เข้าสู่ระบบ
รายงาน
นรี กับ นนท์ การช่วยตัวเองไม่ใช่สิ่งที่ผิด แต่บุคคลในห้วงมโน ไม่ควรเป็นเพื่อนสนิท แต่เธอไม่สามารถสลัดใบหน้า น้ำเสียง รวมถึงกลิ่นกายของภานนท์ได้เลย เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้เธอรีบตลบกระโปรง ปึงปึงปึง ! เสียงเคาะที่ไม่ต่างจากการทุบ ทำให้รีบตรงไปเปิดประตู เกรงว่าเพื่อนข้างห้องจะตำหนิเอา เมื่อมันเกือบเที่ยงคืนแล้ว เธอมองผ่านตาประตู เห็นว่าเป็นใครจึงรีบเปิดประตู ก่อนที่เขาจะใช้กำปั้นทุบลงจนเกิดเสียงอีกครั้ง "นนท์...แกมาทำไม นี่แกกินเหล้ามาหรอ" กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง ภานนท์ระบายยิ้มหวาน เขาคงดื่มกับเพื่อนที่คณะ ไม่ก็ไปกับแพทตี้ "ทำไมแกเปิดประตูช้าจัง" พูดเพียงเท่านี้ คนตัวโตกว่า เดินแทรกผ่านเข้าไปในห้อง "เดี๋ยว...นนท์ แกจะเข้าไปไม่ได้นะ" เขาไม่ฟังสักนิด คงเพราะปกติก็แวะเข้ามาที่นี่เป็นประจำ แต่ตอนนี้มันผิดปกติไง มันดึกแล้ว และเขาก็เมาด้วย
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
บทที่ 1 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
ณัฐนรี หรือ นรี นักศึกษาปีสี่ หญิงสาวอยู่ในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตพอดีตัว กระโปรงอัดพลีทยาวเสมอเข่า ดวงตากลมโต ใบหน้าเนียนสวยเกลี้ยงเกลา ปราศจากเครื่องสำอาง มีเพียงลิปกรอสเคลือบริมฝีปากอิ่ม
มือบางสองข้างโอบกระชับหนังสือที่อยู่ในอ้อมแขน เอนกายพิงกับเสาด้านหลัง กวาดสายตาเข้าไปในคลาสเรียน เพื่อมองหาเพื่อนสนิท
ปากอิ่มคลี่เป็นรอยยิ้ม เห็นเป้าหมายนั่งหน้าเครียดดูตั้งใจเรียนกว่าทุกครั้ง
ภานนท์ หรือ นนท์ เขาคือเพื่อนสนิทของเธอ ชายหนุ่มเรียนเก่ง หน้าตาดี กีฬาเป็นเลิศ ทั้งที่ยังเรียนไม่จบ แต่กลับมีบริษัทฯ ยักษ์ใหญ่มาทาบทามขอให้ร่วมงาน
แต่ต้องปฏิเสธ ครอบครัวเขาเป็นเจ้าของธุรกิจรับเหมาอาคารสูงระฟ้าชื่อดัง
ส่วนเธอ...แตกต่างจากเขาลิบลับ จะมีดีก็แค่เรื่องเรียน การที่ได้เข้าเรียนมหาลัยฯ แห่งนี้ มาจากการเป็นนักเรียนทุน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมเป็นแน่
พ่อของเธอทำงานให้กับครอบครัวของภานนท์ก่อนที่จะลาออกไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด และนั่นทำให้รู้จัก และสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก
สถานะเพื่อนสนิททำให้คนอย่างเธอ มีโอกาสได้มองเขาในระยะใกล้ ในขณะที่เขาไม่เคยมองเธออย่างที่มองผู้หญิงทั่วไป
สิ่งที่ทำได้คือแสดงความรัก ความห่วงใยในฐานะเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อ
เสียงกริ่งดังขึ้น พร้อมกับการที่อาจารย์ผู้สอนก้าวออกมาจากคลาสเรียน ทำให้นักศึกษาต่างทยอยออก จากห้อง เธอยกมือขึ้นโบกไปมา ให้คนที่มองหาเห็นตน
“นนท์...”
