Kabanata 5

“Si— sino ka?”

Napanganga si Ena, hindi makapaniwalang nagising ang lalaking kanina lang ay hiniling niyang magising.

“Miss, tinatanong kita! Sino ka at nasaan ako?” Muling tanong nito sa ngayo’y baritonong boses. Pinilit pa nitong bumangon kaya taranta itong pinigilan ni Ena.

“Hu—huwag ka munang gumalaw. Hindi pa magaling ang sugat mo.” Bulalas niya saka wala sa isip na hinawakan ang braso ng lalaki. Tumigil ito saka tiningnan ang bendang nakalagay sa braso at katawan. Kita pa ni Ena ang bahagyang pag-awang ng labi nito kasunod ng pagalaw ng panga nito.

“Ang gwapo!” Lihim na bulalas niya sa sarili nang wala sa loob na pagmasdan ang estranghero. Na kahit lampara lang ay nagbibigay liwanag sa kanila ay tila ba hindi maitatago ang sobrang kagwapuhan nitong taglay.

 At nang biglang dumako ang tingin nito sa kanya ay nagpang-abot ang mga mata nila. Pakiramdam ni Ena ay parang tumigil ang oras kasabay ng hindi maipaliwanag na tibok ng kanyang puso. Napaawang ang mga labi ni Ena. Ngayong gising na ito ay mas lalong kahanga hanga ang taglay nitong kagwapuhan. Sobra pa itong gwapo sa mga aktor na napanood niya sa telebisyon. At hindi siya makapaniwalang may nabubuhay na ganito kaperpekto.

“Miss….” Pukaw nito sa atensyon niya kaya tarantang napabitaw siya sa braso nito saka nahihiyang lumayo. Bigla siyang nanumbalik sa realidad. At ramdam niya ang sobrang kahihiyan. Baka isipin ng lalaki na pinagpapantasyahan niya ito sa kabila ng kalagayan nito.

“I’ll ask you once again, sino ka at nasaan ako?” Muling tanong nito kaya mas lalo siyang natameme. May halong Ingles ang salita nito at aminado siyang wala siyang gaanong nauunawaan sa Ingles. Pero sasagutin niya ang tagalog na tanong nito ng maayos.

“Helena ang pangalan ko. Na—nasa Isla Verde ka. Nakita kita sa dalampasigan, wala kang malay at may tama ka ng baril kaya dinala kita rito.” Malinaw na sagot niya habang nasa ibang direksyon ang tingin, hindi na niya ito kayang tingnan dahil sa kahihiyan.

Hindi niya nakikita ang reaksyon nito pero rinig niya ang lalim ng pinakawalan nitong buntong-hininga.

Ilang segunda pa ang lumipas ngunit wala na siyang nakuhang sagot dahilan para pasimple niya itong tiningnan, ngayo’y nakahawak ito sa ulo, hinihilot ang sintido habang nakapikit ng mariin. Gusto niya sana itong lapitan kaso nag-aalangan na siya kaya marahan siyang nagsalita.

“Sir, huwag mo sanang pwersahin ang pagalaw. Mas mabuti pang humiga ka po muna.” Turan niya. Hindi na rin nagsalita pa ang lalaki ngunit pansin niyang hirap ito sa posisyon kaya siya naman ang napabuntong-hininga. Nahihiya sana siya ngunit kailangan niya naman itong tulungan.

Kaya sa huli ay nilamon niya nalang ang nararamdamang hiya saka marahang lumapit dito at inalalayan ito pahiga. Mabilis din siyang umalis sa tabi nito pagkatapos.

“Ilang araw na akong nandito?” Rinig niyang mahinang tanong nito kapagkuwan. 

“Tatlong araw na rin. At sa loob ng tatlong araw na yon ay wala kang malay.” Tuwid na sagot niya. Pansin niyang inilibot nito ang mga mata sa paligid ng kubo.

“Are you alone here?” Muling tanong nito na siyang ikinakamot niya ng ulo.

“Pasensiya na po pero hindi po ako masyadong nakakaunawa ng salitang Ingles.” Matapat na wika niya kahit pa nakakaramdam siya ng hiya sa pag-amin. Alangan naman kasi na magpanggap siya gayung hindi niya nga alam ang mga sinasabi nitong salita.

Marahan lang itong tumikhim bago nagsalita. “Ibig kong sabihin, mag-isa ka lang ba na nakatira rito? Ikaw lang mag-isa ang gumamot sa akin?” 

“Ah ganun po pala yon. May nakakabatang kapatid po ako. Katunayan, hindi po ito ang kubo namin. Dito lang kita dinala para sa kaligtasan mo. Tsaka hindi po ako ang gumamot sayo, si Mang Jose po. Yong napakagaling naming albularyo.” May halong pagmamalaki niya tungkol sa matanda. Kita niya ang bahagyang pag-awang ng mga labi ng lalaki.

“A— albularyo?” Parang di makapaniwala ang tono ng boses nito.

Puno ng kumpyansa naman siyang tumango. “Oo. Siya ang pinakamagaling na doktor namin dito.”

