Masuk(น้องชื่ออะไรครับ)(พรนับพรรณ ปริยากรสกุล ชื่อเล่นพันดาวค่ะ) พันดาวแนะนำตัวเองแล้วทุกอย่างก็ดูเงียบไป“ทำไมเงียบล่ะพันดาว”(…) ไม่มีเสียงตอบรับทุกอย่างเงียบ แม้แต่เสียงรอบข้าง“ส่งเสียงไอก็ได้พันดาว”(…) ยิ่งเงียบแบบนี้ฉันก็อยู่นิ่งต่อไปไม่ไหว แต่จังหวะที่หันหลังกลับไปมองก็มีเสียงแทรกดังลอดเข้ามาในห
“คุณพ่อไปรับทีไรจะมีแต่คุณครูมองตลอดเลย” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขียนฝันฟ้องฉันแบบนี้ เขียนฝันหวงพ่อสุด ๆ“ไม่เป็นอะไรค่ะ ทุกคนสามารถมองคุณพ่อได้ เพราะคุณพ่อเขารู้ว่า...ต้องมองที่ใคร” ฉันปาดสายตามองไปยังธาดา ซึ่งเขาก็อมยิ้มและเดินเข้ามาข้างกันแล้วยกยกมือโอบไหล่“พ่อมองแค่แม่ของเขียนฝันกับน้องพันดาวมาตลอดต
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมสั้นน่ารักนะ พี่ชอบผู้หญิงผมสั้น”“...เอ่อ ปะ ไปก่อนนะคะ!” เธอถูกชมจนเสียอาการจนรีบกล่าวลาแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที“แต่สิ่งที่ชอบมากที่สุดก็คือเทียนไข” พออยู่กันสองคนก็มากวนประสาทฉันแทน“เฮ้อ...”เช้าวันต่อมา“เทียนตัดผมสั้นเหรอ” เสียงธาดาดังขึ้นจากด้านหลังในระหว่างที่ฉันกำลังยืนรอเข
(ช่วงวัยเด็กของเทียนไขกับธาดา (ช่วงเกรด7หรือมัธยมชั้นปีที่ 1) ปึง!ประตูห้องครัวหอพักคนงานถูกเปิดออกเต็มแรง พร้อมกับเด็กชายผู้เป็นคุณหนูของบ้านนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวหัวหน้าแม่บ้านอย่าง...เทียนไข“เทียนไข! ทำไมไม่บอกว่าจะสอบเข้าด้วยคะแนนเต็มเพื่อไปอยู่ห้องคิงล่ะ เรานึกว่าเทียนจะเลือกทำคะแ
“ยุงไม่กัดแต่ปวดหัวมากเลย อะไรกันสองคนนี้” เมื่อนั่งฟังอยู่นานฉันก็ทนต่อไปไม่ไหวจนต้องขอพูดอะไรบ้าง“เด็กเวรนี่กวนประสาทค่ะ”“ถ้าจะด่าคนอื่นไม่ต้องมีคะขา”“โอเค ไอ้เด็กเวรนี่กวนตีน” ไม่สำนึกเลยสินะ“ก็เลยมาเลี้ยงเบียร์ย้อมใจแบบนี้เหรอ”“นั่งฟังมันบอกรักเมียตัวเองอยู่นี่ไง ไม่มีใครใจดีเท่าฉันแล้วนะ”
“หายไปไหนของเขา”เสียงบ่นพึมพำกับตัวเอง สายตาสอดส่องมองซ้ายมองขวาเพื่อหาตัวธาดาที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนสักพักแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่พกติดตัวนี่เดินรอบแล้วเหลือแต่ที่หอพักคนงาน แต่ปกติธาดาจะไม่ได้ไปที่นั่นถ้าไม่มีธุระสำคัญ“ป้าขวัญคะ เห็นคุณธาดามั้ย” ในระหว่างที่กำลังหยุดยืนคิดอยู่หน้าบ้านใหญ่ ป้าขวัญ
“ขอตัวนะคะ” ฉันที่ไม่สามารถจะอยู่ตรงนี้ได้ต่อ ต้องรีบตัดบทแล้วหันหลังเดินออกจากห้องทันที แต่เสียงของธาดาก็ดังขึ้นทำให้ต้องหยุดฟังโดยที่ไม่คิดหันไปมอง“ในระหว่างนี้ถ้าอยู่ต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ช่วยทำเหมือนว่าเรารักกันดีด้วยนะ”“.....” ก็เหมือนกับการแกล้งทำใช่มั้ย“ทำเฉพาะแค่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ก็พอ แล้วสิ้น
“อ่านสีหน้ากับแววตาคนเก่งจังเลยนะ”“พี่มีปัญหากันจริงเหรอเนี่ย” ปัญหาที่น้ำหวานพูดถึงฉันไม่สามารถเล่าให้เธอฟังได้เพราะตัวเองก็ยังไม่รู้“.... ไม่รู้สิ” ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าฉันทำอะไรลงไปให้เขาคต้องกลายเป็นแบบนั้น“บางทีคนเรามักทำบางสิ่งหล่นหายไป เมื่อมีความรู้สึกบางอย่างเข้ามาใหม
หลายวันต่อมา ณ ห้องครัวใหญ่ หอพักคนงานบ้านของธาดา“เจ้านายเรายังไม่กลับอีกเหรอ” แม่มองไปที่นาฬิกาข้างผนังก็พบว่าเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว ตั้งแต่กลับมาจากที่ทำงานก็มาขลุกตัวช่วยแม่เตรียมทำขนมไว้ให้คุณป้าใส่บาตรตอนเช้าอย่างเช่นทุกครั้ง“ยังหรอก น่าจะดึก” ฉันตอบกลับโดยที่ยังคงตั้งใจคั้นใบเตยกับไ
“หนึ่งร้อยล้านครั้งที่สาม! คุณธาดา ปริยากรสกุลเป็นเจ้าของเครื่องเพชรชุดนี้! ขอบคุณมากค่ะ!”แปะ แปะ แปะ!เสียงปรบมือดังขึ้นหลังสิ้นเสียงประกาศ ทุกสายตาต่างมองมาที่ธาดาแต่เขาก็ยังสนใจที่ฉันเพียงคนเดียว“อย่าลืมที่พูดนะ” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของเขามองฉันไม่ละสายตา“...ไม่คิดว่าจะบ้าได้ขนาดนี้” เสียงเล็กพึมพ







