabi niya. “Do you think you belong here?”

Parang sinampal ako ng tanong. Hindi iyon bastos—pero diretso. Walang paligoy-ligoy. Walang pagpapanggap.

Tumayo ang dignidad ko kahit nanginginig ang tuhod ko. “Sir,” sagot ko, “alam kong hindi ako kasing ganda ng credentials ng iba. Pero kaya kong matuto. At hindi ako umaatras sa trabaho.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Walang emosyon ang mukha niya, ngunit parang may kung anong gumagalaw sa likod ng mga mata niya.

“Confidence,” bulong niya. “Or desperation.”

“Both,” sagot ko bago ko napigilan ang sarili.

Saglit siyang napatigil.

Ilang segundo ang lumipas bago siya bahagyang ngumiti—isang ngiting walang init. “At least you’re honest.”

Lumakad siya pabalik sa mesa at naupo. “This is not a normal interview, Ms. Martinez.”

Nanikip ang dibdib ko. “I—I understand, sir.”

“Good,” sagot niya. “Because the offer I’m about to give you… will change your life.”

Nagtagpo ang aming mga mata. Sa sandaling iyon, ramdam kong may isang bagay na mali—parang may paparating na bagyo, at ako’y nasa gitna nito.

“Tell me,” patuloy niya, “are you willing to sign something without knowing where it will lead you?”

Parang huminto ang oras.

“A contract?” tanong ko.

“Yes,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. “A contract that requires absolute discretion. Loyalty. And obedience.”

Napakagat ako sa labi. “Sir… ano po ba talaga ang posisyon na ito?”

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, tumayo siya muli at lumapit sa akin. Mas malapit na ngayon—ramdam ko ang lamig ng kanyang presensya, ang bango ng mamahaling pabango na hindi ko maipaliwanag.

“Before I answer that,” sabi niya, mababa ang boses, “I need to know one thing.”

Tumitig siya sa akin, direkta. Walang takas.

“Are you someone who breaks easily?”

Hindi ko alam kung saan ko hinugot ang lakas, pero tumayo rin ako at hinarap siya. “Hindi po,” sagot ko. “Marami na akong pinagdaanan.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos, tumango siya. “Good.”

Bumalik siya sa mesa at kinuha ang isang makapal na envelope. Inilapag niya iyon sa harap ko.

“This is not an employment contract,” sabi niya. “This is an agreement.”

Hindi ko alam kong kikiligin ba ako o ma disappoint.

Tinitigan ko ang envelope na parang ahas na handang tumuklaw. “Agreement para saan?”

Sa wakas, tumingin siya sa akin hindi bilang CEO, kundi bilang isang lalaking may dalang mabigat na pasya.

“Para sa isang kasunduang magliligtas sa kumpanya ko,” sagot niya. “At posibleng sisira sa katahimikan ng buhay mo.”

Nanlalamig ang mga daliri ko habang dahan-dahan kong hinawakan ang envelope. Hindi ko pa ito binubuksan, pero ramdam ko na—wala nang atrasan.

At sa unang pagkikitang iyon, malinaw na malinaw sa akin ang isang bagay:

Si Alaric Dale Compton ay hindi isang lalaking madaling mahalin.

At ako… baka isa lang akong pirma sa plano niya.