Chapter 5:

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. kulang ako sa tulog. hindi ako makapag-isip ng tama sa hirap ng buhay—ang daming gastosin.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang makapal na folder na iniwan sa mesa—ang kontratang naglalaman ng mga salitang kayang baguhin ang buong buhay ko. Para lang iyong papel para sa iba, pero para sa akin, para akong tinututukan ng baril na ang bala ay hindi dugo ang kukunin kundi ang sarili kong kalayaan.

Umupo ako sa gilid ng kama, yakap ang unan, habang nakatitig sa bintana. Sa labas, tahimik ang gabi. May iilang ilaw sa kalye, kumikislap, parang mga matang nagmamasid sa desisyong hindi ko pa magawang buuin.

“Isang pirma lang,” bulong ko sa sarili.

Isang pirma para sa pera. Isang pirma para sa pamilya. Isang pirma kapalit ng buhay na hindi ko sigurado kung kakayanin kong pasukin.

Kanina lang, malinaw pa sa isip ko ang boses ni Alaric Dale Compton—malamig, diretso, walang emosyon.

“This is purely business, Miss Martinez. Walang damdamin. Walang komplikasyon.”

Parang ganoon lang kadali para sa kanya. Parang kaya niyang ihiwalay ang puso sa katawan, na tila bang ang pag-ibig ay isang bagay na puwedeng patayin kapag hindi kailangan.

Pero paano ako?

Lumaki akong walang gaanong pinanghahawakan sa buhay kundi ang dignidad ko. Ang paniniwalang kahit mahirap kami, may sarili akong prinsipyo. Hindi ako nabibili. Hindi ako inuupahan para gumanap sa buhay ng ibang tao.

At ngayon… narito ako. Isang babaeng halos magmakaawa sa sarili para tanggapin ang alok ng isang bilyonaryo.

Tumayo ako at kinuha ang kontrata mula sa bag. Mabigat ito sa kamay ko, hindi dahil sa kapal, kundi dahil sa kahulugan. Binuklat ko ito muli, kahit kabisado ko na ang bawat salita.

Pekeng kasal.

Limitadong termino.

Walang romantikong obligasyon.

Mananatiling lihim ang kasunduan.

Lihim.

Napangiti ako nang mapait. Sa buong buhay ko, palagi akong transparent—walang kayamanan, walang impluwensiya, walang tinatagong pangalan. Pero ngayon, papasok ako sa isang mundong punô ng kasinungalingan, suot ang pangalang hindi ko tunay na pag-aari.

Annatalia Compton.

Parang hindi bagay sa akin.

Napaupo ako sa sahig, isinandal ang likod sa kama. Naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko—hindi dahil sa takot lang, kundi dahil sa pagkalito. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang manatiling mahirap ngunit malaya, o ang maging ligtas ngunit nakakulong sa papel na hindi ako.

Biglang kumatok ang pinto.

“Anak?” mahinang boses ni Mama.

Agad kong pinunasan ang mga mata ko kahit hindi pa ako umiiyak. “Pasok po.”

Pumasok siya, dala ang isang baso ng mainit na gatas. Umupo siya sa tabi ko, tulad ng ginagawa niya noong bata pa ako kapag hindi ako makatulog.

“Hindi ka pa rin tulog,” sabi niya, hindi tanong kundi obserbasyon.

Umiling ako. “Hindi po.”

Tahimik lang siya sandali. Kilala ako ng nanay ko—alam niya kapag may bumabagabag sa akin kahit hindi ko sinasabi.

“Tungkol ba doon sa trabaho?” tanong niya.

Napatingin ako sa kontrata na nasa sahig. Hindi ko na itinago. Wala na ring saysay.

“Opo,” sagot ko.

Hindi siya agad nagsalita. Pinulot niya ang kontrata at tiningnan ang unang pahina. Hindi niya binasa lahat—hindi niya kailangan. Kita ko sa mga mata niya ang pag-aalala.

“Malaki ang offer,” sabi niya sa wakas.

“Opo,” mahina kong sagot.

“Pero mabigat,” dugtong niya.

Doon ko naramdaman ang unang patak ng luha. Tumango ako. “Parang… parang may kapalit po na hindi ko alam kung kaya kong ibigay.”

Hinawakan niya ang kamay ko. Magaspang ang palad niya—palad ng isang inang buong buhay nagtatrabaho para lang may maihain sa mesa.