คนถูกเรียกพยักหน้ารับ ก้าวตรงมาหา
“รอนานไหม”
“ไม่นานเลย ฉันเพิ่งมาน่ะ”
ความจริงคือมานานแล้ว เธอชอบที่จะได้เห็นเขา ในอิริยาบถต่างๆ แบบที่ไม่ต้องสบตาให้หวั่นไหว
“ว่าแต่...หน้าแกไปโดนอะไรมา”
ด้วยอารามห่วงใย มือบางยกขึ้นแตะใบหน้าหล่อแต่ถูกมือหนาปัดออกอย่างไม่สบอารมณ์
“เรื่องเดิมๆ น่ารำคาญชะมัด”
“เรื่องเดิมที่ว่า...อย่าบอกนะว่าแกเลิกกับน้องน้ำค้างปีหนึ่งแล้ว”
“เออ เลิกแล้วแกก็รู้ว่าฉันขี้เบื่อ แล้วน้องน้ำค้างก็ตามจิกยังกับไก่”
เท่าที่จำได้เขาเพิ่งคบกับน้องน้ำค้างดาวคณะเศรษฐศาสตร์ เมื่อสองวันก่อน รอยฝ่ามือบนซีกแก้มคงมาจากการบอกเลิก
“แกก็เลยบอกเลิกน้องน้ำค้าง...”
“นรี แกลืมชื่อน้องน้ำค้างไปได้เลย ตอนนี้ฉันกำลังคบกับน้องแพทตี้ ไม่รู้คณะอะไรว่ะ แต่น้องเขาขอเบอร์ ก็เลยให้ไป”
“ไอ้นนท์...คนอย่างแกมันจะสะกดคำว่าโสดไม่เป็นเลยใช่ไหมเนี้ย”
ถอนหายใจเฮือก ไม่รู้ว่าเป็นความเหนื่อยหน่ายพฤติกรรมของเพื่อน หรือโล่งใจกันแน่ที่เขายังไม่คิดจริงจังกับใคร
“แล้วแกไม่คิดจะคบกับใครจริงจัง บ้างเลยหรอนนท์”
“ไม่ล่ะฉันขี้เบื่อ”
ผู้หญิงที่ภานนท์คบหาไม่ต่างไปจากของเล่น เขาไม่ชอบการผูกมัด ไม่เคยคบหากับใครนานเกินหนึ่งสัปดาห์
ยิ่งถ้าเจอผู้หญิงที่วิ่งตามเกาะติดเป็นเงาแล้วละก็ ไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง จะถูกเขี่ยทิ้งทันที
“แล้วแกคิดว่าจะมีสักวันไหม ที่จะได้เจอผู้หญิงที่ทำให้รู้สึกไม่เบื่อ อยากอยู่ด้วยตลอด”
รอคอยคำตอบด้วยหัวใจที่คาดหวัง ขอให้ภานนท์ตอบว่าไม่ จะได้สามารถยืนอยู่ตรงนี้ข้างกายเขาไปตลอด ตราบเท่าที่เขายังไม่ได้มอบความสำคัญให้ผู้หญิงคนไหน
ทุกวันนี้ที่อยู่ในสถานะเพื่อนเขาใช้เวลากับเธอแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เว้นเสียแต่ช่วงเวลาที่อยู่บนเตียง กับแฟน
ชายหนุ่มมองเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันนิ่งงัน อยากให้อีกฝ่ายล่วงรู้สิ่งที่คิด แต่ดูท่าคงจะยาก
“คิดว่ามีนะ”
“มี...หมายความว่าสักวันหนึ่ง แกจะมีแฟนที่คบหาแบบจริงจัง ไม่ใช่แค่ชั่วคราวแบบนี้นะหรอ”
ใบหน้าเนียนซีดเผือด ความหวาดกลัวคืบคลาน ไม่คาดคิดว่าเพื่อนจะจริงจังกับใคร
“ใช่ ทำไมล่ะ แกไม่ดีใจหรือไงจะได้ไม่ต้องมาคอยบ่นว่าฉันสำส่อน เปลี่ยนผู้หญิงบ่อย”
พอถูกย้อนแบบนี้ อึ้งไปชั่วขณะ รีบละล่ำละลักกล่าวออกไป
“ก็ดีแล้ว แกจะได้ไม่ต้องเป็นเอดส์ตายก่อนอายุสามสิบ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงฉันใส่ถุงยางตลอด ไม่เคยพลาด แต่ถ้านอนกับคนที่ชอบจริงๆ ก็ว่าไปอย่าง”
เป็นเธอเองที่หน้าเห่อร้อน สายตาของภานนท์ ที่มองมาเสมือนมีนัยบางอย่าง แต่นั่นคงเป็นความรู้สึกของบุคคลที่มีชนักติดหลัง แอบรักเพื่อนอย่างเธอมากกว่า
บทล่าสุด
ล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+) บทที่ 5 ดื่มให้เมา
