Chapter 4:

Hindi ako sanay sa katahimikang may kasamang bigat.

Sa loob ng opisina ni Alaric parang bawat segundo ay may sariling tunog—ang mahinang ugong ng aircon, ang tikatik ng relo sa dingding, at ang kontroladong paghinga ko habang nakaupo sa harap ng lalaking hindi ko pa rin lubos maintindihan kung bakit ako narito.

Nakaharap sa akin ang isang lamesang salamin. Sa ibabaw nito, maayos na nakapatong ang isang makapal na folder na kulay itim. Wala pa akong hawak, pero pakiramdam ko ay mas mabigat iyon kaysa sa lahat ng problema ko sa buhay.

“Miss Martinez.”

Napatingin ako kay Alaric. Nakatayo siya sa tabi ng bintana, nakatalikod sa akin, ang tanawin ng lungsod ay parang larawang pagmamay-ari niya. Matangkad, tuwid ang tindig, at kahit hindi siya humaharap, ramdam ko ang awtoridad niya—parang ang buong mundo ay sanay sumunod sa isang kilos lang ng kamay niya.

“Opo?” maingat kong sagot.

Humarap siya. Walang ngiti, walang kahit anong emosyon sa mukha. Kung may salamin ang damdamin, siya ang eksaktong kabaligtaran—sarado, malamig, at hindi nagpapapasok.

“Hindi kita pinatawag dito para sa ordinaryong trabaho,” diretsong sabi niya.

I know, halata naman.

Hindi ako nagulat. Simula pa lang, alam kong hindi normal ang lahat—mula sa biglaang tawag, sa mamahaling opisina, hanggang sa personal na pagharap ng CEO ng isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa.

“Ang iaalok ko,” dagdag niya, “ay isang kasunduan.”

Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa at itinulak papunta sa akin ang folder.

“Basahin mo.”

Nanginginig ang kamay ko habang hinila ko iyon palapit sa akin. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may instinct sa loob ko na nagsasabing kapag binuksan ko iyon, may bahagi ng buhay ko ang tuluyang magbabago—o mawawala.

Binuksan ko ang folder.

CONTRACT OF MARRIAGE

Nanlaki ang mata ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“K—kasal?” nabulol ko.

Hindi siya tumugon agad. Umupo siya sa tapat ko, pinagsalikop ang mga daliri, at doon lang ako tuluyang sinipat—mula ulo hanggang paa—na parang isa akong equation na matagal na niyang sinosolve.

“Oo,” sagot niya. “Isang kontratang kasal.”

Natawa ako—isang maikling tawa na puno ng kaba at disbelief.

“Pasensya na po,” sabi ko, pilit pinapanatili ang respeto, “pero mukhang may mali. Hindi po ako—”

“Hindi ito pagkakamali,” putol niya. “Pinili ka.”

Mas lalo akong napatigil. “Pinili? Para sa… kasal?”

“Para sa papel ng asawa,” klaro niyang sagot. “Hindi para sa pag-ibig.”

Parang may tumusok sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit mas masakit ang huling linya kaysa sa buong alok.

Tumayo ako. “Kung biro ito—”

“Hindi ako nagbibiro,” malamig niyang sagot. “At wala kang obligasyong pumayag. Ngunit bago ka umalis, hayaan mong ipaliwanag ko.”

Napaatras ako at muling umupo, hindi dahil gusto ko, kundi dahil parang hinihila ako ng bigat ng sitwasyon.

“Ang kasal na ito,” patuloy niya, “ay para sa imahe ng kumpanya. May paparating na merger. Kailangan ko ng isang asawang walang koneksyon sa mga kalaban ko—malinis ang background, walang agenda.”

“Parang interview lang,” mapait kong sabi.

“Kung ganoon ang gusto mong ituring, oo,” sagot niya nang walang emosyon. “Sa loob ng dalawang taon, ikaw ang magiging legal na asawa ko. Walang obligasyong emosyonal. Walang pisikal na sapilitan. May malinaw na mga patakaran.”

Ibinuka ko ang folder at binasa ang mga pahina. Ang bawat linya ay parang kutsilyong dumudulas sa balat ko.

Tirahan sa mansyon

Monthly allowance

Medical at family support

NDA (Non-disclosure Agreement)

Walang paglabag sa imahe ng kumpanya

Huminto ako sa isang bahagi.

“Family support?” tanong ko.

Tumango siya. “Sagot ko ang lahat ng gastusin ng pamilya mo—ospital, utang, edukasyon—habang umiiral ang kontrata.”

Parang biglang humigpit ang lalamunan ko. Naalala ko ang nanay ko, ang mga kapatid ko, ang mga gabing pinaghahatian namin ang isang pinggang kanin.

Ito ba ang dahilan kung bakit ako pinili?

“Hindi mo alam kung gaano ito kahirap pakinggan,” mahina kong sabi.

“Alam ko,” sagot niya. “Pero alam ko ring kailangan mo ito.”

Napatingin ako sa kanya. “At kayo? Kailangan niyo rin ba ito?”

Sandaling tumahimik si Alaric. Sa unang pagkakataon, may nakita akong bitak sa malamig niyang mukha—isang saglit lang, pero sapat para mapansin ko.

“Kailangan ko ito,” amin niya. “Hindi ko kailangang ipaliwanag kung bakit.”

Tumayo siya at naglakad palayo, parang gusto niyang tapusin ang usapan bago pa ito maging personal.

“May tatlong araw ka para magdesisyon,” dagdag niya. “Kung tatanggi ka, igagalang ko.”

Isinara ko ang folder.

“Mr. Compton,” tawag ko.

Huminto siya pero hindi humarap.

“Kung pumayag ako,” tanong ko, “ano ang mangyayari sa akin pagkatapos ng kontrata?”

Tumahimik siya ng ilang segundo bago sumagot.

“Malaya ka.”

Hindi ko alam kung bakit, pero ang salitang iyon—malaya—ang siyang mas lalong nagpatindi ng takot ko.

Lumabas ako ng opisina nang mas mabagal kaysa sa pagpasok ko. Sa elevator, napasandal ako sa pader at napapikit.

Isang kontrata ng kasal.

Hindi ko kailanman inisip na ang buhay ko ay dadalhin ako sa puntong ito—kung saan ang dignidad ko ay nakalista sa mga pahina, at ang kinabukasan ng pamilya ko ay nakatali sa isang pirma.

Pagbukas ng elevator, sinalubong ako ng repleksyon ko sa salamin—isang babaeng mukhang buo sa labas, pero wasak sa loob.

“Tatlong araw,” bulong ko sa sarili.

Tatlong araw para pumili sa pagitan ng sarili ko at ng mga taong mahal ko.

At sa kauna-unahang pagkakataon, natakot ako hindi dahil mahirap ang buhay—kundi dahil baka mas madali na akong sumuko kaysa lumaban.

Habang naglalakad ako palabas ng gusali ng Compton Holdings, hindi ko alam na ang folder na iyon—ang kontratang iyon—ay hindi lang kasunduan ng negosyo.

Ito na siguro ang simula ng isang pag-ibig na hindi ko kailanman pinangarap, ngunit tuluyan akong pipirmahan ng tadhana.

Ayokong isipin ang kahihinatnan ang importante may pera ako.

Sa hirap ng buhay, hirap din ako makahanap ng trabaho lalo't pinababayad ko sa hospital.