“Anya,” sabi niya gamit ang palayaw ko, “hindi kita pinalaki para ipagbili ang sarili mo.”

Tumulo ang luha ko.

“Pero,” dagdag niya, marahan ang boses, “hindi rin kita pinalaki para magpanggap na kaya mo lahat mag-isa.”

Napayuko ako. Iyon ang mas masakit. Dahil totoo.

“Hindi kita pipilitin,” patuloy niya. “Kung ayaw mo, sasabihin ko sa kanila. Maghahanap tayo ng ibang paraan.”

Ibang paraan.

Ilang taon na naming hinahanap iyon. Ibang paraan para makabayad sa utang. Ibang paraan para gumaling si Papa. Ibang paraan para hindi kami tuluyang malunod.

Pero wala.

Kaya narito ako. Hawak ang papel na ito. Hawak ang desisyong maaaring magligtas sa amin… o tuluyang magwasak sa akin.

“Ma,” mahina kong sabi, “paano po kung mali ang piliin ko?”

Ngumiti siya—malungkot pero matatag. “Lahat ng desisyon may panganib. Pero kung pipili ka, siguraduhin mong hindi mo kinamumuhian ang sarili mo sa huli.”

Niyakap niya ako bago tumayo. “Matulog ka na. Bukas mo na ulit isipin.”

Nang umalis siya, mas lalong naging tahimik ang kwarto.

Humiga ako pero hindi pumikit. Sa isip ko, bumalik ang imahe ni Alaric—ang malamig niyang titig, ang paraan ng pagtayo niya na parang kontrolado ang buong mundo.

Hindi ko alam kung ano ang mas kinatatakutan ko—ang kontrata, o ang lalaking nasa likod nito.

Kinabukasan, nasa café ako malapit sa opisina ng Compton Holdings. Hindi ko alam kung bakit ako naroon. Siguro umaasa akong makaramdam ng maliwanag na sagot sa gitna ng amoy ng kape at ingay ng lungsod.

Nakaupo ako sa tabi ng bintana, hawak ang tasa, pero malamig na ang laman.

Business only.

Ilang beses ko iyong inulit sa isip ko. Kung trabaho lang ito, bakit parang may sumasakal sa dibdib ko?

Biglang may aninong tumigil sa harap ko.

“Miss Martinez.”

Napatingala ako.

Si Alaric.

Naka-suit siya, tulad ng inaasahan—perpekto, walang gusot, parang hindi kailanman nagdadalawang-isip sa kahit anong bagay.

“Mr. Compton,” mabilis kong sabi, bahagyang tumayo.

“Sit,” utos niya, diretso.

Umupo ulit ako.

“Hindi ka sumipot sa meeting,” sabi niya.

“Hindi pa po ako desidido,” sagot ko, diretso rin.

Tumango siya, parang inaasahan iyon. “I assumed as much.”

Tahimik kami sandali. Nakatingin siya sa akin, hindi mapanghusga, pero hindi rin maawain.

“May tanong ka ba?” tanong niya.

Marami. Pero isa lang ang lumabas sa bibig ko.

“Bakit ako?”

Bahagya siyang napahinto. “You fit the profile.”

“Profile,” inulit ko, mapait ang ngiti. “Parang produkto lang.”

“Hindi,” sagot niya. “Parang solusyon.”

Mas lalo akong napatitig sa kanya. “At pagkatapos po ng kontrata?”

“Tapos na,” sagot niya agad. “Malaya ka na.”

Malaya.

Parang salitang hindi bagay pakinggan sa usapan naming dalawa.

Huminga ako nang malalim. “At kung masaktan ako?”

Doon ko nakita ang kaunting pagbabago sa mata niya—hindi awa, kundi pag-iingat.

“That won’t happen,” sabi niya.

“Hindi po kayo sigurado,” sagot ko.

Tumahimik siya.

Tumayo ako, kinuha ang bag ko. “Hindi pa po ako handa.”

Hindi niya ako pinigilan.

Habang naglalakad ako palayo, alam kong papalapit na ako sa desisyong hindi na puwedeng takasan.

Sa pagitan ng pangangailangan at takot, isang tanong ang nanatili sa isip ko:

Hanggang saan ang kaya kong isuko… para sa mga mahal ko?

At sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko alam ang sagot.