แววตาคู่คมเป็นประกายจับจ้องเพื่อนรักที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินจากไปจนลับตา ลิ้นแกร่งดุนดันกระพุ้งแก้ม ตวัดเลียริมฝีปาก ประหนึ่งต้องการลิ้มรสจูบเมื่อครู่ให้ได้มากที่สุด ไม่ใช่แค่จูบที่จะฉกฉวยมาครอบครอง แต่รวมถึงตัวและหัวใจ ที่จะไม่ปล่อยให้เป็นของคนอื่น “นรี แกรนหาที่เองนะเว้ย” ภาพที่เห็นเธอพูดคุย ยิ้มแย้มสดใสให้กับผู้ชายอื่น มันกระตุ้นความรู้สึกที่พยายามกดทับมาตลอด การที่เขาไม่จริงจังกับผู้หญิงคนไหน เพราะเบื้องลึกล่วงรู้อยู่แก่ใจว่ามีแต่เพื่อนสนิท ณัฐนรีอยู่ในชุดนอนกระโปรงยาวแขนตุ๊กตาแบบที่เจ้าตัวชื่นชอบ เธอก้าวเดินออกจากห้องน้ำ ตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ทาครีมบำรุงผิวลงบนใบหน้า แต่ทว่าเงาสะท้อนในกระจกทำเผลอมองริมฝีปาก ภาพเหตุการณ์ในวันนี้ผุดขึ้นในหัว ทั้งที่พยายาม จะลบเลือน แต่ยังจดจำได้แม้แต่เสียงลมหายใจของ ภานนท์ ที่เป่าราดรดบริเวณกกหู มือบางยกขึ้นแตะกลีบปาก หัวใจสาวสั่นสะท้าน หวามไหวอย่างไม่สมควร สิ่งเดียวที่ควรจะรู้สึกคือ โกรธเคืองที่ถูกล่วงเกิน แต่กระนั้นเธอกลับรู้สึกดี
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-27ล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+) บทที่ 4 จูบแรก
มือบางกึ่งลากกึ่งจูงเพื่อนให้ตามมาใต้อาคารเก่า เมื่ออยู่เพียงลำพัง หันมามองอย่างเอาเรื่อง “นนท์ แกเป็นบ้าอะไร ทำไมถึงพูดจาแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น” “พูดอะไร ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย” ท่าทางโกรธเคืองของเธอ ยิ่งทำให้หงุดหงิด ความรู้สึกที่พยายามกดทับ มันยิ่งผุดขึ้นกลางอก “อย่ามาเนียน แกจงใจหาเรื่องฉัน แกทำแบบนี้ทำไม หรือว่าน้องแพทตี้ไม่สนใจ แกเลยมาหงุดหงิดใส่ฉัน” กระบอกตาร้อนผ่าว เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของภานนท์ ทุกวันนี้ที่ยังสนิทกัน มาจากการที่เธอเป็นฝ่ายตามเขาตลอด “แกคิดว่าฉันเป็นคนงี่เง่าขนาดนั้นเลยหรือนรี” น้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาคู่คมมืดดำปราศจาก แววตาหยอกล้อเฉกเช่นยามปกติ เขาสืบเท้าก้าวเดินเข้ามาหา เป็นเธอเองที่ประหม่าจนต้องก้าวถดถอย “ฉัน...ไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องน้องแพทตี้ แล้วอะไรล่ะที่ทำให้แกเป็นแบบนี้” แผ่นหลังบอบบางชนกับกำแพงด้านหลัง เขาขยับกายแนบชิด มือหนาสองข้างท้าวยันกับกำแพง ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นระส่ำ “นนท์....แกขยับออกไปก่อน ฉัน...เอ่อ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-27ล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+) บทที่ 3 หวงเพื่อน