Napalunok ng mariin ang lalaki bago ito marahang tumango na animo’y sumang ayon na lamang.

Dumaan ang saglit na katahimikan. Ngayong nakapagtanong na ito ay nais naman ni Ena na itanong ang mga katanungang gustong gusto din niyang itanong.

“A– ano nga pala ang pangalan mo? Tsaka taga saan ka ba? At ano ba talagang nangyari sayo?” Sunod sunod na tanong niya. Ilang segundo siyang naghintay ngunit wala siyang nakuhang sagot mula sa lalaki.

Nakagat ni Ena ang ibabang labi. Gusto niyang pagalitan ang sarili sa kung bakit nagpadalos dalos siya sa pagtatanong gayung alam niyang masyadong komplikado ang sitwasyon nito, na nanganganib ang buhay.

“Pasensiya na sa mga tanong ko. Magpahinga ka na. Matulog ka ulit. Bukas na bukas ay babalik si Manong Jose rito para tingnan yang mga sugat mo.” Wika ni Ena. At marahang tango lang ang naging sagot ng lalaki at walang anumang salita.

Bumalik si Ena sa pwesto ng kanyang higaan at marahang humiga. Nakatalikod siya sa lalaki ngunit pinapakiramdaman niya ito. Ngayon pa lamang ito nagkamalay kaya marahil ay para itong mailap sa pakikipag-usap. Pero umaasa pa rin siya na hindi ito masamang tao, masyado itong gwapo para maging masama.

Natampal ni Ena ang mukha sa kabaliwang naiisip. Ewan ba niya, pero parang may kakaiba siyang nararamdaman na hindi niya mapangalanan. Pakiramdam niya namamanhid ang buong mukha niya at may kung anong kiliti sa kanyang puso ngayon. At siguradong hindi rin siya dadalawin ng antok nito. Panatag naman siyang hindi makakagawa ng masama ang lalaki sa kanya dahil sa kalagayan nito. Pero ngayong alam niyang nagkamalay na ito, parang may kung anong pakiramdam naman siya na hindi maipaliwanag.

Hanggang sa hindi niya namalayan ang oras at mag-uumaga na pala. Literal na pinuyat siya ng estranghero, idagdag pa ang pangangalay ng kanyang katawan at braso dahil sa pagtitiis sa posisyon niya sa pagkakahiga.

Mabigat man ang talukap ng mga mata ay agad ding bumangon si Ena. Balak niyang umuwi na muna sa kubo nila ni Mina para makapagluto siya ng almusal para sa lalaki. Ngayo’y marahan niya itong nilingon dahil magpapaalam sana siya.

Ngunit halos atakehin siya sa gulat nang sa paglingon niya ay nagpang-abot ang mga mata nila ng lalaki, gising na gising na rin pala ito at sa kanya pa nakatingin. 

“Ahhh! Ma–magandang umaga.” Tanging nasambit niya na lamang habang nakayuko. Ngayo’y bigla na namang uminit ang pisngi niya. Hindi niya alam kung kanina pa ba gising ang estrangherong ito at kung kanina pa ba siya tinitingnan nito.

“Goodmorning.” Tipid na sagot lang din nito. Pero yong boses nito ay baritono, lalaking lalaki. Iyong tipo na boses palang nito ay parang kay sarap pakinggan sa tainga.

At para makaiwas na rin sa hiyang nararamdaman niya ay hindi na siya nagpatumpik tumpik pa. “A–ayos lang ba sayo na maiwan na muna kita? Magluluto lang ako sa kubo namin para makakain ka ng agahan.” Paalam niya, pasimpleng nakasulyap sa lalaki ngunit sa tuwing nakatingin ang mga mata nito sa kanya ay mabilis niya itong iniiwas.

“Uhmmmm, salamat at pasensiya na sa abala.” Sagot nito na mabilis namang ikinailing ni Ena.

“Naku hindi! Hindi ka naman nakakaabala. Si–sige, aalis na ako. Babalik din ako kaagad.” 

Aniya at nagmamadaling lumabas ng kubo. Patakbo pa siyang naglakad. Ewan ba niya pero hindi rin niya nauunawaan ang sarili niya. Ang dami daming emosyon sa puso niya ngayon na hindi niya maipaliwanag, andun yong hiya niya sa lalaki na buong buhay niya ay ngayon niya lang naramdaman. Andoon din yong pagkailang na baka may masabi o magawa siyang mali sa harapan nito.

At higit sa lahat, alam niya sa sarili niya na hinahangaan niya ang lalaki sa pisikal na aspeto nito, dahil tunay din naman talaga na walang maipipintas. Napakaperpekto ng anyo nito. Kaya kumpirmado, hindi siya tibo gaya ng biro sa kanya ng mga lalaking kasamahan niya na trabahador sa pantalan.

Kaya ilang beses tinampal ni Ena ang noo niya, baka sakaling bumalik siya sa dating katinuan dahil pakiramdam niya, yung isipan niya ay lumilipad na. Hanggang sa makarating siya sa kubo nila ni Mina. At mabilis pa sa alas kwatro ang pagkilos niya para makapagluto na agad ng agahan para sa estranghero.