รถยนต์คันหรูจอดเทียบสนิทบริเวณแคนทีนของคณะบริหารธุรกิจ บรรดานักศึกษาหญิงต่างมองให้ความสนใจ รู้ดีว่ารถพอร์ชสีขาวสะอาดตา เป็นของภานนท์คณะวิศวะฯชายหนุ่มตวัดเรียวขาก้าวลงจากรถ การมาเยือนของเขาเรียกความสนใจ ให้ทุกสายตาต้องสะกดมอง แต่เจ้าตัวหาได้แยแส ยังคงก้มหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์“ทำไมไม่อ่านไลน์ว่ะ หรือว่ามือถือเสีย”ความห่วงใยที่มีทำให้อึดอัดในหัวอก คิ้วหนาขมวดมุ่น กดโทรออกหาปลายสายแต่กลับไร้การตอบรับ“ทำไมไม่รับสาย หรือจะไม่สบาย”จังหวะนั้นเอง ที่สายตาเหลือบไปเห็นเพื่อนผู้หญิงที่เคยอยู่กับณัฐนรี “แยมส้ม”หญิงสาวเจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก ระบายยิ้มหวาน“อ้าว...นนท์ มาหานรีหรอ”“ใช่ แยมส้มเห็นนรีไหม พอดีเราติดต่อนรีไม่ได้เลย”หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง“อืม...ถ้าเวลานี้ นรีชอบไปนั่งกินข้าวที่แคนทีนของคณะน่ะ”“กินข้าว ?”“ใช่ นรีกินข้าวเวลานี้ประจำแหละ ลองไปหาดูนะ”กินประจำ...เขาก้าวตรงไปที่แคนทีนด้วยความสงสัย แต่สิ่งที่เห็นมันคลี่คลายทุกอย่างได้เป็นอย่างดี ภานนท์มองเพื่อนสนิทนั่งกินข้าวอยู่กับผู้ชายอื่น ดวงตาคมกริบจ้องมองนิ่งงันมือหนากดโทรออกหาเธออีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือหญิงสาวหยิ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-27ล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+) บทที่ 2 ความรู้สึกที่ต้องปิดบัง
“ฟังแบบนี้ฉันก็สบายใจ ไม่ต้องกลัวว่าจะได้เลี้ยงหลาน ไม่ค่อยชอบเด็กเท่าไหร่”เธอเป็นคนขี้รำคาญ ยิ่งเจอเด็กแหกปากร้องไห้ตามสถานที่สาธารณะ โดยที่ผู้ปกครองไม่ห้ามปรามยิ่งทำให้ ฝังใจ“แต่ถ้าเป็นลูกตัวเอง แกคงไม่รังเกียจใช่ไหม”“เออดิ ใครจะไปเกลียดลูกตัวเองได้ลงคอ เลิกพูดมากเถอะ เดี๋ยวน้องแพทตี้อะไรนั่น ก็บ่นหรอก ป่านนี้น่าจะชะเง้อคอรอกินข้าวแล้วมั้ง”ช่วงพักเที่ยง ภานนท์จะชวนเธอไปกินข้าวร่วมโต๊ะกับแฟนสาวทุกมื้อเป็นประจำ เขาถือคติมีแฟนต้องไม่ทิ้งเพื่อน ไม่รู้ว่าควรดีใจ หรือเสียใจกันแน่ ที่ต้องเห็นภาพบาดตาแทบจะทุกวัน“อ้าว...แล้วแกไม่ไปกินข้าวด้วยกันหรอ”ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองอย่างแปลกใจที่เพื่อนสาว ไม่ก้าวเดินตาม“ไม่เอาอ่ะ ฉันไดเอทไม่ค่อยหิวด้วยแหละ แกไปเถอะนนท์”น้องแพทตี้ที่ว่า สวยยิ่งกว่าน้องน้ำค้าง อีกทั้งเป็นสายอ่อย คุยเก่ง บนโต๊ะอาหารในวันนี้ คงมีภาพบาดตา บาดใจกว่าทุกครั้ง ขี้เกียจปั้นหน้าระรื่นว่าไม่รู้สึกอะไรเธอเหนื่อย... “งั้นเจอกันช่วงบ่ายนะ”“อืม...”ชายหนุ่มตอบรับเดินคล้อยตรงไปที่แคนทีน รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเนียนสวยที่มีมลายหายไป หลงเหลือเพียงความหม่นหมอง“นรีมาทำอะไรแถวนี้”เสีย
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-27
